tag:blogger.com,1999:blog-52267780122717933562011-07-08T04:12:30.151+05:30෴නැති දෙයක් නැති තැන෴ *---The Place where Everything is Found---*Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.comBlogger591100tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-26368799636072097912010-07-22T18:14:00.003+05:302010-07-22T18:26:47.474+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TEg_8zeYeQI/AAAAAAAAAX4/y_6KI6Ty-sE/s1600/37233_104071076311752_100001265802329_26442_7410250_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 376px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TEg_8zeYeQI/AAAAAAAAAX4/y_6KI6Ty-sE/s400/37233_104071076311752_100001265802329_26442_7410250_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496713659048032514" border="0" /></a><br />අරුමය අපි ලංකාවේ ආර්ට් එකට යන කල දවස ගැන.<br />ලෝකෙට සිංහලෙන් කියන්න අලුත් බ්ලොග් එකක් පටන් ගත්තා.<br /><br /><a href="http://www.art1.tk/">http://www.art1.tk</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-2636879963607209791?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-49108989058639654102010-06-02T23:51:00.005+05:302010-06-03T00:34:01.653+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TAajVVhee6I/AAAAAAAAAXI/5nNZPEVCZnU/s1600/dsc02011a.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TAajVVhee6I/AAAAAAAAAXI/5nNZPEVCZnU/s320/dsc02011a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478245583692921762" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">වෙසක් උත්සවය ඉවර උනා... හරි චාමෙට,<br />ඒත් විශාල සෙනගක් කොළඹට ඇදිලා ආවා කූඩු බලන්න.<br />ඒ අතරෙ චූටිම චූටි පැංචො පැංචියොත් හිටියා.<br />කූඩු බලනවා, දන්සැල් වලින් කනවා.<br />හැබැයි අපරාදෙ කියන්න බෑ මෙදා පාර නං දන්සැල් වැහි වැහැලා.<br />දුප්පත්තුයි පොහොසත්තුයි එකට එක මේසෙ ඉදන් දන්සැල් බත් කනකොට වෙසක් සිරි වෑහෙනවා.<br />අනේ බුදුහාමුදුරැවනේ හැමදාම වෙසක් තියෙනවනං හොදයි</span><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TAajVnwhgnI/AAAAAAAAAXQ/roIfmYD4mSs/s1600/manioc-dansela.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 204px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TAajVnwhgnI/AAAAAAAAAXQ/roIfmYD4mSs/s320/manioc-dansela.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478245588587872882" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TAaq4grGBdI/AAAAAAAAAXw/khhTMf3uAN4/s1600/arumaya+barcode.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 51px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/TAaq4grGBdI/AAAAAAAAAXw/khhTMf3uAN4/s400/arumaya+barcode.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478253884562867666" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-4910898905863965410?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-83582751529338958552010-05-28T01:49:00.005+05:302010-05-28T02:15:34.545+05:30<div style="color: rgb(0, 153, 0); text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_7Y5cHm7JI/AAAAAAAAAXA/FF2ytOfILfs/s1600/Buddha18.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 233px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_7Y5cHm7JI/AAAAAAAAAXA/FF2ytOfILfs/s320/Buddha18.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476052678241348754" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >"බෝධීන් වහන්සේ</span> <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br />පැරැණි බෝ පත්</span> <span style="font-weight: bold;"> එකිනෙක හෙළත් මළුවට</span>,<br /><span style="font-weight: bold;">උතුම් යැයි</span> <span style="font-weight: bold;"> පූජනීය යැයි</span> <span style="font-weight: bold;"> <br />සිය මහලු පත්</span> <span style="font-weight: bold;"> කිසිවක් තබා නො ගෙන ම</span></span><span>෴</span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">"</span><br /></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >සියල් සිත් නිවී පහන් වේවා,<br />ලොව අවිදු අදුර දුරැ වේවා.<br /><br />2600 වැනි සම්බුද්ධත්ව ජයන්තියට,<br />අපි අද සිටම පිළිවෙතින් පෙලගැසෙමු</span><span>.</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:78%;" ><span style="font-family: verdana;">Admin</span></span> - </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >අරුමය බ්ලොග් සටහන</span><span>෴</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8358275152933895855?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-33822270527442189532010-05-25T21:06:00.011+05:302010-05-25T22:50:19.147+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_wD4LdNNEI/AAAAAAAAAW4/HniTrJEoDxE/s1600/%E0%B6%BA%E0%B7%8A%E0%B6%AF%E0%B7%99%E0%B7%84%E0%B7%83.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_wD4LdNNEI/AAAAAAAAAW4/HniTrJEoDxE/s320/%E0%B6%BA%E0%B7%8A%E0%B6%AF%E0%B7%99%E0%B7%84%E0%B7%83.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475255510658528322" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >කාලෙකට පස්සේ මං බොරැල්ලට ගියා, වෙසක් එකට බඩුමුට්ටු ටිකක් ගන්න කියලා.<br />මම බොරැල්ලෙන් බහිනවා කියලා කට අරින්න හදන කොටම,<br />කොන්දොස්තර මල්ලි මාව බලෙන්ම වගේ බොරැල්ලෙන් තල්ලු කරලා ගියා.<br /><br />ස්තුතියි මල්ලි.<br /><br />ම්ම්ම්...... මොකද බොරැල්ලේ වෙනදා තරං සෙනග නැත්තේ...???<br />ඔන්න ඔහේ ඕන එකක්.<br />වෙනදා තරං වෙසක් ලකේට නැත්තෙ මොකද මෙච්චර මේ යුද්දෙත් දිනලා ඉන්න එකේ<br />හනේ මන්දා<br />හප්පේ දැන් කොච්චර බොරැල්ලේ ඇවිද්දද මං..?<br />කෝ වෙසක් කඩ?<br />හෑ......<br />යුද්දෙ තිබ්බ කාලෙ උනත් බොරැල්ලේ මීට වඩා සෙනග හිටියනේ,<br /><br /><br />මම කලින් දවසක ආවට වඩා බොරැල්ල දැන් එළිය වැටිලා,<br />ඒත් පදික වේදිකාවෙ පොඩි පොඩි කඩ දාගෙන හිටපු අයියලා මල්ලිලා ටික එතනිං එලවලා දාලා.<br />හනේ බුදුනේ.... වෙසක් කඩ ඔක්කොම අකුලං ගිහිං නේද?<br /><br />ඉස්සර නං බොරැල්ලෙ පදික වේදිකාවේ සෙනග සූ ගාලා .....<br />ඒ ඉතිං කඩෙන් ගන්නවට වඩා,<br />ටිකක් ලාබෙට හැම දෙයක්ම පාරෙන් ගන්න පුලුවං නිසානේ.<br /></span><span style="font-size:130%;">බොරැල්ල පුරා තියෙන පදික වෙළද තට්ටු ටවුමෙ ලස්සන නැතිකරනවා තමයි.<br />ඒත් මේ අනවසර වෙළදාම් නිසා ජීවත් වෙච්ච පිරිසත් මේ රටේම මිනිස්සු.<br />ඒ ගොල්ලෝ රටට බරක් නොවී තමන්ගේ ජීවිතේ ගැට‍ගහගත්තු උදවිය.<br />ඒ වගේම කවුරැ කොහොම කීවත්,<br />පදික වෙලෙන්දන්ගෙන්ම බඩු ගන්න ආපු අති විශාල සෙනග කන්දරාවකුත් හිටියනේ.<br /><br />ලංකාව වගේ තුන්වැනි ලෝකේ රටක,<br />මිනිස්සුන්ට ලාබෙට දෙයක් ගන්න පුලුවං පො‍ළෙනුයි පාරෙනුයි විතරයි.<br />මේ එලවපු අසරන මිනිස්සුන්ට<br />කොළඹට වරිපනං ගෙවාගෙන කඩ කුළි ගෙවාගෙන ලාබ ලබන්න විදිහක් නෑ.<br />ඒ මිනිස්සුන්ට කඩ කරලා පුරැදුත් නෑ.<br />අනේ මන්දා......<br /><br />කොළඹ ලස්සන කලාට කමක් නෑ.<br />පදික වෙළදාම් සංස්කෘතිය ගැනත් හොදට අධ්‍යනයක් කරලා ඒ දේ කළා නං,<br />තවත් හොදයි ......</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">ඒ වගත් මෙසේමය...... </span><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;">අරැමය</span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-3382227052744218953?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-49754355390606649092010-05-23T22:58:00.008+05:302010-05-23T23:50:12.932+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_lxtHmp2mI/AAAAAAAAAWw/ecDZTCz6aLg/s1600/147681_Large.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 247px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_lxtHmp2mI/AAAAAAAAAWw/ecDZTCz6aLg/s320/147681_Large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474531841994775138" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">ඉස්සර නං Tv එකේ පෙන්නන දැන්වීම්. කිසි කමකට නෑ.<br />ටයර් විකුණගන්න පවා ගෑනු ලමයෙ‍කුගේ කලවා පෙන්වන කාලයකුත් තිබුනා.<br />පොඩි එව්වො පෙන්නලා තමුන්ගේ මඩිය තර කර ගත්ත අයත් හිටියා.<br />ඒත් දැන් දැන් ඒ ‍ගොන් ජෝක් ටික ටික අඩුවෙලා වගේ පේනවා.<br />ඔය පිටපත, ටී වී කරන්න කීයක් හරි වැඩිපුර ගියත් කමක් නෑ දෙයියනේ ටිකක් රට ගැන මිනිස්සුන්ට හිතෙන විදිහට ඕක කරනවනං කොච්චර හොදද..!!<br />අපට කමක් නෑ වෙලෙන්දො මොන දේ විකණුවත්,<br />ඒ අස්සෙ අපේ කමේ සංකල්ප ටිකකුත් ඔය අස්සෙම ඔලුවලට කවන්න පුලුවං වුනොත්<br />ඒක කොච්චර පිංකමක්ද..!! නේද ආයුබෝං.......???<br /><br /></span></span></span><div style="text-align: center;"><br /><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://www.youtube.com/watch?v=uYZ8mQBZ6dE"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">මෙන්න ඒ වගේ හොද වෙ‍‍ලෙද දැන්වීමක්</span></span></span></a><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-4975435539060664909?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-82438199185662186682010-05-23T01:58:00.002+05:302010-05-23T02:12:47.609+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_hBmZk4PdI/AAAAAAAAAWg/q2WSOWUC6-E/s1600/1221234563613_dowry_t.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 269px; height: 389px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S_hBmZk4PdI/AAAAAAAAAWg/q2WSOWUC6-E/s400/1221234563613_dowry_t.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474197475025239506" /></a><br /><br />නරිබෑනා නාට්‍ය හදපු දයානන්ද ගුනවර්ධනයන්ගේ නාමය බැබළේවා.<br />මම මේ හදන්නේ එතුමාගේ නාටය විවේචනය කරන්න නෙ‍මෙයි,<br />මම දැකපු කෝණයකින් ඒ දිහාවේ බලන්න.<br />දැන් ඇයි දෑවැද්ද ලැබුණූ නරි බෑනා අවසානයේ කරදරේ වැටෙන්නේ?<br />කොහොමද දෑවැද්ද පස්සෙන් පැන්නුවේ<br />ඒ කියන්නේ අර තඩි බල්ලා....???<br /><br />මට නම් හිතෙන්නේ මෙහෙමයි.<br />ගැහැණීයක් දෑවැද්ද සමග එනවා කියන්නේ මනුස්සයට හැමදෑම බෙලිකටුමාලේ සද්දෙ ඇහෙන එක.<br />ඒ කිව්වේ...?<br />ඒ කිව්වේ... ඇයි ඉතින් අර ගෙනාපු දෑවැද්ද මනුස්සයට නිතරම තමන්ගේ භාෂාවෙන් මතක් කරල දෙන එක.<br />ආ... ඒකද...???<br />හ්ම්ම්ම්...<br /><br />අම්මෝ දෑවැද්ද නම් එපෝ........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8243819918566218668?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-82111433419560936602010-02-15T21:53:00.002+05:302010-05-15T00:13:25.027+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S3l1eur658I/AAAAAAAAAVs/mRPa5sSW-08/s1600-h/mudalali.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 207px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/S3l1eur658I/AAAAAAAAAVs/mRPa5sSW-08/s400/mudalali.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438507195815356354" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">උපන් දා සිට ම තණ්හාවෙන් (උවමනාවන් පිරිමසා ගැනීම සඳහා) පෙළෙන මිනිස් සිත එසේ අසීමිත වූ බලාපොරොත්තු ඉටු නොවීම නිසා දුක් විඳී. එසේ ම අත්හැරීමක් සිදු නොවී ම නිතර එහි විපාක ගෙවමින් මේ ස්වභාවය භවයෙන් භවයට ගෙන යයි. </span><p><span style="font-size:130%;"> මේ පිළිබඳ යම් තරමකින් හෝ වැටහීමක් ලබා නොගන්නා මිනිසා ඉතා අමාරුවෙන් ලබාගත් මිනිස් භවයෙන් ප්‍රයෝජන නොගෙන මරණින් මතු අනන්ත වූ දුක්විඳී. තමන් ගේ උත්සාහය අනුව ඊට සරිලන, ඊට ගැළපෙන ප්‍රතිඵල ලබන විට එයින් සෑහීමකට පත් නොවී මිරිඟුව ජලය යැයි සිතා රැවටුණු පිපාසිත මුවන්සේ ආශාවන් පසුපස හඹා ගොස් අතර මඟ මැරී වැටෙයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> පියසේන මුදලාලි උතුරු මැද පළාතේ ප්‍රසිද්ධ ගම්මානයක විසූවෙකි. අදින් දසක පහකට පමණ පෙර ඔහු ජීවත් වූ ගම්මානයේ සිටි ඉහළ ම පොහොසතා විය. ඔහු පොහොසත් වූයේ උපායෙනි. </span></p><p><span style="font-size:130%;"> ගමේ කෙනකු ලෙඩකට, දුකකට, කරදරයකට පත් වූ බව දැන ගත් වහාම සුළු ත්‍යාගයක් ද රැගෙන ඔහුගේ නිවසට යෑම පියසේන මුදලාලි ගේ සිරිතය. ගැමියා රෝගාතුර වීම හෝ කරදරයකට පත්වීම පිළිබඳ එම නිවසේ අය ඉදිරිපිට කිඹුල් කඳුළු හෙළන පියසේන මුදලාලි ඔවුන්ගේ දුකට පිහිටවීමට ස්වේච්ඡාවෙන් ම ඉදිරිපත් වෙයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> හේන් ගොවිතැනින් ජීවත් වූ ගැමියන් වාසය කරන මේ ප්‍රදේශයේ මිනිසුන් බොහෝ අගහිඟකම්වලින් පීඩිතව ජීවත් වූවෝ ය. හදිසි විපතක්, ව්‍යසනයක් සිදුවූ විට ඒ සඳහා මිල මුදලක් ඉතුරු කැර ගත නොහැකි සමාජ පරිසරයක් හෝ තත්ත්වයක් එහි නොපැවතිණි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”මට උඹලා ගැන හරිම කනගාටුයි. මේ මනුස්සයා කොහොම හරි ගොඩ දා ගන්නත් එපායැ. මේ වෙලාවේ උඹලාට අත මිට හිඟත් ඇති නොවැ. මෙන්න මේක දැනට අතේ තියා ගනිල්ලා”යි කාලයේ හැටියට සෑහෙන මුදලක් රෝගියාගේ අතේ තබා එන්නට තරම් පියසේන මුදලාලි කාරුණික බවක් පෙන්වයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> පැමිණි දුකෙන් කරදරයෙන් ගොඩ එන්නට ක්‍රමයක් නැතුව අහස පොළව ගැටලන ගැමියාට අවස්ථාවේ හැටියට එය ලොකු සහනයක් වෙයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”අනේ! මුදලාලි මහත්තයා වෙලාවේ හැටියට මේක අපට දෙවියෝ අත පෑවා වගේ දෙයක්. මුදලාලිට තව තවත් වැඩි වැඩියෙන් ම ලැබෙන්න ඕනෑ”යි ඒ උදව් ගන්නා ගැමියෝ පවසති.</span></p><p> <span style="font-size:130%;">”නෑ.. නෑ.. ඒවා අපෙන් කෙරෙන්න ඕනෑ යුතුකම්. මේ වගේ වෙලාවට නැති මිල මුදල් හිතවත්කම්වලින් වැඩක් නැහැනෙ. තවත් මොනවා හරි කෙරෙන්න දෙයක් තියෙනවා නම් මට ඇවිත් කියාපල්ලා”යි පවසන පියසේන මුදලාලි ඒ නිවසින් පිටත්ව එන්නේ දහසක් අනාගත බලාපොරොත්තු පිළිබඳ පිඹුරුපත් අඳිමිනි. එසේ ම තව දවස් කීපයකින් මේ ගෙදර අය ඔහු සොයා ගෙන පැමිණෙන බව ද සක් සුදක් සේ පැහැදිලිය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> නොවැරදීම ඒ ගෙදරින් කෙනෙක් ඊට දින කීපයකට පසු පියසේන මුදලාලි සොයාගෙන යයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> “මුදලාලි මහත්තයා පොඩි අතමාරුවක් ඉල්ලා ගන්නයි ආවේ. මේ වෙලාවේ අපට පිහිටක් වෙන්නට වෙන කෙනෙක් නෑ. ඒකයි මුදලාලි මහත්තයාව ම හොයා ගෙන ආවේ”යි පවසයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”හොඳයි හොඳයි ඉතින් උඹලාට මගෙන් මොනවාද කෙරෙන්න ඕනෑ”යි මුදලාලි විමසයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ලෙඩාව රෝහලට ගෙන යන්නට වාහන කුලිය, නඩුවට පෙරකදෝරු ගාස්තුව, තොවිලයට, ශාන්තිකර්මයට විය පැහැදම, මඟුල් තුලාවට විය පැහැදම, මළ ගෙදරක මරණයේ කටයුතුවලට වියදම වැනි අවශ්‍යතා එළැඹි විට ඔහු කලින් පෙන්වූ කාරුණික පරිත්‍යාගශීලී භාවය නිසා ම ගැමියෝ ඔහු සොයා ගියේ වෙනත් එල්ලෙන්නට පිදුරු ගහක්වත් නැති බැවිනි. තමන් පත්ව ඇති කරදරය, විපත, නිසා ඉන් එහා සිතන්නට පවා මේ ගැමියනට නොහැකිය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”ආ.... මෙන්න මේකෙන් උඹලාගේ උවමනාව පිරිමහා ගනිල්ලා. තවත් මදි පාඩුවක් වුණොත් ඇවිත් මාව හම්බ වෙයල්ලා”යි ඔහු තව දුරටත් බලාපොරොත්තු ඇති කරයි. කෙසේවත් මේ ගැමියනට ලබා ගත් මුදල් ආපසු ගෙවන්න නොහැකි බව කපටි කෛරාටික පියසේන මුදලාලි හොඳින් ම දනී. එසේ ම ඔවුන් ලබා ගත් මුදලින් ඒ කටයුත්ත පිරිමසා ගන්නට බැරි බව ද ඔහු දනී. එසේ ලබාගත් මුදලින් තමන්ගේ උවමනාව පිරිමසා ගන්නට බැරි වූ තැන ඒ පවුලේ අය සාකච්ඡා කරති.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”ඒ මනුස්සයා අපි නොඉල්ලා ම අපට මුදලක් දුන්නා. ඊළඟට අතමාරුවක් දුන්නා. ආයෙත් නම් නිකම් ඉල්ලන්නට හොඳ නෑ”යි ගෙදර කතා බස් වී නැවත මුදලාලි සොයා යයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”මොකද බං ආයෙත් ආවේ. ඉක්මනින් කියාපල්ලා මට හදිසි වැඩ රාජකාරි වගයක් තියෙනවා”යි මුදලාලි තමන්ගේ ඉස්කුරුප්පුව තද වෙන පැත්තට තව ටිකක් හෙමිහිට කරකවයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ”අනේ! මුදලාලි මහත්තයා අර මුදල් ටික අපේ උවමනාවට මදි වුණා. අපේ ඉඩමේ පොල්ගස් දහයක් පවරාගෙන, එහෙම නැත්නම් කුඹුරු කෑල්ල පවරාගෙන අපට තව සල්ලි ටිකක් දෙන්න. ඒවයෙ පලදාව අස්වැන්න මුදලාලි අරගන්න” යැයි පවසන ගැමියාට අවශ්‍ය මුදල මුදලාලි එදාම දෙන්නේ පස්සා පැත්තෙනුත් හිනාවෙමිනි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> මාස කීපයක් ගතවූ තැන මුදලාලි ඔවුන් සොයා යන්නේ තම සිතැඟි ඉටු කැර ගැනීමේ ඒකායන අභිලාෂයෙනි. ”දැන් ඉතින් සෑහෙන කාලයක් ගතවුණා නොවැ. දැන් මගේ සල්ලි ටික මට දියල්ලා. නැත්නම් එහෙම කරන්න බැරි නම් ඔය ඉඩම් කෑල්ල මට ම දියල්ලා. මම තව සල්ලි ටිකක් උඹලට දෙන්නම්” යැයි දැනට හිරවී සිටින මිනිසුනට රිංගන්නට විකල්පයක් ද පෙන්වා දෙයි. එය එසේ ම සිදුවෙයි.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> මේ ආකාරයෙන් මුළු ගමෙන් හතරෙන් තුනක් ම ඉඩකඩම් පියසේන මුදලාලිට අයිති විය. ඔහු ප්‍රදේශයේම බල පුළුවන් කාරයා බවට පත්විය. එසේ ම තරමක් වයස්ගත වෙන්නට ද විය. ඔහුගේ දූ දරුවෝ ද උස් මහත්වූ අතර, අනිකුත් මිනිසුනට වාගෙ ම පියසේන මුදලාලිට ද පින්දහම් මතක් විය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> පියසේන මුදලාලි දිනක් පවුලේ ඥාතීන් සමඟ සිරිපා වඳින්නට ගියේය. අනේ! දෙයියනේ! මේ මනුස්සයාට සීත ගඟුලෙන් එහාට යන්නට නොහැකි විය. අනිත් පිරිස සමනළ කන්ද තරණය කරද්දී පියසේන මුදලාලි “අනේ! මට බෑ බං උඹලා පලයල්ලා”යි සීත ගඟුල මෙගොඩ නතර විය. පැමිණි පිරිස සිරිපා වැඳ ආපසු පැමිණි විට ඔවුන් සමඟ ආපසු ආවේය. ඔහු එයින් නැවතුණේ නැත. ඔහු තරුණයන් හතර දෙනකු කුලියට කතා කැරගෙන ඔවුන් සමඟ නැවත සිරිපා වඳින්නට ගියේ ය. දෙයියනේ! පව්කාරකමක මහත! මේ යෝධයා උස්සා ගෙන යන්නට තරුණයන් හතර දෙනාට ද නොහැකි විය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> එදා නම් මුදලාලි හොඳටම කම්පාවට පත්විය. ගෙදර ආවේ මහත් කලකිරීමෙනි. මානසික පීඩාවෙනි. “මට ඇති බුද්ධාගමකුත් නෑ යකෝ: මට ඇති බුද්ධ ශාසනේකුත් නෑ. මට ඔය එකක්වත් නෑ”යි කෑ ගසමින් මුදලාලි බිලී පිත්තක් හදා ගෙන ගමේ වැව අසලට ගොස් මාළු බාන්නට විය. ඔහුගේ ඇම කන තරමට රැවටුණු මාළුන්ගෙන් කුස පුරවන්නට පටන් ගත්තේය. මේ තරම් දේපළක් තිබියදී තාත්තා මාළු බාන්නට යෑම දූ දරුවන්ට මහත් මදි පුංචිකමක් වුව ද ඔහු එයින් වළකා ගන්නට ඔවුනට නොහැකි විය. </span></p><p><span style="font-size:130%;"> පියසේන මුදලාලි වැවේ මාළු බානවා පමණක් නොව එසේ අල්ලන මාළු විකුණන්නට ද වීය. ඔහු පාරේ ගමන් කරන විට ඔහුගෙන් විහිදෙන පිළී ගඳ මහ මඟ යන්නන්ගේ නහය පිළිකුළෙන් හකුළුවන තරම් විය. පියසේන මුදලාලි දැන් ගමේ අය අතර කොරළි පියසේන බවට පත්වී ඇත.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> සිය පියා ලජ්ජා සහගත චර්යාවන්ගෙන් වළක්වා ලන්නට බැරි ම තැන වැදගත් රැකියාවල නියුතු ව සිටි පුත්තු සිව් දෙනා තීරණයක් ගත්හ. සිය සහෝදරිය අසල ගමක තරුණයකුට විවාහ කැර දී ඔවුන්ට මහ ගෙදර බාර දුන්හ. පිරිමි දරුවෝ ගම අතහැර ගමෙන් පිට පදිංචියට ගියහ.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> මේ අතර පියසේනට අංශබාග රෝගය වැළඳුනි. ඔහු ඇඳටම සීමා විය. මෙහි දී ඔහු කෙරෙන් විශේෂත්වයක් පළ කැරෙන්නට විය. පියසේන ඇඳේ සිට ම පණ ඇති අතින් සැරයටිය ගෙන ඉදිරියට දිගු කැර බිලී පිත්ත ගස්සන්නාක් සේ කරයි. හිටි හැටියේ ඇම කෑ මාළුවකු ගොඩට ගන්නා සේ “හරී..”යි සැරයටිය ඉහළට උස්සා සිනාසෙන්නට විය. මාස ගණනක් දුක් විඳ පියසේන මිය ගියේය. දරුවෝ පැමිණ චාරිත්‍රානුකූලව අවසන් කටයුතු සිදු කළහ. මාස දෙකක් පමණ ඉක්ම යන විට මේ නිවසට රාත්‍රි කාලයේ ඉතා ම දුර්ගන්ධ වූ පිළී ගඳක් හමා එන්නට විය. උදේ නැගිට බලන විට ගේ වටා දිය බලු වසුරු ගොඩවල් දකින්නට ලැබුණි. </span></p><p><span style="font-size:130%;"> ඒ දිය බලු වසුරු ගොඩවල මාළු කටු ද දකින්නට ලැබුණි. ගේ වටා කොයිතරම් පිරිසුදු කළ ද ඊළඟ දිනයේ රාත්‍රියේත් එවැනි ම ගඳක් දැනෙන්නට විය. ගේ වටා පෙර සේ ම දියබලු වසුරු ගොඩවල් දකින්නට ලැබුණි. මේ තත්ත්වය පිට කෙනකුට කියන්නට පවා දුවටත් බෑණාටත් ලජ්ජා සහගත කරුණක් විය. බැරි ම තැන ගේ වටා රාත්‍රි කාලය පුරා විදුලි පහන් දල්වා තැබූහ. එහෙත් උදේ බලන විට දිය බලු වසුරු පෙර සේ ම දකින්නට ලැබුණි. අවසානයේ ඈත ප්‍රදේශයකින් මුර කරුවන් දෙදෙනෙකු ගෙන්වා වැටුප් ගෙවා ගේ වටා රැකවල් කළහ. රාත්‍රි පහන් වන තුරු විදුලි පහන් ද දල්වා තැබුව ද ගේ් වටා මුරකරුවන් යෙදූව ද උදේ බලන විට දිය බලු වසුරු දකින්නට ලැබිණි. රාත්‍රි කාලයේ ගේ ඇතුළත යමකු ගමන් කරන්නා සේ අඩි සද්ද නැඟෙන්නට විය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> මේ අතර හැන්දෑ යාමයේ වැව් කණ්ඩිය දිගේ ගමන් කළ ගැමියන්ට පියසේන මුදලාලි මාළු බාමින් සිටින අයුරු දකින්නට ලැබිණි. මෙය ගම පුරා ප්‍රචාරයවීමත් සමඟ ගමේ උදවිය රාත්‍රි ගමන් අඩු කළහ. මේ සිද්ධිය පිළිබඳ සොයා බලන්නට ගමේ නිර්භීත තරුණයන් දෙතුන් දෙනක් රහසේ ඉදිරිපත් වූහ. ඔවුන්ට ද වැව් කණ්ඩිය දිගේ විමසිල්ලෙන් ගමන් කරන විට මාළු බාමින් සිටින කොරළි පියසේනගේ ඡායාව අඳුර තුළින් දකින්නට ලැබිණි. තරුණයෝ ඊට කිට්ටු වන විට ම විශාල දිය බල්ලකු වැවට පනින හඬ ඇසෙන්නට විය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> මුදලාලි ගේ බෑණා බැරි ම තැන ඇදුරන් ගෙන්වා යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර ගුරුකම් මඟින් ආරක්ෂා කැරවීය. ඈත ප්‍රදේශවලින් පවා දක්ෂ ප්‍රසිද්ධ ඇදුරන් ගෙන්වා ශාන්තිකර්ම සිදුකළහ. දින කිහිපයක් ගත වන තුරු කරදරයක් නැතිව ගෙවී ගිය ද යළිත් මේ භත දෝෂය ක්‍රියාත්මක විය.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> අවසානයේ දියණිය සහ බෑණා සංඝ රත්නය වැඩමවා තුන්තිස් පෑ පිරිත් සජ්ඣායනයක් පවත්වා මහා සාංඝික දානයක් පිරිනැමූහ. අවට පදිංචි ගම්වැසියන් ගෙන්වා ඔවුන්ට ද ආහාර පානයෙන් සංග්‍රහ කොට පියසේන මුදලාලිට පින් පැමිණවූහ. කරදර තුනී වී ගියේය.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8211143341956093660?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-46479172485986622942009-12-01T01:01:00.006+05:302010-05-15T00:40:13.876+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SxQgI-w6bFI/AAAAAAAAATA/jOJRKSlOyEs/s1600/Apasu_herenna_behe.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SxQgI-w6bFI/AAAAAAAAATA/jOJRKSlOyEs/s400/Apasu_herenna_behe.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409984391038004306" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="">2009 රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේදී සම්මාන 6ක් දිනා ගැනීමට රාජිත දිසානායකගේ ආපසු හරෙන්න බැහැ වේදිකා නාට්‍ය සමත්විය. එහිදී හොදම නාට්‍ය, හොදම අධ්‍යක්ෂණය (රාජිත දිසානායක),‍ හොදම නළුවා (සෞම්‍ය ලියනගේ), හොදම සහය නිලිය(ජයනී සේනානායක), හොදම පිටපත දෙවන ස්ථානය, හොදම වේදිකා පරිපාලනය(මලිත් පීරිස්-බන්දුල හේවගේ) යන සම්මාන එම නාට්‍යයට හිමි විය.</span></span> <div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> </span></div> <div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"><span style="">මීට අමතරව හොදම නිලිය සම්මානය කේ.බී. හේරත්ගේ ජගන්මා වේදිකා නාට්‍යයේ මාදනී මල්වත්තද, හොදම සහය නළුවා සම්මානය අහිංසකයන්ගේ ආරාමය වේදිකා නාට්‍යයේ ජෙහාන් ශ්‍රී කාන්තද හිමිකර ගත්හ.</span></span></div> <div style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> </span></div> <div style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="">50 වැනි වරට පැවැති මෙවර රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ අවසන් වටය සදහා චාමික හත්ලහවත්තගේ හරි අපූරු දවසක්</span>(ආරාධිත), <span style="">සංජීව උපේන්ද්‍රගේ අහිංසකයින්ගේ</span> <span style="">ආරාමය</span>, <span style="">සහන් රන්වලගේ සහන් රන්වල අසයි වෙලාව කීයද</span>?, <span style="">කේ.බී.හේරත්ගේ ජගන්මා</span>, <span style="">රාජිත දිසානායකගේ ආපසු හැරෙන්න බැහැ</span>, <span style="">සුනිල් චන්ද්‍රසිරිගේ සිහිනවලට පාට</span> <span style="">දෙන්න</span>, <span style="">කේ. මෝහන් කුමාර්ගේ මුට්ටෙ</span>, <span style="">කේ. සෙල්වරාජ්ගේ ආල් කඩලිල් ඔරු සප්තම්</span> <span style="">යන නාට්‍ය තේරීපත් විය.<br /><br /></span></span><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 51, 153);font-size:130%;" ><b>නාට්‍යවේදී රාජිත දිසානායක</b></span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style=""><br /></span></span><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> 1994 වසරේ ‘සක්වාදාවල’ ඔස්සේ නාට්‍යකරණයට ප‍්‍රවිෂ්ට වූ රාජිත දිසානායක නාට්‍ය කලාව සුපෝෂණය කළ නව පරපුරේ නාට්‍යවේදීන් අල්ප දෙනාගෙන් ප‍්‍රමුඛයෙකි. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> 1999 – 2009 දශකයෙහි ඔහු නිර්මාණය කළ ‘මට වෙඩි තියන් නැද්ද’, ‘වීරයා මැරිලා’, ‘සිහින හොරු අරං’, ‘ආපහු හැරෙන්න බෑ’ යන නාට්‍ය ඇතුළත් උළෙලක් ජූලි 23 සිට 26 වැනිදා දක්වා පස්වරු 7.00 ට කොළඹ ලයනල් වෙන්ඩ්ට් රඟහලේදී පැවැත්වේ. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> මේ නාට්‍ය සියල්ලෙන් ම සමකාලීන ලාංකේය සමාජය චිත‍්‍රණය කෙරේ. ස්වකීය දශකයක නිර්මාණ සංහිතාව මෙලෙස පෙළ ගැස්වීමට රාජිත උත්සුක වූයේ මන්ද?</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”මේ සඳහා බලපෑ කාරණා කිහිපයක් තිබෙනවා. මෙබඳු උළෙලවල් සංවිධානය කිරීම හරහා අප නියැළී සිටින රංග කලාව වෙත ජනතාවගේ අවධානය යොමු කරවා ගැනීම එකක්. දෙවැන්න පසුගිය දශකයේ මගේ නිර්මාණ වැඩි පෙ‍්‍ර්ක්ෂක පිරිසක් වෙතට ගෙන යෑමට මේ ඔස්සේ හැකිවීමයි. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> පසුගිය කාලයේ අපගේ නිර්මාණ නැරඹූ, ඒවාට ඇලුම් කළ පෙ‍්‍ර්ක්ෂක පිරිසක් වගේම නොබැලූ පිරිසකුත් ඉන්නවා. මොවුන් සමඟ යළිත් මේ නිර්මාණ දෙස ආපසු හැරී බැලීම මෙහි අරමුණක්. අනෙක ඉතා කැපවීමෙන් රංග කලාවේ නියැළෙන නළු නිළි ශිල්පීන් පිරිසක් මා සමඟ එකතු වී සිටිනවා. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඒ අයගේ දායකත්වය ඇගැයුමට ලක් කිරීමත් මගේ එක් පරමාර්ථයක්. පාසල් සහ විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයන්ට සහන මිලකට මේ නාට්‍ය පෙළ නැරඹීමට අවස්ථාව ලබා දෙමින් ඔවුන්ගේ සහභාගීත්වය වැඩියෙන් ලබා ගැනීමට අප උත්සහ කළා. අනෙක සියලු නාට්‍ය නැරඹීමට අවශ්‍ය පෙ‍්‍ර්ක්ෂකයන්ටත් ප‍්‍රවේශපත‍්‍ර ලබා ගැනීමේදී අපි සහනයක් ලබා දෙනවා. දැනට අපි සාකච්ඡා කරමින් සිටිනවා කොළඹින් පිට ප‍්‍රාදේශීය මට්ටමට මේ නාට්‍ය උළෙල රැගෙන යෑමට.”</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> නූතන පරපුරේ බොහෝ නාට්‍යවේදින් පරිවර්තන නාට්‍ය කෙරෙහි වඩාත් නැඹුරු වූ බැව් පෙනෙනවා. ඔවුන් ලාංකේය සමාජ ප‍්‍රශ්න වෙත බැල්ම හෙළුවේ විදෙස් නාට්‍ය කෘති ඇසුරින්. ඔබ මෙරට සමාජය කියැවූයේ ස්වතන්ත‍්‍ර නිර්මාණ ඔස්සෙයි. මෙය ඔබේ නාට්‍ය භාවිතාවේ වෙසෙස් ලකුණක් සේ මා දකිනවා.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඊට හේතුව මෙසේ කිව හැකියි. පාසල් වියේ එනම් 1988, 1989 කාල වකවානුවේ මා අත්විඳි අත්දැකීම් පාසල් වේදිකාව හරහා පළ කරන්න මට අවශ්‍ය වුණා. අපේ යාළු මිත‍්‍ර සමූහය ඇතුළත රචනා කාර්යය පැවරුණේ මටයි. අප අවට සිදුවන දේ දැකීමට, සිතීමට හැඟීම් පළ කිරීමට තිබෙන හොඳම මාධ්‍යය නාට්‍යය ලෙස මෙහිදී මට වැටහුණා. අඛණ්ඩ ව මා නාට්‍ය රචනයෙහි යෙදෙමින් අභ්‍යාස කළා. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> මේ නාට්‍ය උළෙලේ නාට්‍ය හතර ගෙන බැලුවත්, කිසියම් විදිහකට පසුගිය දස වසර තුළ සමකාලීන ජීවිතය, සමාජය තුළ සිදුවන විපර්යාස, මානව සබඳතාවල වෙනස්කම් වෙත කැඩපතක් ඇල්ලීමයි මෙමඟින් සිදු වී තිබෙන්නෙ. ඒ නිසාම මේ නාට්‍ය රචනාවල ස්වරූපය සෙසු බොහෝ නාට්‍යවලට වඩා වෙනස් වුණා. ඇතැමුන්ට මෙහි අලුත් බවක් පෙනෙන්නට ඇත්තේ ඒ නිසා විය හැකියි. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> සමාජය දෙස බැලීමෙන් මා තුළ ඇතිවන හැඟීම්, ආවේගයන්, විරෝධයන් මට පළ කිරීමට, අත්දැකීම් හුවමාරු කර ගැනීමට තිබෙන මාධ්‍යයක් ලෙස මා නාට්‍ය රචනා කළා. මුල් යුගයේ මේ රචනා ඇතැම් අයගේ විරෝධතාවන්ට, විවිධ ගැරහුම්වලට පවා ලක්වුණා. තවමත් සමහර නාට්‍ය ඔවුන් කැමැත්තකින් පිළිගන්න සූදානම් නැහැ.”</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඔබ නාට්‍යකරණයට පිවිසියේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයකු ලෙසයි.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලබන සමයේ අපි මුලින්ම ඉදිරිපත් කළ නාට්‍යය ‘සක්වාදාවල’ (1994) යි. ඉන්පසු ‘හංසයින්ටත් මං ආසයි’ (1996) නාට්‍යය නිර්මාණය කළා. ලියනගේ අමරකීර්ති, පියල් කාරියවසම් ආදින් මට සමකාලීනව කොළඹ සරසවියේ අධ්‍යාපනය ලැබූ ශිෂ්‍යයන්. සෞම්‍ය ලියනගේ කැලණිය විශ්විද්‍යාලයේ වුණත් වැඩි කාලයක් ගත කළේ අපත් සමඟයි. මගේ නාට්‍යවලට මුල් වකවානුවේ සිටම ඇලුම් කළ, සමීපව විඳපු පෙ‍්‍ර්ක්ෂක සමූහයක් සිටියා. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> මොවුන් නිරන්තරයෙන් වැඩි දියුණු වුණා. නිදර්ශනයක් ලෙස මගේ “වීරයා මැරිලා” නාට්‍යය අපි දර්ශනවාර 100 ඉක්මවූවා. එමෙන්ම “සිහින හොරු අරන්” නාට්‍යය දර්ශන වාර 60 කට වඩා අපි පෙන්නුවා. ලංකාවේ ප‍්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් වගේම ඉන්දියාවේ භාරත් රංග මහෝත්සවයෙත් අපි මෙය වේදිකා ගත කළා. ඊට අමතරව යුරෝපයේ රටවල් පහක ලාංකික පෙ‍්‍ර්ක්ෂකයන් උදෙසා මෙය පෙන්විය හැකි වුණා. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ‘ආපහු හැරෙන්න බැහැ’ නාට්‍යයටත් දර්ශන වාර 50 ඉක්මවන්නට අවස්ථාව ලැබී තිබෙනවා. පෙ‍්‍ර්ක්ෂකයා නාට්‍ය කලාවෙන් ඈත් වූ සමයක අපේ නාට්‍ය වෙතට කිසියම් පෙ‍්‍ර්ක්ෂකාගාරයක් ඇති කර ගැනීමට අපි සමත් වුණා. ඒ විශ්වාසයත් සමඟ තමයි පෙර අප කළ නාට්‍ය යළිත් මෙලෙස රංග ගත කරන්නේ”</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඔබේ බොහෝ නාට්‍ය නිර්මාණවලට පාදක වූයේ සමාජ, දේශපාලන තේමාවන්. ඒවා නරඹන විට ප්ලෙකනෙව්, ලුනචර්ස්කි, ජෝර්ජ් ලුකාෂ් වැනි විචාරකයන්ගේ සමාජීය සාහිත්යික මතවාද මට සිහිපත් වෙනවා. පෙර පරපුරේ ඔබට ආභාසයක් වූ නාට්‍යවේදින් ගැන පැවසුවොත්?</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”කුඩා කාලයේ සිට ම නාට්‍ය නැරඹීමේ පුරුද්ද මට තිබුණා. මගේ පියා මාව නාට්‍ය බලන්න එක්ක ගියා. මට ආභාසයක් වූ ප‍්‍රමුඛතම නාට්‍යවේදියා ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක. එමෙන්ම මා වඩාත් පි‍්‍රය කළ නාට්‍ය ලෙස සයිමන් නවගත්තේගමගේ ‘සුභ සහ යස’ හා පරාක‍්‍රම නිරිඇල්ලගේ ‘උත්තමාවි’ හඳුන්වන්න පුළුවන්. සමාජ, දේශපාලන තේමා රැගත් නාට්‍යවලට මගේ හිත ඇදී ගියා. කොහොමටත් අපේ සියලු නාට්‍යකරුවන්ගේ නාට්‍ය නැරඹීම මගේ පුරුද්දක්.”</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> අද්‍යතන නාට්‍යවේදියාගේ සමාජ මෙහෙවර පිළිබඳ ඔබේ අර්ථකථනය කෙසේද?</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”මූලික වශයෙන් කලාව වැඩි වශයෙන් කතා කරන්නේ දේශපාලනික අරමුණු සමඟයි. නාට්‍ය රචකයාට ඉන් මිදෙන්න බැහැ. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඒ වගේම ඔවුන්ට වින්දනාත්මක මෙහෙවරක් සඳහා මැදිහත් වීමටත් වගකීමක් තියෙනවා. අපි විශේෂයෙන් නාට්‍ය ඔස්සේ ඇති කළ යුත්තේ වින්දනාත්මක සිතීමක් සඳහා පෙලැඹවීමක්. මේ රසවින්දනාත්මක අත්දැකීම හරහා තමා පිළිබඳ ව තමා ජීවත්වන සමාජය, වටපිටාව පිළිබඳ හැඟිමක් ඇති කරවීම අනිවාර්යයෙන්ම කළ යුතුයි. තමන් කවුද යනු මිනිසුන්ට දැන ගැනීමට ලැබෙන කැඩපත තමයි කලාව. මානව සබඳතා සේම අන් අයගේ වේදනාවන් දැන ගැනීමට උදව්වෙන්නේ මේ කලා මාධ්‍යයන්. මේ ඇසුරේ අඩුව තමයි සමාජයේ බොහෝවිට අපට දකින්න ලැබෙන්නෙ.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> 88, 89 අවධිවල අපට ඇතිවූ මරණ භය, ජීවත්වීමේ ආශාව පිළිබඳ හැඟීම, එවැනි අඳුරු කාලවලවලදී අපට දැනුණු වේදනාව ප‍්‍රකාශ කරන්න නාට්‍ය කලාව ඉවහල් වුණා. 1994 වන විට අප තුළ තිබූ අපේක්ෂා බිඳ වැටීමේ ශෝකය පළ කරන්න අප මේ මාධ්‍යය යොදා ගත්තා. තවත් පැත්තකින් නූතන ජනමාධ්‍ය මිනිස් සිතුම් පැතුම් හැසිරවීමට පටන් ගැනීමත් සමඟ අප මුහුණ පෑ අත්දැකීම් අන්‍යයන් සමඟ බෙදා ගැනීමටත් නාට්‍ය කලාව ඉවහල් වුණා.”</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> පසුගිය දශක කිහිපයේ සිදුවූ සමාජ විපරිණාමය නාට්‍ය කලාවේ ප‍්‍රගමනයට වඩාත් අහිතකර ලෙස බලපෑවා. මේ අනුව ඔබ ඇතුළු තරුණ නාට්‍යකරුවන් අල්පදෙනෙක් මේ ක්ෂේත‍්‍රයේ ස්ථාවර වීම මා දකින්නේ දැඩි අරගලයක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසයි.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”ඔබ කී අවධියේ පෙ‍්‍ර්ක්ෂකයන් රඟහල අත්හරිමින් සිටියා. වියතුන්, විචාරකයන් හා ජනමාධ්‍ය නාට්‍ය කලාව අත්හැරියා. මේ නිසා අපගේ කෘතිවලට හිමි විය යුතු අවධානය ලැබුණේ නැහැ. ඒ පිළිබඳ අපට වේදනාවක් නැහැ. මන්ද යම් පිරිසක් අප සමඟ අත්වැල් බැඳගෙන සිටියා. හුදෙකලා නොවීමේ පී‍්‍රතිය අපට තිබෙනවා. විශාල පරිමාණයෙන් සමාජය භාර නොගත්තත් අපට සමීප වූ පිරිස ප‍්‍රමාණවත්. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> දශක දෙකක් අපි කි‍්‍රයාකාරීව නාට්‍යකරණයේ නියැළුණේ කොහොමද? යන ප‍්‍රශ්නය මා මගෙන් ම ඇසුවොත් පිළිතුර තමයි මා සමඟ එකතු වූ ශිල්පීන්ගේ හයිය. අනුග‍්‍රාහකයන් මට සිටියේ නැහැ. කවදත් හොඳ කලා කෘතීන් වැළඳගත් පෙ‍්‍ර්ක්ෂකාගාරය විශාල නැහැ. නමුත් මේ පෙ‍්‍ර්ක්ෂකාගාරය වඩාත් වර්ධනය කර ගැනීමට අපි උත්සාහ කළ යුතුයි. මිනිසුන්ගේ රසවින්දනය, දැනුම, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය පිළිබඳ දැනුම, සංස්කෘතික දැනුම වර්ධනය කිරීමට ජනමාධ්‍ය මඟින් ඉටු විය යුතු කාර්ය භාරය ගිලිහී ගොස් තිබෙනවා. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> මේ නිසා ජනමාධ්‍ය තමන්ගෙන් ඉටු විය යුතු සමාජ මෙහෙවර යළි සිතා බැලීම වටිනවා. මෙරට උසස් සාහිත්‍යයට කලාවට මුල් තැන ලැබෙන ජනමාධ්‍ය සංස්කෘතියක් අවශ්‍යයි. සංස්කෘතික ජීවිතයක් පිළිබඳ අපේ සමාජයට තවමත් අවබෝධයක් නැහැ. හොඳ පොතක් නොකියවීම, උසස් නාට්‍යයක් නොබැලීම වටිනා කමක් ලෙස සලකන සමාජයකයි අපි මේ නාට්‍ය කරන්නෙ. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> අද මිනිසුන් බහුල ව සමාජ විරෝධයන් පළ කරන්න ශාරීරික ප‍්‍රචණ්ඩත්වය යොදා ගන්නේ ඇයි? උසස් කලා නිර්මාණ සාහිත්‍ය ඇසුරු නොකළ නිසයි. කලා මාධ්‍යයෙන් භාව විශෝධනය සඳහා ඉඩකඩ හදනවා. කෙනෙක් තව කෙනෙකුට පහර දෙන විට මොන තරම් අජූවද? කියා පෙන්වා දෙන කැඩපතක් ලැබෙනවා කලාව ඇතුළෙදි. අනෙකාගේ වේදනාව තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙනවා. කලාව පරිශීලනය කරන අය සාන්තුවරයන් කියා මා කියන්නෙ නැහැ. නමුත් කිසියම් ආත්ම සංයමයක් කලාව ඇසුරු කරන්නන් තුළ තිබෙනවා.”</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);" class="byline"><span style="font-size:130%;"> සංලාපය<br /> නුවන් නයනජිත් කුමාර </span></p><br /><span style="font-size:130%;"><span style=""><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-4647917248598662294?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-27248409952378710512009-11-02T22:59:00.003+05:302010-05-15T00:18:02.822+05:30<p style="color: rgb(51, 204, 0); font-weight: bold;"> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <span style="font-size:130%;">සුමුදු සීත පවන්සලන<br /> වසන්තයේ උදෑසනක<br /> උයන් කොනේ හුදකලාව<br /> බලා සිටින්නී<br /> කුඩා දේවිකා</span></span></p><p style="color: rgb(51, 204, 0); font-weight: bold;"> <span style="font-size:130%;"> <span style="background-repeat: no-repeat;"> රන්වන් පත් ගැලවීලා<br /> ගහකොළ සුළඟට නැවිලා<br /> විහිදී යනවා විසිරී යනවා<br /> ඒ දිහාද බලා සිටින්නේ<br /> කුඩා දේවිකා</span></span></p><p> <span style="font-weight: bold; color: rgb(128, 128, 0);font-size:130%;" > <span style="background-repeat: no-repeat;"> ගස්වැල්වල කොළ<br /> ගැලවී බිමට වැටෙන්නේ<br /> වැටෙන වැටෙන කොට<br /> හැම තැන විසිරී යන්නේ<br /> ඒ දිහාද බලා සිටින්නේ<br /> කුඩා දේවිකා</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ගීත රචනය – මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍ර<br /> ගායනය – තනුව හා සංගීතය </span></span><span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;">එඩ්මන් වික‍්‍රමසේකර</span></span></p><p><span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"></span></span><table id="table3" align="left" border="1" width="100"> <tbody><tr> <td> <span style="font-size:130%;"><img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20081116/ar0811165-1.jpg" border="0" height="133" width="200" /></span></td> </tr> <tr> <td> <p class="caption1" style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"> මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍ර</span></p></td> </tr> </tbody></table> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> <b><span style="color: rgb(128, 128, 0);">කු</span></b>ඩා දේවිකා උපත ලැබුවේ ලන්ඩනයේ දී ය. 1972 උපත ලද ඇය මුලින් ම කරළියට පැමිණියේ බී.බී.සී. සන්දේශයෙනි. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> එතැන් සිට දශක හතරක ට කිට්ටු කාලයක් පුරා ඇය සුවහසක් ගීත රසිකයන් සනසවන්නී ය.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> කුඩා දේවිකා උයන් කොනක ට වී හුදකලාව උයන දෙස බලා සිටින්නීය. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> සුමුදු සීත සුළං රැල්ලට හසුවී බිමට වැටෙන ගස්වැල්වල කොළ විසිරී යන අයුරු ඇය බලාසිටින්නී කොතරම් ආශාවෙන් ද? </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> උදෑසනම වියළී ගිය කොළ බිමට වැටී විසිරී යන්නේ ජීවිතයේ අනියත බව පසක් කරමින්ද?</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මේ ගීතය හුදු සරල ගීතයකි. එහෙත් එහි සුවිශේෂී බවක් තිබේ. </span></span> <table id="table4" align="left" border="1" width="100"> <tbody><tr> <td> <span style="font-size:130%;"><img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20081116/ar0811165-2.jpg" align="left" border="0" height="234" width="200" /></span></td> </tr> <tr> <td> <p class="caption1" style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">එඩ්මන් වික‍්‍රමසේකර</span></p></td> </tr> </tbody></table> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> එහි පදමාලාව බොහෝ වෙනස්ය. සංගීතය ද අනෙක් බොහෝ ගීතවලට වඩා වෙනස් ය. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මේ වෙසෙසි ගීතය පිළිබඳව මා මුලින් ම විමැසූයේ ගීතයේ තනුව හා සංගීතය නිර්මාණය කරමින් ගායනා කළ එඩ්මන් වික‍්‍රමසූරිය ගෙනි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> 1970 දශකයේ මා රැකියාව කළේ ලන්ඩනයේ. එහිදී මට නිතර ම මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍රයන් මුණගැහෙනවා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඒ කාලේ බී.බී.සී.යේ ‘සන්දේශය’ සිංහල වැඩසටහන කළේ ඔහුයි. මට මතකයි මං දවසක් ‘සන්දේශය’ විවිධ ප‍්‍රසංගයක ට සහභාගී වුණා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඒ<span style="font-family:Verdana;"> BBC Bush House</span> ශාලාවේදී. එහිදී මහාචාර්යතුමා තමයි ලන්ඩනයේදී ස්ටීරියෝ ක‍්‍රමයට ගීත කීපයක් තැටිගත කිරීමේ අදහස ඉදිරිපත් කළේ. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මාත් ඒ වනවිට සංගීතය හදාරා සංගීතය ගැන දැනුමකුත්, ඒ වගේ ම, ලන්ඩනයේ දී ස්ටීරියෝ තැටිගත කිරීම් පිළිබඳ වැඩමුළුවලටත් සහභාගි වී ඒ ගැන දැනුමකුත් ලබාගෙනයි සිටියේ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මට කීවා මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍ර ට මට ගීයක් දෙකක් ලියා දෙන්නැයි කියා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඒ අනුව එතුමා මට ලියා දුන් ගීතය තමයි මේ. මෙහි පදමාලාව මගේ හිතට ඇල්ලුවා. ගීතය නැවත නැවතත් කියවද්දී මගේ හිතේ එක්තරා චිත‍්‍රයක් මැවුණා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ලන්ඩනයේ වසන්තය අවසානයේ එක් සීතල උදෑසනක උද්‍යානය කෙළවර බංකුවක වාඩිගෙන සුළඟට වැටී ගසාගෙන යන කොළ දෙස බලාගෙන සිටින දැරියකගේ චිත‍්‍රයකි ඒ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මම පියානෝව ළඟ ඉඳගෙන මගේ සිතේ මැවුණු චිත‍්‍රයට අනුව ගීතයට තනුවක් නිර්මාණය කළා. වසන්තයේ සුන්දරත්වය, වේගයෙන් හමායන සුළඟ, අහිංසකත්වය, සමඟ යම්කිසි ගුප්ත බවකුත් මේ පදමාලාවේ ඇතැයි මට සිතුණා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මා නැවත නැවතත් කපමින් කොටමින් මට අවශ්‍ය සංගීත සිතුවම මැවෙන තුරු මං හිතන්නෙ තුන් හතර වතාවක් තනුව නිර්මාණය කළා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මම මෙසේ හදන හදන තනුව වෙනස්කම් සහිතව මහාචාර්ය තුමාටත් අසන්නට සලස්වමිනුයි අවසාන නිර්මාණය කළේ. මහාචාර්ය තුමාත් ඉන් සෑහීමට පත්වුණා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> අනතුරුව මේ ගීතයයි තවත් ගීත තුනකුයි එකතු කරලා මං ගීත හතරක තැටියක් නිෂ්පාදනය කළා. එහි නිෂ්පාදකයත් මමයි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ගීතයේ තනුව හා සංගීත රචනාව ලියද්දි තමා ඊළඟ ප‍්‍රශ්නය මතුවුණේ. තබ්ලාව හා පියානෝව හැර අනික් සියලු භාණ්ඩ වාදනය කළේ ඉංග‍්‍රීසි ජාතිකයින්. සිතාරය වාදනය කළේ ද ඉංග‍්‍රීසි ජාතිකයෙක්.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මම ගීතය පියානෝවෙන් වාදනය කරද්දි නැත්නම් කටින් එහි නාදය ගයද්දි යි ඔවුන් ඒ නාද රටා ද සියල්ල ඉංග‍්‍රීසි ක‍්‍රමය ට ලියාගත්තේ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මුලින් ම ස්ටීරියෝ ක‍්‍රමයට තැටිගත කළ ගීතය “කුඩා දේවිකා” ගීතයයි. බොහෝ දෙනෙක් දන්නේ නැහැ මම මහාචාර්ය ජිනදාස වික‍්‍රමසිංහයන්ගෙන් සංගීතය හා නැටුම් ශිල්පය හදාරා තිබෙන බව. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> එසේ හැදෑරූ රාගධාරී සංගීතය මගේ ගායනා දිවියට ඉතා රුකුලක් වුණා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මේ ගීතය ඇතුළු ගීත හතර පටිගත කළේ ද මධ්‍යම ලන්ඩනයේ ඇස්.ඩබ්ලියු.ඇම්.චිත‍්‍රාගාරයේයි. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> පටිගත කළ තාක්ෂණ ශිල්පියා එවකට බි‍්‍රතාන්‍යයේ සිටි දක්ෂ පටිගත කිරීමේ ශිල්පියකු වන ස්ටීව් වේඩ් <span style="font-family:Verdana;">(Steve Wade)</span> මහතා ය.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> තබ්ලාව වාදනය කළේ සිංහල ශිල්පිනියක්. මට ඇගේ නම දැන් හරියට මතක නැහැ. මට මේ සියලු ශිල්පීන් හඳුන්වා දුන්නෙත් මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍රයි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මේ ගීතය වාදනය කළ විදේශීය ශිල්පීන් පවා මේ ගීතයට වශීවෙලා වගෙයි හිටියේ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඒ වගේ ම ලන්ඩනයේ උපත ලද මේ ගීතය මුලින් ම වාදනය වුණේ බී.බී.සී. ගුවන් විදුලියෙන්. මුලින්ම වාදනය කළේ වර්නන් කොරයා හා බීබීසීයේ හින්දි නිවේදකයකු වූ ගීතබාලා යන දෙදෙනාය.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මේ ගීතය අඩංගු තැටිය මුලින් ම මිලයට ගත්තෙත් විදේශීය රසිකයන්. ලංකාවට ගීත තැටි ගෙනැවිත් බෙදාහැරියෙ ගීතය ප‍්‍රචාරය වී සෑහෙන කලකට පසුවයි. මේ ගීතය පිළිබඳව අපූරු කතාවක් මට මතක් වෙනවා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ප‍්‍රවීණ නළු පාලිත සිල්වා මහතා තමා කැමැති ම ගීතය වශයෙන් කුඩා දේවිකා ගීතය ගැන පුවත්පතකට කියා තිබුණා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඔහු මා කිසි දවසක දැක තිබුණේ නැහැ. මා මෑතකදී මේ ගීතය අඩංගු සී.ඩී.තැටියක් නිකුත් කරන උලෙළට ඔහුට ආරාධනා කළා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> සතුටින් ඒ ආරාධනාව පිළිගත් ඔහු එදා මා මුල් වරට දැන හඳුනාගෙන අපමණ සතුට පත්වුණා. මම එදා හරිම සතුටට පත්වුණා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ’කුඩා දේවිකා’ ගීතය ඉන්පසු ලංකාවේදීත් කීප ගමනක් විවිධ ගීත ප‍්‍රසංගවලදී ගයා පටිගත කර ඇතත් එහි මුල් තැටියේ මිහිර තවමත් එසේ ම පවතී.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ලන්ඩනයේ දී ගීතය රචනා කළ මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍රයන්ගෙන් ගීතයේ උපත පිළිබඳව මම විමැසීමි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ”මේ ගීතය ලන්ඩනයේ දී මා ලද සත්‍ය අත්දැකීමක් ඇසුරින් රචනා වූවක්. දිනක් ලන්ඩනයේ බි‍්‍රතාන්‍ය කටුගෙට ඇවිදගෙන යනවිට ‘රසල්’ උද්‍යානයේ දී මා දුටුවා එහි බංකුවක් මතට වී හුදකලාව ඉන්න පුංචි දැරියක්. එය ලන්ඩනයේ සීත සමයක්. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> වසන්තයේ අවසාන සමය ඇය බලාගෙන හිටියේ ගස්වල කොළ සුළඟට වැටී විසිරී පාවී යන අයුරුයි. මේ දරුවාගේ දර්ශනය මගේ සිත සසල කළා. මට එකපාරට ම මතක් වුණේ <span style="font-family:Verdana;">Gerald Marid Hopekins</span> නම් කවියාගේ කවියක්.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මේ සිද්ධිය මගේ සිතේ කැකෑරෙමින් ටික කලක් තිබුණා. මං ඒ ඇසුරින් ’කුඩා දේවිකා’ කියලා දිගු කවියක් රචනා කළා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මහාචාර්ය සුනන්ද පැවැසීය.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ”ඇයි ‘කුඩා දේවිකා’ යනුවෙන් නම් කළේ?’ මම ඇසීමි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ’පුංචි දේවියක්, පුංචි කුමාරිකාවියක් කියන අරුතිනුයි මම ‘කුඩා දේවිකා’ යැයි නම් කළේ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> එඩ්මනුත් හොඳ රසිකයෙක්. ඔහු මගෙන් ගීතයක් ලියා දෙන්නැයි කීපවරක්ම ඉල්ලා තිබුණා. මා ඔහුට මේ කවිය පෙන්නුවා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> එය රසවින්ද ඔහු ඉන් පද කීපයක් ගෙන මේ ගීතය බොහොම අපූරුවට නිර්මාණය කළා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඔහු එවකට ශී‍්‍රලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ ඒ ශ්‍රේණියේ ගායකයෙක්. ඒ කාලෙ ඔහුගෙ ‘පංචකල්යානි නාරි රූප රාජිනි’ වගේ ගීත හරි ජනප‍්‍රියයි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මා එංගලන්තයේ ඉන්න කාළේ මා බලන්න එන රසිකයින් උගතුන් කවියන් කලාකරුවන් අතරේ එඩ්මනුත් හිටියා. මේ ගීතය නිර්මාණය කරන කාලේ සී.ටී.ප‍්‍රනාන්දු ගායකයාත් අප සමඟ සිටියා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ස්ටීරියෝ පටිගත කිරීමේ ක‍්‍රමය ඒ වනවිට ලංකාවේ තිබුණේ නැහැ. මට මතක හැටියට . ස්ටීරියෝ ක‍්‍රමයට පටිගත කළ මුල් ම ගීතය මෙයයි. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> අපිට එංගලන්තයේ දක්ෂ වාදකයින් සිටියා. බි‍්‍රතාන්‍ය ජාතිකයන් හොඳ දක්ෂ වාදකයින්. සංගීතය විශ්ව භාෂාවක්නෙ. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඒ කාලෙ මේ ගීතය වගේ ම එහේදි පටිගත කළ අනිත් ගීතත් බීබීසී සිංහල හා හින්දි සේවාවන්හි නිතර ම ප‍්‍රචාරය වෙනවා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> ඒ කාලෙ එංගලන්තයේ හිටි එච්.ඇම්.ගුණසේකර, තිලක සුදර්මන්, බර්ටි ගලහිටියාව, මේ ගීතය බොහෝ අගය කළා. ඔවුන් ලංකාවේ දී මේ ගීතය ගුවන් විදුලියෙන් නිතර ප‍්‍රචාරය කළා. </span></span> </p><p> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍රයනුත් මේ ගීතය අගය කළා. “හරි අපූරු ගීතයක්නෙ’ එතුමා වරක් කීවා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> මගේ ගීතය ට නැත්නම් කවිය ට බොහෝම මිහිරි වසන්තයේ සුන්දරත්වය දනවන තනුවක් එඩ්මන් වික‍්‍රමසේකරයන් යොදා තිබෙනවා. ගීතය ජනප‍්‍රිය වන්නට හේතුවත් එයයි. මං නිහතමානීව මේ ගීතය අගය කරනවා.”</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> එදා ගුවන් විදුලි නාලිකා බොහෝමයක් නැති යුගයක මේ ගීතය වැනි සුන්දර ගීත නිතර නිතර ප‍්‍රචාරය වුවද දැන් එසේ සිදුනොවේ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span></span> <span style="font-size:130%;"><span style="background-repeat: no-repeat;"> කුඩා දේවිකා ගීයේ පදමාලාවත් සොබාදම් සුවඳින් මෙන් ම අපූරු සංගීත රටාවනුත් සිත සසල කරයි. කලින් කලට යටපත් වී නොයන සදාතනික ගීත අතරට ‘කුඩා දේවිකා’ද එක්වෙයි.</span></span></p> <p class="byline"><span style="font-size:130%;">දයා ඩි.ෆොන්සේකා</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-2724840995237871051?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-58679545381918960232009-09-07T20:18:00.008+05:302010-05-15T00:22:34.660+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SqUgg5SXQvI/AAAAAAAAARg/KTc0Xja3OZM/s1600-h/2347326490_160c4a2f86.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 358px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SqUgg5SXQvI/AAAAAAAAARg/KTc0Xja3OZM/s400/2347326490_160c4a2f86.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378741079469671154" border="0" /></a><b style="color: rgb(0, 153, 0);"><span style="font-size:180%;">බු</span></b><span style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >දු දහමේ විමුක්ති මාර්ගය දේශනා කොට ඇත්තේ දාන, ශීල, භාවනා යන ති‍්‍රවිධ කුසල කි‍්‍රයා අනු පිළිවෙළට ය. කෙනෙක් තමන් ගේ ශක්තිය අනුව දන් පැන් දෙමින් පෝයට සිල් සමාදන් වෙති. </span><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> තවත් කෙනෙක් තමන් සතු දෙයින් බිඳක් සොලවන්නට අකමැතිව අනුන්ගේ යහපත පිණිස කිසිවක් නොදී පෝ දිනට පමණක් පන්සලට ගොස් සිල් සමාදන් වී නිවන් දකින්නට මාන බලති. </span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> තවත් කෙනෙක් තමන් ගේ ජීවිත කාලය ම කට්ට කපටි කෛරාටික කමින් රැකියාවේ දී පවා වැටුපට සරිලන සේවයක් නොකොට විශ‍්‍රාම ගිය පසු දාන ශීලයෙන් තොරව කෙළින් ම විපස්සනා භාවනාව සොයා යති. </span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> මෙයින් කීයෙන් කී දෙනෙක් නිවැරදිදැයි ඔවුන්ගේ ම හදවත්වලින් ම විමසා දත යුතුය. දානයෙන් තණ්හාව අඩු කරමින් සීලයෙන් කය වචන සංවර කැර ගනිමින් භාවනාවෙන් සිත කෙලෙස් තුනී කරමින් යා යුතු මඟට වන් අය පවා අතර මඟ මිය ඇදුණ ද තමන් හුරු පුරුදු කළ දේ සසර ගමන සඳහා පාරමිතා වෙයි. </span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> කෙසේ වෙතත් භාවනාවෙන් සිත පිරිසුදු කැර ගැනීමෙන් තොරව ක‍්‍රමයෙන් ශාන්ත වූ සුවය උදා කැර ගත නොහැක්කේ ම ය. අසූ හාර දහසක් වෙහෙර විහාර ඉදිකොට මහා සාසනික සේවයක් කළ ධර්මාශෝක අධිරාජයාට පවා අපාගත වන්නට සිදු වූ බව කව්රුත් දන්නා සිද්ධියකි. එසේ නම් අප ගැන කවර කතා ද?</span></p><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"> තමන්ට හැකි අයුරින් දන් පැන් දෙමින් සතර පෝයට සිල් සමාදන් වෙමින් කල් ගෙවූ උපාසිකාවක ගේ කතාවකි මේග<br /><br />අද අතුරුගිරියේ විපස්සනා භාවනා මධ්‍යස්ථානාධිපතිව වැඩ සිටින ගස්නාවේ ඤාණානන්ද හිමියෝ එවකට වැඩ වාසය කළේ හඟුරන්කෙත ප‍්‍රදේශයේ ආරණ්‍යයකයග ඒ ආරණ්‍ය සේනාසනය ද ගල්දූව ආරණ්‍ය සේනාසන සංස්ථාවට ම අයත් වූවකිග</span></span><br /><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> හඟුරන්කෙත ආරණ්‍ය සේනාසනය ආසන්නයේ නිවසක පදිංචි වැඩිහිටි උපාසිකාවක් වූවා ය. ඇය මේ ආරණයේ වැඩ වසන යෝගාවචරයන් වහන්සේට මහත් ශ‍්‍රද්ධාවෙන් හා භක්තියෙන් යුතුව සිව්පසයෙන් සංග‍්‍රහ කළා ය. ඇය ග‍්‍රාමවාසී විහාරස්ථ ස්වාමීන් වහන්සේ පි‍්‍රය කළේ නැත.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">මේ උපාසිකාව වයස්ගතව ඔත්පල වූවාය. එහෙත් යහනේ සිට පවා දරුවන් ලවා ආරන්්‍යවාසී භික්ෂුන් වහන්සේට දාන මානයෙන් පූජා කැර වූවාය. </span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> මේ අතර ගල්දූව ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති කඩවැද්දුවේ ශී‍්‍ර ජිනවංශ නාහිමියන්ගේ උපන් දින පිංකම සඳහා හඟුරන්කෙත ආරණ්‍යයේ ස්වාමීන් වහන්සේ ගල්දූව බලා පිටත් වූහ. එදින ම රාතී‍්‍ර උපාසිකාව මිය ගියා ය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> උපාසිකාවගේ මරණයේ අවසන් කටයුතුවල ආගමික වතාවත් සඳහා ආරණ්‍යවාසි භික්ෂුන් නොසිටි බැවින් ගමේ පන්සලේ ස්වාමීන් වහන්සේ වැඩමවා පාංශුකූල චාරිත‍්‍ර සිදු කැරිණි. </span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> ගල්දූවේ පිංකම අවසන් වී ඤාණානන්ද හිමියන් ඇතුළු පිරිස ආපසු ආරණ්‍ය බලා වැඩම කරවද්දී ආරණ්‍යයට නුදුරෙහි ඉඩමක අලුත් මිනී වළක් මත සුදු රෙදි වියනක් රඳවා ඇති අයුරු දැක ඤාණානන්ද හිමියෝ එම පාංශුකූල රෙදි කඩ ද රැගෙන ආරණ්‍යයට වැඩම කළහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> එදින හැන්දෑවේ මිය ගිය උපාසිකාවගේ දහ අට හැවිරිදි මුණුපුරෙකු ප‍්‍රලය වී නිවසේ වැඩිහිටියනට බැන වදින්නට වීය. ගෙදර අය ඇදුරෙකු ගෙන්වන්නට කතා බහ වෙද්දී මුණුපුරා මිදුලට පැන ආරණ්‍ය සේනාසනය කරා දුවන්නට වීය. නිවැසියෝ ද ඔහු පසු පසින් දුව ගෙන ආහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> ඤාණානන්ද හිමියන් වෙත පැමිණි මුණුපුරා කේන්තියෙන් වෙව්ල වෙව්ලා තම මවුපියන්ටත් අනිකුත් වැඩිහිටියන්ටත් දෝෂාරෝපණයෙන් බැන වදින්නට වීය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “බලන්න ස්වාමීන් වහන්ස! මුං මගේ මරණයේ කටයුතු කළේ මම බලා පොරොත්තු වුණ හැටියට නෙවෙයි. මගේ පාංශුකූලය දුන්නේ ගමේ පන්සලට. මං ඒකට කැමති නෑ මං මුංගෙන් පළිගන්නවා. පළිගන්නවාමයි” කියන්නට වීය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> මේ තරුණයාට ආවේශ වී සිටින්නේ කවුදැයි ඤාණානන්ද හිමියන්ට වැටහී ගියත් ඒ බව නොඅඟවා ප‍්‍රශ්න කරන්නට වූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “මේ කව්ද? කතා කරන්නෙ?”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “ඇයි හාමුදුරුවනේ! මා අඳුනන්නේ නැද්ද? මං කර්ලිනා උපාසකම්මා.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “ඇයි? උපාසකම්මේ මේ ළමයාට කරදර කරන්නේ?”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හාමුදුරුවනේ! මට මෙයාගෙ ඇඟට විතරයි ඇතුළු වෙන්න පුළුවන්. ඒකයි මේ දරුවගෙ ඇඟට ආවෙ. මං අනිත් උංගෙන් පළිගන්නවා.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “අනේ! අනේ! උපාසකම්මා සිල් සමාදන් වෙලා දන් පැන් දීලා බණ දහම් ඉගෙන ගත්තේ වෛර කරන්න ද? පළිගන්න ද?”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “ඉතින් හාමුදුරුවනේ! මුං මගේ පාංශුකූලය දුන්නේ පංසලටනෙ.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හරි හරි උපාසකම්මගෙ පාංශුකූලය අපිටත් ලැබුණනෙ.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “ඔව් ඔව් මං දන්නවා. මං දැක්කා ඔබ වහන්සේ වළ උඩ තිබුණු රෙදි හතර රියන අරගෙන එනවා. ඒ වුණාට මට මේගොල්ලන්ගෙ වැඩ ගැන කේන්තියි හාමුදුරුවනේ.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “ඔන්න ඔය තරහ මරහ හිතින් අයින්කර දාන්න. නැත්නම් තමුන්ටමයි ඒක නරක.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “එහෙම නම් හය මාසෙන් දෙන දානය මේ ආරණ්‍ය සේනාසනයට දෙන්න ඕනෑ” යි කීවාය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> ඒ හය මාසයේ දානය ආරණ්‍ය සේනාසනයට දෙන බවට එතැන සිටි ඥාතිහු පොරොන්දු වූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හැබැයි ඒ දානයේ දී අට පිරිකර දෙකක්, ගොටු අතු දෙකක්, සෙරෙප්පු දෙකක් පූජා කරන්න ඕනෑ”යි උපාසක අම්මාගේ ආත්මය නියමයක් ද කළාය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “ඇයි? උපාසක අම්මේ මේ දෙක දෙක පූජා කරන්න නියම කළේ” යි ඤාණානන්ද හිමියෝ ප‍්‍රශ්න කළහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හාමුදුරුවනේ ඒ වැඩිපුර එක දඬුවම් වශයෙන් මං නියම කළේ”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හොඳයි දැන් මේ ඇත්ති ඉන්නේ කොහේද?”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “අර මගේ මිනිය භූමදාන කළ තැනට ටිකක් එහායින් තියෙන ගල උඩ තමයි මම ඉන්නේ.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හොඳයි! දැන් හය මාසෙ පින්කමේ දී අපි මොනවාද කරන්න ඕනෑ.” හාමුදුරුවෝ නැවතත් ප‍්‍රශ්න කළහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “මම කන්න කැමති දේවලින් හොඳට දානෙ දීලා අර කලින් කියාපු විදිහට පිරිකර දෙක දෙක පූජා කරන්න ඕනෑ. දානෙ දවසට කලින් දවසෙ රෑ මම ඉන්න ගල උඩට ඇවිත් පේ‍්‍රත තටුව තියන්න ඕනෑ. ඒක කරන්න ඕනැ මගේ බාල දුව.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හා හොඳයි. හය මාසෙ පින්කමට තව වැඩි කාලයකුත් නැහැනෙ. මේ ඇත්ති දැන් මේ ළමයාගෙ ශරීරයෙන් ඉවත් වෙලා යන්නැ” යි ඤාණානන්ද හිමියෝ පැවසූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> ඒ සමඟ ම තරුණයා ප‍්‍රකෘතිභාවයට පත්වීය. දෑස් පිස දමමින් සිදු වූයේ කුමක් දැයි නොදැන විමතියෙන් වට පිට බලන්නට වූයේ ය. පැමිණ සිටි පිරිස ඔහු කැඳවා ගෙන ගෙදර ගියහ. එයින් පසු කාලයක් ම මේ තරුණයාට ආච්චි අම්මා ආවේශ වූයේ නැත.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> හය මාසයේ පින්කම් දිනය උදා වීය. මිය ගිය අම්මා ගේ නියමය පරිදි බාල දියණිය පේ‍්‍රත තටුව ලෙස ආහාර පිඟානක් සකසා කලින් කී ගල මතට ගෙන ගොස් තැබුවා ය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> පසු දා උදේ ආරණ්‍ය සේනාසනයේ වැඩ වසන ස්වාමීන් වහන්සේ උදෙසා දානය පිළියෙල කැර ගොස් පූජා කළහ. දන් ශාලාවට වැඩම කළ ස්වාමීන් වහන්සේ දානය ලබා ගෙන තම තමන් වැඩ සිටින කුටිවලට වැඩම කළ අතර ඤාණානන්ද හිමියෝ අනූමෙවෙනි ධර්ම දේශනය සඳහා දන් ශාලාවේ නතර වූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> පිරිස පන්සිල්හි පිහිටුවා මියගිය මෑණියන්ට පුණ්‍යානුමෝදනය කිරීම සඳහා දුන් දානයත්, මවු ගුණත්, මේ පින්කම්හි ආනිසංසත් දේශනා කොට අවසාන වන විට ම අර තරුණයා වහාම නැගිට ළඟ සිටි තවත් යහළු තරුණ ළමයකුගේ අතින් ඇද ගෙන කැලේ කඩා ගෙන දුවන්නට වීය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> ඉතා ම වේගයෙන් දුව ගෙන ගිය තරුණයා ගොස් ඇත්තේ පේ‍්‍රත තටුව තැබු ගල උඩට ය. “මේ බලපං මුන් මට කෑම බෙදලා තියෙන හැටි. හොඳට බලා ගනිං මේ පිඟානෙ තියෙන දේවල්” යැයි එකින් එක පෙන්වා ආපසු දන් ශාලාවට දෙදෙනා ම දුව ගෙන ආවෝ ය. ඔවුන් සොයා ගෙන යන්නට පිටත් වූ පිරිස ද ආපසු හැරී පැමිණියහ. ස්වාමීන් වහන්සේ ද සිදු වූයේ කුමක්දැයි දැන ගැනීම සඳහා නතරව සිටියහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> තරුණ මුණුපුරා යහළුවා සමඟ ඤාණානන්ද හිමියන් ඉදිරිපිට හිඳ ගත්හ. පවුලේ පිරිස ද එතැනට රැස්වූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හාමුදුරුවනේ! අපේ බාල දූගෙ වැඩත් හරිම බාලයි. මම මේ ළමයා ගල උඩට එක්කර ගෙන ගිහින් පෙන්නුවා. පේ‍්‍රත තටුව බෙදලා තිබුණෙත් පෙරේතකමෙන්. ඇපෙන් බේරෙන්න වගෙයි.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> හාමුදුරුවනේ මම අඹවලට හරිම ආසයි. මේකි අඹ කෑල්ලක් බෙදලා තිබුණා මෙන්න මේ තරම් පුංචි කෑල්ලක්. (එසේ කීවේ අතේ සුළැඟිල්ල පෙන්වමිනි) ගෙදර වත්ත පුරාම තියෙන්නේ මම හිටවපු කොස් ගස්. </span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> ඒ ගස්වල හොඳට කොස් හැදිලා තියෙනවා. මේකි මට එක ම එක වරකා මදුල යි බෙදලා තිබුණේ. ගස්ලබු කෑල්ලත් ඒ වගේ ම යි. හාමුදුරුවනේ! මට ඒ කෑම කන්න බෑ. අපි කරන්නේ ඒවා අත ගාලා සතුටු වෙන එක යි. ඒකවත් සතුටු වෙන්න පුළුවන් විදිහට තියලා නැහැ.”</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “හා හොඳයි. හොඳයි. දැන් අපේ උපාසකම්මාට ඒ පෙරේත තටුවලින් වැඩක් නෑ. මේ දානයෙන් අපි සතුටු වෙලා පින් අනුමෝදන් කළානෙ. දැන් ඒ පින් ලැබුණානෙ” යි හාමුදුරුවෝ පැවසූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> “එහෙමයි හාමුදුරුවනේ! මට පින් ලැබුණා. මම ආයෙත් මේ දරුවාට කරදර කරන්නේ නැහැ. මම දැන් හොඳ තැනකට යනවා. එහෙනම් මට අවසරයි හාමුදුරුවනේ” යි කියා ස්වාමීන් වහන්සේට වැඳ අවට සිටි පිරිස දෙස බලා බාල දියණිය දෙස මඳක් අමනාපයෙන් මෙන් බලා “මං යනවා, මං යනවා” යැයි කී තරුණයා වෙව්ලා යළිත් ප‍්‍රකෘතිතාවයට පත් වූයේ ය.</span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">ඒ පින් ලබා ගිය උපාසකම්මා ගේ ආත්මය වෘක්ෂ දේවතාවියක් වූ බව ද ගස්නාවේ ඤාණානන්ද හිමියෝ අප සමඟ පැවසූහ.<br /></span></p><p style="color: rgb(0, 153, 0); font-weight: bold;"> <span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" ><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-5867954538191896023?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-75737219625037765222009-07-03T22:58:00.002+05:302010-05-15T00:25:15.268+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/Sk4_zig-CBI/AAAAAAAAAQ8/fB-S4JTGetw/s1600-h/113429750_77725d0772.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/Sk4_zig-CBI/AAAAAAAAAQ8/fB-S4JTGetw/s400/113429750_77725d0772.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354287161661065234" border="0" /></a><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >බලාපොරොත්තු සහිත මේ දෑස් බබළන්නේ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">අපේක්‍ෂිත නිදහස් නිවහල් හෙටක් වෙනුවෙනි.</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-7573721962503776522?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-53395805425512925242009-06-29T20:25:00.003+05:302010-05-15T00:24:09.400+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkjZOtBbM5I/AAAAAAAAAQk/E0_q8_0c77I/s1600-h/012.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkjZOtBbM5I/AAAAAAAAAQk/E0_q8_0c77I/s400/012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352767003756802962" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" >වන්දා</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">කියන්නේ මෙයාට.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">මෙයා ගොඩාක් අහිංසක සතෙක්.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">මට මෙයා ගැන එකපාරටම ලියන්න හිතුනේ අපේ සමාජයේ ඉන්න සමහරුන්ටත් මෙයාට කියන නම කියන නිසා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඒ ඉතින් අහිංසක කම නිසා නම් නෙමෙයි.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපේ සමාජයේ සමහරු වටේටම වැඳලා තමුන්ගේ වැඩ කර ගන්නා කලාවක් පුරුඳු වෙලා තියෙන නිසා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">තවත් සමහරු ලොකු ලොකු අයියලගේ වන්දිභට්ටයො වෙලා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අනේ මන්දා ඉතිං.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඕකෙන් මේකෙන් වෙන්නේ අපේ අසරන </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">වන්දා</span><span style="color: rgb(0, 153, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ට</span> තියෙන තැනත් නැති වෙන එකද මන්දා</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-5339580542551292524?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-38796987372278796112009-06-27T19:24:00.006+05:302010-05-15T00:25:44.607+05:30<div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkYmVZRQ3SI/AAAAAAAAAPs/3Z-IBb9K_v8/s1600-h/46559240.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkYmVZRQ3SI/AAAAAAAAAPs/3Z-IBb9K_v8/s400/46559240.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352007356178816290" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 153, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >ආදරය කියන්නේ ගොඩාක් උතුම් දෙයක්.</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >ජිවිතය විඳවන්නේ නැතිව විඳින්න නම් ආදරයක් හිතේ ඇතිවෙන්ටම වුවමනායි.</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >මිනිස්සු ආදරය තලලා පොඩි කරලා විනාශ කරලා දමද්දි,<br />තව සමහරු ආදරය ලෝකෙටම බෙදනවා.</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 153, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >අපි නොහිතන සමහර තැන්වල ආද</span><span style="color: rgb(255, 153, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >රය ගොඩාක් ආදරෙන් තියෙනවා.</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkYmVts9xgI/AAAAAAAAAP8/73I4LIeok8M/s1600-h/904112152_22fcfca601_m.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkYmVts9xgI/AAAAAAAAAP8/73I4LIeok8M/s400/904112152_22fcfca601_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352007361663714818" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">හිත් පිත් නැති අයත් ආදරෙන් වෙලිලා ඉන්නවනම්,</span><br /><span style="font-size:180%;">ඇයි, අපි තවමත් <span style="font-weight: bold;">මනුස්සකමින්</span> ආදරය නොකරන්නේ......???<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-3879698737227879611?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-4699611753813031372009-06-23T21:28:00.003+05:302010-05-15T00:26:57.333+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkD8CshoDmI/AAAAAAAAAPM/_-3osV9_f50/s1600-h/1428131841_e8cfcbd237.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SkD8CshoDmI/AAAAAAAAAPM/_-3osV9_f50/s400/1428131841_e8cfcbd237.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350553480558284386" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ඔන්න දෙයියනේ කියලා <span style="color: rgb(255, 255, 255);">අරුමය</span> දිග නිහඩතාවයකට පස්සේ වැඩ ඇල්ලුවා ආයිබෝං........<br />පහුගිය දොහේ අහපු දැකපු දෙවල් කටකම්සිරියාවක් නැතුව ලියනවා ආයුබෝං මම ආපහු ඉතිං<br />හොඳා.... අදට ඇති.....<br />ගිහිල්ලා එන්ට අවසරයි කිව්වා එහෙනං.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-469961175381303137?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-69871272407419589782009-06-16T06:34:00.003+05:302010-05-15T00:27:33.691+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SjbwtXtXUxI/AAAAAAAAAPE/9_1ZTI6gyTE/s1600-h/arumaya+sahithyaya+copy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SjbwtXtXUxI/AAAAAAAAAPE/9_1ZTI6gyTE/s400/arumaya+sahithyaya+copy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347726269798109970" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" >කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයීය සිංහල භාෂා හා සාහිත්‍ය ඒකකය විසින් ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු හා සන්නිවේදන තාක්ෂණ නියෝජිතායනයේ පූර්ණ අනුග්‍රහය යටතේ පවත්වනු ලබන සිංහල බ්ලොග්කරණ තරගාවලියට අරුමය කණ්ඩායමද එක්වන බව සියලු හුදී ජනයන් වෙත දැනුම් දෙමු.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6987127240741958978?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-52004289644066621882009-05-23T20:46:00.016+05:302010-05-15T00:28:24.497+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgWfpq2-JI/AAAAAAAAANE/6zgJCdsXuXo/s1600-h/pol-011.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgWfpq2-JI/AAAAAAAAANE/6zgJCdsXuXo/s400/pol-011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339042091265095826" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgYIwbRKvI/AAAAAAAAANU/-8ue39wF3h0/s1600-h/Praba_death_notice_150r.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 216px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgYIwbRKvI/AAAAAAAAANU/-8ue39wF3h0/s320/Praba_death_notice_150r.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339043896965016306" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgXHARu1II/AAAAAAAAANM/9ZM7zKNBZ_s/s1600-h/Dinamina+2009-05-19.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgXHARu1II/AAAAAAAAANM/9ZM7zKNBZ_s/s400/Dinamina+2009-05-19.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339042767348618370" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFMAEmSI/AAAAAAAAANk/9yI-t-FTXPc/s1600-h/20090519_D02.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFMAEmSI/AAAAAAAAANk/9yI-t-FTXPc/s400/20090519_D02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339044935159290146" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaYNU3u7I/AAAAAAAAAOk/tGuVqawuZM4/s1600-h/20090519_07.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 377px; height: 288px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaYNU3u7I/AAAAAAAAAOk/tGuVqawuZM4/s400/20090519_07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339046361444105138" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaYVxeRCI/AAAAAAAAAOs/9UH2TN6ldhA/s1600-h/20090519_08.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 384px; height: 287px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaYVxeRCI/AAAAAAAAAOs/9UH2TN6ldhA/s400/20090519_08.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339046363711554594" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgbVQAlSNI/AAAAAAAAAO0/AZPEELjSllQ/s1600-h/20090519_09.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 384px; height: 288px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgbVQAlSNI/AAAAAAAAAO0/AZPEELjSllQ/s400/20090519_09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339047410136336594" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >මා ඉපදෙන විටත් පැවතූනු ත‍්‍රස්තවාදී යුද්ධය නිමා වී සියළු ජනයා ප‍්‍රීතියෙන් ඔදවැඩී සිටිනා මොහොතේ මාගේ චිත්තප‍්‍රීතිය බ්ලොග් සටහනෙන් පල කිරීමට කැමැත්තෙමි.</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >එදා අපේ අනගාරික ධර්මපාල උත්තමයා පැවසූ දියසේන කුමාරයා ඉපදී ඇති වග ප‍්‍රත්‍යක්‍ෂ වී ඇතිවග අප පවසමු. ඒ පිළිබඳ දීර්ඝ රචනාවක් ලගදීම අරුමය තුළින් බලාපොරොත්තු වන්න.</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaXiXvHRI/AAAAAAAAAOM/iA7VRoEEF-4/s1600-h/DefSecMission_Accomplished.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaXiXvHRI/AAAAAAAAAOM/iA7VRoEEF-4/s400/DefSecMission_Accomplished.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339046349913398546" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFhI0JOI/AAAAAAAAAN8/ri9Oz9gb4ZM/s1600-h/Army_Commander.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFhI0JOI/AAAAAAAAAN8/ri9Oz9gb4ZM/s400/Army_Commander.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339044940833105122" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFYrT21I/AAAAAAAAAN0/Khp4Aki924Q/s1600-h/ALLFC.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 233px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFYrT21I/AAAAAAAAAN0/Khp4Aki924Q/s400/ALLFC.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339044938561870674" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFZF6HPI/AAAAAAAAANs/-jcib9XgJME/s1600-h/AirForce_Commander.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZFZF6HPI/AAAAAAAAANs/-jcib9XgJME/s400/AirForce_Commander.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339044938673429746" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaX2N06XI/AAAAAAAAAOU/zF5vmF9kGjw/s1600-h/IGP.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgaX2N06XI/AAAAAAAAAOU/zF5vmF9kGjw/s400/IGP.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339046355240544626" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZF12eJtI/AAAAAAAAAOE/phVljEARHRk/s1600-h/Civil_Security_Force.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgZF12eJtI/AAAAAAAAAOE/phVljEARHRk/s400/Civil_Security_Force.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339044946393310930" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgYltvgqWI/AAAAAAAAANc/yxiY90OcfDM/s1600-h/One-Country.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/ShgYltvgqWI/AAAAAAAAANc/yxiY90OcfDM/s400/One-Country.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339044394460817762" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-5200428964406662188?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-38888562645485869632009-05-12T22:03:00.004+05:302010-05-15T00:29:19.347+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgmlLzTb1wI/AAAAAAAAAMk/pod067iKmGI/s1600-h/kirala.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgmlLzTb1wI/AAAAAAAAAMk/pod067iKmGI/s400/kirala.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334976855765931778" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 153, 0);">දිනය මැයි නම වැනිදා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපි, මහාපාරේ ඇවිදිමින්....</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">එකපාරටම කන ලගින් කුරුල්ලෙක් කෑ ගහනවා ඇහිලා වට පිට බලනකොට කිරලෙක් .</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ආපහු තව ටිකක් ඇවිදන් යනකොට තවත් කිරලෙක් කෑගහනවා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපි ටිකක් නැවතිලා එයාල දිහා බලන් හිටියා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">මේ කිරල ජෝඩුවක්.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඒත් ඇයි එයාලා අමුතු විදිහට කෑගහන්නේ ...?</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපි යන්න ගිය ගමන පැත්තකට දාලා කිරල ජෝඩුව දිහා බලන් හිටිය.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අනේ එතකොටයි දැක්කේ,</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">එයාලා අද දොරට වඩම්මපු, තමුන්ගේ කිරල පැටව් දෙන්නට ඇවිදින්න උගන්වන හැටි.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඒත් ඒ ඉගැන්නිල්ලට අපේ ඇග හිරි වැටිලා ගියා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">මොකද එයාලට තවම දුවා ගන්න බැහැනේ.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">පැටව් දෙන්නගෙන් එක පැටියෙක් කිරල අම්මා ඉන්න දිහාට දිව්වා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඒත අනේ අනිත් පැටියට දුවාගන්න බෑ.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">එයා නිදිකුම්බා ගාලක හැංගුනා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">එයාට කටු ඇනෙයි කියලා බයේ අපි එයාව බලන්න ගියා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">කෝ එයා....?</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අනේ එයා ඉන්නවා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඒත්....?</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">එයා කිසිම හැල හොල්මනක් නෑ.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපි හිතුවා එයාගේ ආයුෂ කෙටියි කියලා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපි තව ටිකක් එයා දිහා බලන් හිටියා</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඔන්න බොලේ ලස්සන හුරතල් කලූයි සුදුයි පුංචි බලූ පැට්ටෙක් පෙරලි පෙරලි ඒ දිහාවට ආවා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඒත් ඉතින් එයා ඉව කරලා බලලා ගියා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ඔන්න එතකොටම කිරල තාත්තා අහසේ සිට සංඥාවක් දුන්නා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">එකපාරටම, අර මැරිල වගේ හිටපු කිරල පැට්ටා අම්මා ලගට දූවගෙන ගියා.</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">අපි දෙන්නා ඇස් දෙකේ සතුටු කඳුලූ පුරවාගෙන හිනාවෙවී අපේ ගමන යන්ට පිටත් වුනා.</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-3888856264548586963?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-86934322989474915772009-05-11T21:03:00.002+05:302010-05-15T00:30:10.460+05:30<div style="color: rgb(0, 0, 0);" class="content-item"><div id="g_body"><p><span style="font-size:130%;">ඈත එපිට හිම කන්දෙන්, කලු වලාව සමඟින් ආ...<br />ආදරයේ පිනි කැට පොදි,<br />සිලි සිලි ගා සැලුනා, පිනි කැට බිඳුනා... //</span></p> <p><span style="font-size:130%;">නැගුනු සීත වා රැලී, මියුරු මිහිරි ගොපලු ගී... //<br />ලිහිනි හඩින් මන්දාරම //<br />සිරි සිරි ගා සැලුනා, පිනි කැට දිලුනා... //</span></p> <p><span style="font-size:130%;">ඈත එපිට හිම කන්දෙන්, කලු වලාව සමඟින් ආ...<br />ආදරයේ පිනි කැට පොදි,<br />සිලි සිලි ගා සැලුනා, පිනි කැට බිඳුනා... //</span></p> <p><span style="font-size:130%;">ලයට තුරුලු පාලුවෙන්, මීදුමින් වෙලා ගොසින්... //<br />හදෙහි ඇඳී පින්තාරුව, //<br />බොඳ වෙලා ගොසින්... //</span></p> <p><span style="font-size:130%;">ඈත එපිට හිම කන්දෙන්, කලු වලාව සමඟින් ආ...<br />ආදරයේ පිනි කැට පොදි,<br />සිලි සිලි ගා සැලුනා, පිනි කැට බිඳුනා... //</span></p><span style="font-size:130%;">ක්ලැරන්ස් විජයවර්ධන</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8693432298947491577?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-64039156866784509432009-05-11T20:55:00.002+05:302010-05-15T00:30:40.980+05:30<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >තනි තරුවේ තනි තරුවේ<br />ඔබත් ඔහොම ඔතැන ඉන්න මමත් මෙහෙම මෙතැන ඉන්නවා<br /><br />නෙතග නෙතග පැටලි මුවග මුවග ඇළලි<br />මෙතෙක් දුරක් එක්වී පැමිණියේ තනි තරුවේ තනි තරුවේ<br />ඔබත් ඔහොම ඔතැන ඉන්න මමත් මෙහෙම මෙතැන ඉන්නවා<br /><br />මහද අරණෙ ලතැවි ලතැවි රුදෙනු බැරිව ඉගිලි ඉගිලි<br />මගෙන් ඉවත ඇදිලා සැනසී තනි තරුවේ තනි තරුවේ<br />ඔබත් ඔහොම ඔතැන ඉන්න මමත් මෙහෙම මෙතැන ඉන්නවා</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><br /><span style="font-weight: bold;">ගායනය - වික්ටර් රත්නායක</span><br /><span style="font-weight: bold;">ගේය පද - පේ‍්‍රමකීර්තිද අල්විස්</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6403915686678450943?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-27499715841177469482009-05-11T20:48:00.001+05:302010-05-15T00:31:09.888+05:30<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >ඔබ හා මෙමා අතිනත් අරන් අපගේ ලොවේ තනිවූ එදා<br />ඔබ මා දෙපා දෑතින් බදා සිපගත් එදා සිහිවෙනවා<br /><br />භවයෙන් භවේ මෙලෙසින් බැඳී<br />අප ආ ගමන් අමතක වුවත්<br />ඔබගෙයි මගෙයි හද මන්දිරෙන්<br />නැග ආ ස්වරේ එක්වූ දිනේ සිහිවෙනවා<br /><br />ඔබ මා දෙනෙත් ම ඔබේ දෙනෙත්<br />එක්වි වෙලී සෙනෙහස සෙවූ<br />ඒ සොඳුරු දා සිහි වෙනවා</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ටී.එම්. ජයරත්න</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-2749971584117746948?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-61633525327620027512009-05-11T20:31:00.002+05:302010-05-15T00:31:40.871+05:30<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >ඔබයි රම්‍ය සඳ කිරණ ඝන අන්ධකාරේ<br />ඔබයි සෞම්‍ය තරු එළිය ගිම්හාන කාලේ<br /><br />සදානන්ද කරවූ ඔබේ මධුර රාවෙන්<br />පිපී ආමි අරවින්දයක් සේ තඩාගේ<br /><br />උදාවූ සුපෙම් දම් මුසුන් වී රුඳේවා<br />මගේ පුංචි ලෝකේ තැවුල් දුක් නොවේවා</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >නන්දා මාලිනී</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6163352532762002751?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-37638949218362589002009-05-09T21:42:00.004+05:302010-05-15T00:32:11.242+05:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">අරුමෝනියස් iපොඩ්කාටා 1.0</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgWrnGW2GvI/AAAAAAAAAMc/g-mhxyYbfm0/s1600-h/arumoniyas+podcarta.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 55px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgWrnGW2GvI/AAAAAAAAAMc/g-mhxyYbfm0/s400/arumoniyas+podcarta.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333858021899901682" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-3763894921836258900?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-60670409900836247272009-05-09T20:46:00.002+05:302010-05-15T00:33:01.344+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgTs7xqUIBI/AAAAAAAAALs/Urn0n-LaY9A/s1600-h/Singhalese+Man.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 317px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgTs7xqUIBI/AAAAAAAAALs/Urn0n-LaY9A/s400/Singhalese+Man.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333648370400763922" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >බුදු රජුන් ගේ පහළ වීමත් සමඟ ඉන් පසු පහළ වූ බොහෝ සිංහල බෞද්ධ මිනිසුන් ගේ චින්තනය බෞද්ධ ඉගැන්වීම් සමඟ යා විණි. ගල් වඩුවෝ ස්තී‍්‍ර පුරුෂ ප‍්‍රතිමා නෙළීම වෙනුවට සිත දියුණු කළ බුදුරජුන් ගේ ප‍්‍රතිමා ගල් පර්වත මත නෙළුෑහ. </span> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">කවියන් තම කවියට බුදුරජුන් යොදා ගත් අතර සිත්තරු තම සිත්තමට බෝසත් සිරිත ම යොදා ගත්තෝ ය. නාඩගම්, නාටකාදිය සඳහා පමණක් නොව පැල් කවියක ජන කවියක පවා බුදු සිරිතෙන් ලද ආස්වාදය දැක ගත හැකි විය.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">”බොදුවකු ගලට දකුණත දිගු කළ දාක</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">බුදුරුව ගලින් බුදුරුව මතුවුණු සේක</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">පුදුමයි ගලෙන් මෙත් ගලනා තැන මේක</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">පිදුමට මෙතේ බෝසත් සිටිනා සේක”</span><br /><br /><img src="http://www.silumina.lk/2008/05/18/sith2.2.jpg" align="right" border="0" height="166" width="250" />ඌව වෙල්ලස්සේ ජීවත් වූ අප‍්‍රකට ජන කවියකු ගේ නිර්මාණයකි. වැල්ලවායේ බුදුරුව ගලේ චමත්කාරය දුටු ගැමි කවියාට තම නෙත සිත වාවා ගත නොහැකි විය.</span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> බුදුරුව ගල මහායාන සම්ප‍්‍රදායට අනුව නෙළන ලද්දකැයි අපි සිතමු. මෛති‍්‍ර බෝසත් පිළිමයක් ගැන කියැවෙන්නේ එහෙයිනි. බොදුනුවකු ශෛලමය පර්වතයකට දකුණත දිගු කළ විගස ඒ ගල් රුව බුදු පිළිමයක් බවට පරිවර්තනය වේ. කවියෝ ඉන් ලද භක්තිය හා ශ‍්‍රද්ධාව කවියට නැගුවෝ ය.<br />බුදු හිමියන් ගේ දර්ශනය සිංහලයන් ගේ සිත් මුදු කළේ ය. ගලෙන් නෙළුෑ ඇතැම් ප‍්‍රතිමා නිදන් හොරුන් කඩද්දී සිංහල බෞද්ධයෝ මහත් කම්පාවට පත් වූවෝ ය. එකී කම්පාව අසිරිමත් කවියකට නැඟීමට ඔව්හු අතපසු නො කළෝ ය.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සෙල්ලිපි නෙළී බුදු පිළිමය සෙනෙහෙ වඩා</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">පල් හොරු දැමී එය මොහොතින් බිමට කඩා</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">නිල්මිණි මාලිගාවක ඇති නමුදු කුඩා</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">බොල් හිත රළුයි පිළිමය නෙළු ගලට වඩා</span><br /><br />බටහිර මිනිසුන් විනෝද ගමන් යද්දී සිංහලයන්ට වන්දනා ගමන් යෑමේ පුරුද්දක් ආයේ බෞද්ධ දර්ශනයත් සමඟ ය. බුදු රජුන් අද වැනි දිනක ලොව පහළ නො වූවා නම්, රට පුරා, ලොව පුරා වන්දනාවේ යන සිරිතක් අපට කොයින් ද? සිංහලයන් වන්දනාවේ ගියා පමණක් නොව එහි දී ඔවුන් වැඳ පුදා ගත් අසිරිමත් බෞද්ධ පුරාවස්තු ජීවමාන බුදුන් සේ සලකන්නට ද ඔව්හු මැළි නො වූවෝ ය.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">සාදු හිතට අප ගිය වන්දනාවේ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">සාදු පෙර පිනෙන් මෙපමණ සෙනෙහාවේ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">සාදු නිවන් යන්නට සැම දෙන පැතුවේ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">සාදු බුදුන් වැන්දා යුදඟනාවේ</span><br /><br /><img src="http://www.silumina.lk/2008/05/18/sith2-2.jpg" align="right" border="0" height="133" width="200" />වෙල්ලස්සේ යුදඟනා සෑය වැන්ද ජන කවියා තමන් නිර්වාණයට යාමට එතැන දී පැතූූ බව සඳහන් කරයි’ ඔව්හු සාදු බුදුන් වැන්දා යුදඟනාවේ යැයි යුදඟනා සෑයට ගෞරවයෙන් සැලකූහ. ඉන්දියාවේ ටජ්මහල බලද්දී ඇති නොවන සෞන්දර්යාත්මක ආගමික සංහිඳියාවක් සිංහලයෝ යුදඟනාව වැඳ ලබා ගත්තෝ ය.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මහියංගණය කොත වැඳලා ගත්තු වරන්</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">දන්ත ධාතු දළදා කරඬුයෙන් වරන්</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සිරීපාද සමනළ අඩවියෙන් වරන්</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සිව්පද කියන අප රැක දෙන් සතර වරන්</span><br /><br />සිංහලයන් බෞද්ධයන් වූ පසු ඔව්හු ඒ ඒ පූජා බිම්වලින් වරම් ගැනීමට ආශා කළෝ ය. වන්දනාවේ යද්දී පින් පොතක් ලියමින් ඒ ඒ පූජා භූමියට තමන් පූජා කළ මුදල් ද ඔව්හු එහි සටහන් කළෝ ය.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ගෙත්තම්පාණ ඉඳිකටු පූජා කරමු</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">හැරමිටිපාණ හැරමිටි පූජා කරමු</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">දොඩම්බැබිල තල අබ පූජා කරමු</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සිරිපතුලට රන් මල් පූජා කරමු</span><br /><br />ගල් යුගයේ පටන් දඩයම් යුග පසු කරමින් බුදු සමයේ ආලෝකය වැටෙන තෙක් ලක්වැසියෝ තම උදරාර්ථය ගැන පමණක් සිතුවෝ ය. මහින්දාගමනයෙන් බුදු සිරිත දැන ගත් පසු ඔවුන් සිරිපාද කන්ද නැග්ගේ මිථ්‍යා විශ්වාසයන්හි එල්බ ගෙන නො වේ. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">දාර්ශනික චින්තකයකු ගේ සිරිපා මග ඔස්සේ සිංහලයෝ ද තම පතුල් තබමින් එහි ගමන් ගත්තෝ ය. සමන් දෙවියා බුදුරජුන් ගේ සිරිපාදයට ආවතේව කරන ආරක්‍ෂක දෙවියකු ලෙස පමණක් ඔව්හු සැලකූූහ. බෞද්ධ ආගමත් සමග සිංහලයා පරිතන්‍ාගශීලී විය.</span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> බෝසතාණෝ සිය ධනය හැර දමා ගිහි ගෙයින් නික්මුණෝ ය. ඒ ආභාසය සිංහලයා ද බෝ කර ගත්තේ ය. සිරිපා ගමන පුරා ම දන් දීම ප‍්‍රධාන ම කටයුත්ත වූයේ එබැවිනි. ඉහත ජන කවියේ එන වන්දනාකරුවෝ තම තමන්ට හැකි ලෙස ඒ ඒ තන්හි විවිධ පූජා සිදු කළේ ඒ ආභාසයෙනි.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මස්කෙළියේ අම්බලමේ සිටින කොට</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ඉස්කෙළියේ යන එන්නෝ පෙනුණි මට</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ආයෙත් ගොසින් එක නුවරක උපදින්ට</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">බැරි වුණි මගේ මැණිකේ කැන්දන් එන්ට</span><br /><br />බෞද්ධාගමේ ඉගැන්වීම් සිංහලයෝ තම ජීවිතයට සම්බන්ධ කළෝ ය. බෝසතුන් සසර පුරා ඉපදෙමින් මිය යමින් ආවා සේ ම තමන් ද සසර සැරි සරති යි ඔව්හු සිතුවෝ ය. විවාහයේ දී තමන් ගේ බිරිය තමන් ලද ත්‍යාගයකැ යි ඔව්හු සිතුවෝ ය.</span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඇය උපන් උපන් ආත්මවල යළි යළිත් ලැබීමට ඔව්හු ආශා කළෝ ය. ඉහත ජනකවියේ සිරිපාදය නැගි ගැමියාට බිරිඳ රැගෙන නොඒම පිළිබඳ ව කම්පාවක් ඇති විය. යසෝදරාව සංසාරය පුරා ම බෝ සතුන් සමඟ පැමිණියා සේ තම බිරිඳත් සසර පුරා ම ලැබේවා යි ඔව්හු ඉත සිතින් පැතුවෝ ය.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">මහියංගණේ එක එළියයි බන් නෑනා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">ඒ එළියට අපි ඉඳගෙන පොල් ගානා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">වේරගංතොටේ ඔරු දෙක යස මානා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">එක ඔරුවක ඉපදෙමු රන් කුරු නෑනා</span><br /><br />බුදු දහම පැරැණි සිංහලයන් ගේ ජීවිතයේ පෙ‍්‍ර්ම සබඳතාවලට ද ආලෝකයක් සැපයී ය. මහියංගණයේ වන්දනාවේ ගිය යුවළක් බලා සිටියහ. දහවල් වේරගංතොටට ගොස් ඔරු පාරු දෙස බලා සිටියේ ය. සෑය අබියස පන්දම්, විලක්කු ආධාරයෙන් පොල් ගාමින් ඔව්හු උදෑසන අලුත් සහල් මංගල්ලයට සූදානම් වූවෝ ය. මේ දෙදෙනා පෙම්වතුන් වුණත් විවාහ වීමට වරම් ලද්දෝ නොවෙති. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">මේ ඔවුන් දෙදෙනා එකට හමුවන අවසාන රාති‍්‍රය යි. රාති‍්‍රයේ ඔවුන් ගයන ජනකවියේ එදා දවසේ සියලු කළ කී දෑ සංකේත ලෙස දැක්වේ. වේරගංතොටේ දෙපසට පා වී ගිය ඔරු දෙක මෙන් තමන් ද දෙපසට පාවී යන බව ඔව්හු දනිති. ලබන ආත්මයේවත් එක ඔරුවක ඉපදෙමු යයි ඔව්හු සෑ රදුන් අබියස ප‍්‍රාර්ථනා කරති.<br /><br />අද වැනි දිනක බෝසතුන් බුදු නොවූවා නම් මහියංගණය යනු හුදෙක් ප‍්‍රදේශයක් පමණක් වීමට තිබුණි. බුද්ධත්වයේ බලමහිමය මහියංගණයේ සංස්කෘතිය ම විශාල පරිවර්තනයකට යොමු කළේ ය. අටමස්ථාන වන්දනා ගාථාවේ මුලට ම එන්නේ ද මහියංගණය යි.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">”මහියංගණං නාගදීපං</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">කල්‍යාණං පද ලාංඡනං</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">දිවා ගුහං දීඝවාපි</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">චේතිංච මුතියංගණං”</span><br /><br />ආදි වශයෙන් ආදි වැසියන් විසූ මහියංගණයට සදාචාර, ශීලාචාර සංස්කෘතියක ආලෝකය වැටුණේ ය. මහියංගණයේ ඉදි කළ චෛත්‍යරාජයා ඌවට තිලකයක් ම විය. එය වැඳ පුදා ගැනීම බදුල්ලේ, දුම්බර උඩදුම්බර ආදී මහියංගණය අවට ජනතාව ගේ ඒකායන ප‍්‍රාර්ථනාව විය. එමතු නොව සිංහල බෞද්ධයන් ගේ කවි සිත ද පුබුදුවා ලීමට මහියංගණ වෛත්‍ය රාජයාට හැකි විය.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">”කන්ද උඩින් පෑවේ තාරකාවා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">නළා හඩින් පිම්බා වැනි සුබාවා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">හතර වරම් දෙවියන් කළ සොබාවා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">මහියංගණේ වැඳලා යන්ට ආවා”</span><br /><br />එක් පසෙකින් උඩදුම්බර හසලක මිනිපේ කඳුවැටියි. ඒ කඳු මතින් මහ සෙනඟ මහියංගණයට ඇදෙති. එම සෙනග ගේ ආගමනය ජන කවියා දුටුවේ කන්ද උඩින් පායන තාරකාවක ආකාරයෙනි. නළා හඩින් සාදු හඩින් මහියංගණයට එන මාවත් ගිගුම් දෙයි.</span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> සෑ රදුන් මිනිස් අතකින් කළා යයි සිතන්නටවත් සිංහල බෞද්ධයාට නො හැකි ය. එය නිර්මාණය කළෝ සතර වරම් දෙවියෝ ය. යට සඳහන් පැදියේ අවසන් පේළියෙන් මහිංයගණයට ඔවුන් ගේ පැමිණීම පිළිබඳ ගැමි සිතේ උපන් ආනන්දය සුන්දර ලෙස සටහන් ව තිබේ.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">”ඉර මඬලේ ගිරවෙක් ඉන්නවා දුටිමි</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සඳ මඬලේ සාවෙක් ඉන්නවා දුටිමි</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මැද මඬලේ සබයක් ඉන්නවා දුටිමි</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මහියංගණේ බුදු රැස් වඩිනවා දුටිමි”</span><br /><br />ගැමියෝ මහියංගණයේ දී බුදු රැස් දුටුවෝ ය. මහියංගණය වැනි තැනිතලා භූමියක දී දේවතා එළි යැයි ගැමියන් හඳුන්වන ආලෝක කදම්භ බොහෝ විට දැක ගත හැකි ය. මහියංගණ සෑ බිමේ දී ගැමියෝ ඒවා බුදු රැස් යයි සිතුවෝ ය. තර්කයෙන් හා විද්‍යාවෙන් ගැමි සිත දූෂණය වී නො තිබිණි. ගැමියාට මහිංගණයේ දී දුටු බුදු රැස් වර්ණනා කිරීමට උපමා සොයා ගත නොහැකි විය.</span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඈත දිදුළන සූර්ය දිව්‍යරාජයා ගේ මුහුණත ඇති ගිරවා ගේ රූපය ගැමියාට සිහි විය. සඳ මඬලේ මුහුණත දිදුළන සාවා ගේ මුහුණ සිහි විය. මැද කඳු රටේ සිංහලේ මහා රාජ සභාවේ ශ‍්‍රී විභූතිය ද සිහි විය. කවියා මහිංගණයේ බුදු රැස් වැඩීම දුටුවේ ඒවාට සමගාමී රූපවලිනි. බුදු රැස් සඳහා යෙදූ කි‍්‍රයාපදය ‘වඩිනවා’ යන බුදුරදුන්ට යෙදූ කි‍්‍රයා පදය ම වීම ද විශේෂයෙන් සලකා බැලිය යුතු ය.<br /><br />පසු කලෙක රජවරුන් ගේ දුර්වලතාත් විදේශ ආක‍්‍රමණත් රදළයන් ගේ බල තණ්හාව නිසාත් මහියංගණ සෑ රදුන්ට නරක කාලයක් උදා විය.<br />මහියංගණයේ අසිරිමත් රන් කොත කඩා වැටුණි. ඌව වෙල්ලස්ස කම්පා විය. ගැමි කවියෝ ඉන් මහත් කම්පාවට පත් වූවෝ ය.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ඉරේ ඉන්න ගිරවා විලසේ වෙවුලා</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සඳේ ඉන්න සාවා විලසේ වෙවුලා</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මලේ ඉන්න බඹරා විලසේ වෙවුලා</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මහිංයගණේ රන්කොත කැඩුණා වෙවුලා</span><br /><br />අසිරිමත් චෛත්‍ය රාජයා ගේ කොත් වහන්සේ කඩා වැටීමට ගැමියා උපමා සොයා ගත්තේ්ද ඉරෙන් හඳෙන් හා මලෙනි. ඇදහිය නොහැකි සිදු විය නොහැකි සිද්ධියක් ලෙස මේ පත් විපත ගැමියා දැක තිබේ.<br />බෞද්ධ ඉගැන්වීම් හා බෞද්ධ ආකල්ප සිංහල ගැමි වහර ද පෝෂණය කළේ ය.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">වනේ ගිජිඳ්‍රය දුටුවොත් වනසාය</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ළිඳේ පණිඳ්‍රය වැටුණොත් ඌ කාය</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">අතකින් කරවැලෙක අතකින් දඬු බෑය</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මරණ තුනක් ඇති මිනිහෙක් පැණි කෑය</span><br /><br />මේ කවියේ දිසි අරුත එකකි. වැසි අරුත අනෙකකි. බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නේ කැලයේ අලියකුට බයේ දිවූ මිනිසකු ළිඳකට වැටෙද්දී කටු අත්තක එල්ලුණු බව ය. ළිඳ පතුලේ සර්පයෙකි. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">මරණ තුනක් පෙනෙද්දීත් මේ මිනිසා දඬුවැල් බෑයකින් පැණි කමින් සිටී. එහෙත් වැසි අරුත එය නො වේ. සත්වයා තමන් ගේ වර්තමානය අතීතය හා අනාගතය නොදැන කාමසුඛල්ලිකානුයෝගීව ජීවත් වේ. අතීතය නම් වනේ ගිජිඳ්‍ර ය. මරණය අලියකු ගේ් වේශයෙන් සත්වයා ලුහුබඳී. අතකින් කරවැලක එල්ලී මී පැණි වළඳන මිනිසා ගේ වර්තමාන භවය යි. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">කොයි මොහොතේ් කටුවැල අතහැරී ළිඳට වැටී මිය යා දැ යි ඔහු නො දනී. ඒ බව නොසිතමින් හෙතෙම මී පැණි වළඳයි. ඔහු ගේ ඊළඟ භවය ළිඳ යි. ඒ තුළ ද දැනටමත් මරණයේ සර්පයා ඔහු එන තෙක් බලා සිටී. බුදු දහමේ සාරය ධම්මපදයේ ලියැවී තිබේ. සිංහල ජන කවියා ද බුදු දහමේ ආභාසයෙන් නව ජන කවියක නව ධම්මපදයක් ලියුවේ ය.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">කල් බලා නොවෙද ගොවිතැන් කරන්නේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මල් වරා නොවෙද කිරිවැද පැසෙන්නේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සෙනසුරා නොවෙද වැහි පල නොදුන්නේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ලොවුතුරා බුදුන් කවදද දකින්නේ</span><br /><br />ගොවියෝ වර්ෂා කාලය නියං කාලය පිළිබඳව තතු සොයා ගොවිතැන් ආරම්භ කරති. එසේ කළ විට මල් වරා කිරිවැද පැසෙන්නට පටන් ගනී. ලිත බලා කාලය අනුව ගොයම් කළ ඉක්බිති නියං සමය ඒ නම් ඒ සෙනසුරා ගේ කි‍්‍රයාවකි. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">හැම දේකට ම නිසි හේතුවක් ගැමියාට තිබේ. කල් බලා ගොවිතැන් කළ පසු සෙනසුරා වැහි පල දීමෙන් ගොයම විනාශ වේ. ගැමියාට ඒ පිළිබඳ ව දුක සිතෙන්නේ තමන්ටත් දරුවන්ටත් කුසගින්නේ සිටින්නට වන නිසා නොවේ. අස්වැන්න නො ලැබූ පසු ලොවුතුරා බුදුන් දකින්නට වන්දනාවේ යා නො හැකි ය. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">අලුත් සහල් මංගල්ලය පැවැත්විය නො හැකි ය. ගැමියන් අස්වැන්න කපා පාගා ගත් පසු වන්දනාවේ යාම චාරිත‍්‍රයකි. බුදු සමය මෙරට පැතිරීමත් සමඟ ආහාර දෙවන තැනට වැටී සදාචාරය පළමු තැනට ආවේ ය. මේ සඳහා හොඳ ම සාධකය නුවරඑළියේ එළවළු වගාව යි. වී ගොවිතැනින් සිංහලයා නෙළා ගත් සංස්කෘතිය අල ගොවියෝ අලවලින් නෙළා නො ගත්තෝ ය.<br />නුවරඑළියේ ගොවියෝ එළවළු ගොවිපළේ දී ම මුදල් බවට පත් කරති. අලුත් අල මංගල්ල, අලුත් ගෝවා මංගල්ල, ඔවුන්ට නැත.<br />බෞද්ධ දර්ශනය සිංහල ගැමි බෞද්ධයා ගේ සිතුම් පැතුම් සියල්ල නො පිට පෙරළුවේ ය. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">බුදු රජුන් දේශනා කළ කාරණා ද ගැමියෝ ස්වකීය සිතුවිලි අනුව සකසා ගත්තෝ ය. බුදු දහම අනුව තිරිසන් සත්තු නිවනට නොයති. උන් වෙනුවෙන් පාංශුකූල දානය දීමේ සම්ප‍්‍රදායක් ද බෞද්ධ ආකල්පවලට ඉඳුරා ම පටහැනි ය. එහෙත් ගැමි බෞද්ධයා බුද්ධාගම තේරුම් ගත්තේ තමන්ට වැටහෙන ආකාරයෙනි.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">අනේ මගේ කිකිළී කොයි ගියාදෝ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">ඇහිඳ කකා ගම මැද්දේ ගියාදෝ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">රෑට ඇවිත් කජු අත්තේ ලගීදෝ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">කැලණි ගඟේ පාවී පණ ගියාදෝ</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">කොක් කොක් ගගා මගෙ දොරකඩට එන ලියේ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">රාගන් කිය කියා බිත්තර දමන ලියේ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">රිදී පනම් ගෙට උපයා දුන්න ලියේ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">අමා මහ නිවන් දැකපන්න කිකිළියේ</span><br /><br />කිකිළිය යනු වර්තමාන බ්‍රොයිලර්ස් සංස්කෘතියේ කිසි වැදගත්කමක් නැති ආපෝ, තේජෝ, වායෝ, පඨවි ධාතුවෙන් සැදි ප‍්‍රපංචයක් පමණකි. ඌ ගේ කිසිදු සංවේදී භාවයක් වර්තමානිකයෝ නො දකිති. එහෙත් බෞද්ධ සංස්කෘතිය ඊට වඩා සංවේදී මනසක් අපට උරුම කොට දී තිබුණි. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">ඉහත පදයේ ගැමියා නැති වූ කිකිළියට වැලපේ. කිකිළිය බිජු දමමින් ආර්ථිකය සවිමත් කළ හැටි ගැමියා සිහිපත් කරයි. බුදු දහම තමන්ට ගැළපෙන සේ කපා කොට ගන්නා ගැමියා තමන්ට උදව් කළ කිකිළියට අමා මහ නිර්වාණය ප‍්‍රාර්ථනා කරයි.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">මං බාලේ ඇති කළ තලගොයි පැටියා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">මගෙ තනිවට මිදුලේ කෙළ කෙළ සිටියා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">උගෙ මරුවා ඌ ඇවිදින් අරන් ගියා</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;">නිවන් පුරේ පලයන් තලගොයි පැටියා</span><br /><br />තලගොයා යනු කිකිළිය මෙන් කිසිදු ආර්ථික ප‍්‍රයෝජනයක් ඇති සතෙක් නො වේ. ඌ ගැමියා සමඟ ළමා වියේ දී සෙල්ලම් කර තිබේ. ඌ මිය ගිය ඉක්බිති තලගොයාට නිර්වාණය පතන්නට තරම් ගැමියා එඩිතර වේ.<br /><br />මොනරාගල බුත්තල ප‍්‍රදේශයේ ජනකවි එකතු කිරීමක යෙදුණු නෝමන් සිරිපාල මහතාට අපූරු ජන කවි කිහිපයක් හමු ව තිබේ. බැද්ද වැඳීම නම් මේ අපූරු කවි එකතුව බුදු දහම මිනිස් සිතට කරන ලද ආශ්චර්යවත් බලපෑම හෙළි කරන ප‍්‍රබල සාක්‍ෂියකි.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ලකුණු බලා බුදු වෙන්නට වැඩිය වරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">අකුණු හඩින් වසවතු ඇවිත් යුද කෙරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මකුළු දැලක් දා අලුවෙන කල අතරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">කකුසඳ මුනි අණින් වැන්දෙමි වනන්තරේ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සාරා අසංකය පෙරුවත් පුරපු වරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">සව්සත ගොඩ ගන්න වීරිය කරපු වරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">මව්සඳ පඩි ව අප මුනිසඳ උපන් වරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">ගෞතම මුනි අණින් වැන්දෙමි වනන්තරේ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 255, 51);">(බුත්තල ජන කවි - නෝමන් සිරිපාල 29)</span><br /><br />මේ කවි පෙළ නෝමන් සිිරිපාල මහතාට ලබා දී තිබුණේ බුත්තල වගුරුවෙල ආර්. ජී. නෙතා මහතා ගේ පුත‍්‍ර ආර්. ජී. බබානිස් මහතා ය. තම පියාට අයත් පුස්කොළ පොතක මේ අසිරිමත් කවි කිහිපය සටහන් ව තිබූ බව ඒ මහතා කියා තිබේ. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">වනයේ ඇවිද විඩාවට පත් වූ ඉක්බිති මේ කවි කීමෙන් තමන්ට මහත් වූ ආරක්‍ෂාවක් ලැබේ යයි වෙල්ලස්සේ ගැමියන් අතර විශ්වාසයක් තිබී ඇත.<br />මේ පද්‍යයන්හි විශේෂත්වය නම් බැද්දට වන්දනා කිරීම යි. </span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;">වනාන්තරයට වන්දනා කිරීම යනු එය ආරක්‍ෂා කිරීම යි. කැලය දකින විට ම මුදල් මතක් වන සංස්කෘතියකට අද අප මාරු වී සිටියත් බුද්ධ උත්පත්තිය එක් කලෙක සිංහලයන් ඉතා සංවේදී ජාතියක් ව සිටි බවට මේ කදිම සාක්‍ෂියකි.</span></p> <p style="color: rgb(0, 0, 0);" class="byline"><span style="font-size:130%;">සටහන<br />පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය<br />අත්තනායක එම්. හේරත්</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6067040990083624727?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-13739990324513608402009-05-09T19:14:00.006+05:302010-05-15T00:34:15.740+05:30<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:courier new;font-size:130%;" >Arumoniyas IPODcarta 1.0</span><br /><br /><a href="http://www.imeem.com/people/7CGZHaV/music/6zUB-otz/ipodcast-stream-trailer-mother-sri-lankamp3/"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:arial;">IPODcast Stream [TRAILER] _ Mother Sri Lanka.mp3</span></span></a><br /><a href="http://www.imeem.com/people/7CGZHaV/music/59uWPOuM/ipodcast-stream-trailer-thrividha-hamudawa-boc-engli/"><span style="font-size:85%;">IPODcast Stream [TRAILER] _ Thrividha Hamudawa</span></a><br /><a href="http://www.imeem.com/people/7CGZHaV/music/9nGRXRfd/ipodcast-stream-song-e-sri-lanka-theam-songmp3/"><span style="font-size:85%;">IPODcast Stream [SONG] _ E Sri Lanka Theam Song<br /></span></a></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);font-size:130%;" >ගිත දර්ශකය<br />පරීක්‍ෂණ මට්ටමේ පවතින බව, කරුණාවෙන් සලකන්න</span><span style="color: rgb(153, 153, 153);">.</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgWJI0iqKqI/AAAAAAAAAMU/7QRyk_UPy-g/s1600-h/Play+list+-+2009-03-10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgWJI0iqKqI/AAAAAAAAAMU/7QRyk_UPy-g/s400/Play+list+-+2009-03-10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333820118326192802" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-1373999032451360840?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-45786584189341504142009-05-09T07:04:00.003+05:302010-05-15T00:34:50.431+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgWGfON0L0I/AAAAAAAAAMM/E94eRxi0qtI/s1600-h/arumaya+podcast+test.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgWGfON0L0I/AAAAAAAAAMM/E94eRxi0qtI/s400/arumaya+podcast+test.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333817204640329538" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-4578658418934150414?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-10047827415032186922009-05-08T22:30:00.001+05:302010-05-15T00:35:13.975+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRlaK8W6xI/AAAAAAAAALk/2ZLEkObpQz4/s1600-h/Gallella.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 302px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRlaK8W6xI/AAAAAAAAALk/2ZLEkObpQz4/s400/Gallella.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333499359002028818" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-1004782741503218692?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-34361485623674796162009-05-08T21:02:00.001+05:302010-05-15T00:35:30.267+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRQt2FTLiI/AAAAAAAAALc/uye5yJbgud4/s1600-h/wesak+arumaya.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRQt2FTLiI/AAAAAAAAALc/uye5yJbgud4/s400/wesak+arumaya.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333476607255588386" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >උදාවූ වෙසක් සඳේ සඳ කිරණින් ලොව ගණඳුරු දුරු වෙත්වා</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-3436148562367479616?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-83842605253369214662009-05-08T20:39:00.000+05:302009-05-08T22:38:13.758+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRO_xhtzvI/AAAAAAAAALU/d-e3bHdcD0U/s1600-h/01.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 367px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRO_xhtzvI/AAAAAAAAALU/d-e3bHdcD0U/s400/01.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333474716246986482" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">සම්මා සම්බුදු සරණයි <br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNmnVIx8I/AAAAAAAAALE/eIQR3i9BSqo/s1600-h/02.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNmnVIx8I/AAAAAAAAALE/eIQR3i9BSqo/s400/02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333473184501516226" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNmMmslmI/AAAAAAAAAK8/_b-OPE_iwgc/s1600-h/03.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNmMmslmI/AAAAAAAAAK8/_b-OPE_iwgc/s400/03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333473177327408738" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNmAeo_uI/AAAAAAAAAK0/kMvKyvUpFPU/s1600-h/04.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 299px; height: 199px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNmAeo_uI/AAAAAAAAAK0/kMvKyvUpFPU/s400/04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333473174072393442" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNl9XKjlI/AAAAAAAAAKs/8K_UwQvm5mo/s1600-h/05.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 313px; height: 207px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRNl9XKjlI/AAAAAAAAAKs/8K_UwQvm5mo/s400/05.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333473173235732050" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM6Mqr4EI/AAAAAAAAAKk/HTBF0kJNY7I/s1600-h/06.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM6Mqr4EI/AAAAAAAAAKk/HTBF0kJNY7I/s400/06.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333472421429895234" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM51mwAKI/AAAAAAAAAKc/IeuR2tOoaPU/s1600-h/07.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 225px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM51mwAKI/AAAAAAAAAKc/IeuR2tOoaPU/s400/07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333472415239372962" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM50R-fnI/AAAAAAAAAKU/Ds-VlfTpvbE/s1600-h/08.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM50R-fnI/AAAAAAAAAKU/Ds-VlfTpvbE/s400/08.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333472414883806834" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM5WvJxJI/AAAAAAAAAKE/GFPF3INKFoM/s1600-h/09.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 289px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRM5WvJxJI/AAAAAAAAAKE/GFPF3INKFoM/s400/09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333472406953116818" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMB61X34I/AAAAAAAAAJ8/b6lUIZh3lZQ/s1600-h/10.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 288px; height: 360px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMB61X34I/AAAAAAAAAJ8/b6lUIZh3lZQ/s400/10.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333471454570209154" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBv2PryI/AAAAAAAAAJ0/MjrtvoVm7fI/s1600-h/11.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 322px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBv2PryI/AAAAAAAAAJ0/MjrtvoVm7fI/s400/11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333471451621076770" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBgFiz8I/AAAAAAAAAJs/xBWSgdrAqE0/s1600-h/13.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBgFiz8I/AAAAAAAAAJs/xBWSgdrAqE0/s400/13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333471447390277570" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBRA45dI/AAAAAAAAAJk/HjHjEBal4ik/s1600-h/14.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBRA45dI/AAAAAAAAAJk/HjHjEBal4ik/s400/14.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333471443344221650" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBMjfOCI/AAAAAAAAAJc/eHcBVZg-dXo/s1600-h/15.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRMBMjfOCI/AAAAAAAAAJc/eHcBVZg-dXo/s400/15.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333471442147162146" border="0" /></a> <br /><img src="file:///C:/Documents%20and%20Settings/MIRACLE%20Studio/Desktop/blog/wesak/01.gif" alt="" /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CMIRACL%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C02%5Cclip_filelist.xml"><link rel="Edit-Time-Data" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CMIRACL%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C02%5Cclip_editdata.mso"><!--[if !mso]> <style> v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-language:AR-SA;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CMIRACL%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C02%5Cclip_filelist.xml"><link rel="Edit-Time-Data" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CMIRACL%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C02%5Cclip_editdata.mso"><!--[if !mso]> <style> v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-language:AR-SA;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style=";font-family:&quot;;font-size:12;" ><!--[if gte vml 1]><v:shapetype id="_x0000_t75" coordsize="21600,21600" spt="75" preferrelative="t" path="m@4@5l@4@11@9@11@9@5xe" filled="f" stroked="f"> <v:stroke joinstyle="miter"> <v:formulas> <v:f eqn="if lineDrawn pixelLineWidth 0"> <v:f eqn="sum @0 1 0"> <v:f eqn="sum 0 0 @1"> <v:f eqn="prod @2 1 2"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @0 0 1"> <v:f eqn="prod @6 1 2"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="sum @8 21600 0"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @10 21600 0"> </v:formulas> <v:path extrusionok="f" gradientshapeok="t" connecttype="rect"> <o:lock ext="edit" aspectratio="t"> </v:shapetype><v:shape id="_x0000_i1025" type="#_x0000_t75" style="'width:412.5pt;"> <v:imagedata src="file:///C:\DOCUME~1\MIRACL~1\LOCALS~1\Temp\msohtml1\02\clip_image001.gif" title="01"> <o:lock ext="edit" cropping="t"> </v:shape><![endif]--><!--[if !vml]--><!--[endif]--></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8384260525336921466?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-8013585206240001042009-05-08T20:30:00.001+05:302009-05-08T20:31:52.156+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRJRtg8w0I/AAAAAAAAAJU/LnhtZSHXkwc/s1600-h/our-heros.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 257px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRJRtg8w0I/AAAAAAAAAJU/LnhtZSHXkwc/s400/our-heros.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333468427337909058" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-801358520624000104?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-29183529613867926602009-05-08T19:52:00.001+05:302010-05-15T00:36:44.062+05:30<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">මේ අපි දැයට කිරුළ ප‍්‍රදර්ශනයේදී ගත්තු ජායාරූප කිහිපයක්...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">කල් ගියාට කමක් නෑ පරන උනාමත් සමහර දේවල් අගය වැඩිවෙනවනේ</span><br /></span><span style="font-size:130%;"><a style="font-weight: bold;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5GXA7qI/AAAAAAAAAIs/wZlbRnOXL7I/s1600-h/IMG0150A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5GXA7qI/AAAAAAAAAIs/wZlbRnOXL7I/s400/IMG0150A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333460307929001634" border="0" /></a></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5S8r7PI/AAAAAAAAAI0/BeTbyP3hbtE/s1600-h/IMG0153A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5S8r7PI/AAAAAAAAAI0/BeTbyP3hbtE/s400/IMG0153A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333460311308233970" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5z9LN-I/AAAAAAAAAJM/BZdSDk_HtEg/s1600-h/IMG0165A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5z9LN-I/AAAAAAAAAJM/BZdSDk_HtEg/s400/IMG0165A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333460320168654818" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5rMfozI/AAAAAAAAAJE/bjgZH24gGPY/s1600-h/IMG0162A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5rMfozI/AAAAAAAAAJE/bjgZH24gGPY/s400/IMG0162A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333460317816988466" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5gFQjnI/AAAAAAAAAI8/-tp6K4M4JzE/s1600-h/IMG0177A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgRB5gFQjnI/AAAAAAAAAI8/-tp6K4M4JzE/s400/IMG0177A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333460314833849970" border="0" /></a></div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-2918352961386792660?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-28878092054128126772009-05-05T18:12:00.001+05:302010-05-15T00:37:24.556+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgA3G5XuMCI/AAAAAAAAAIE/J8Av_GKpRu4/s1600-h/a99-full.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 314px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgA3G5XuMCI/AAAAAAAAAIE/J8Av_GKpRu4/s400/a99-full.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332322550425727010" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >අපි අපේ උරුමය ලෙස බොහෝ විට යොදා ගන්නා සංකේත දෙකක් තිබෙනවා. ඒ වැව සහ දාගැබ. නමූත් අපේ උරුමය පූළුල්ව විග්‍රහ කිරීමේදී මිනිසා මිනිසාගේ ලෝකය සහ සමස්ත විශ්වය තුළ එය වඩාත් ගැඹූරින් විග්‍රහ කළ යූතු වෙනවා. උරුමය හූදෙකලා කළ ඒකකයක් ලෙස විග්‍රහ කළ යූත්තක් නොවෙයි. එය බොහෝ විට සංස්කෘතිය හා සම්මිශ්‍රණය කරගත් සංස්කෘතිය හා බැඳුණූ ඒකකයක් ලෙස දක්වන්නට අපි කැමැතියි. උරුමය හූදකලාව සිටූවා තැබිය හැක්කක් නොවෙයි. ඒ තුළ සංස්කෘතිය තිබෙනවා. නමූත් උරුමය යනූ එපමණක්ද - උරුමය පිළිබඳ එහි ගැඹූරින් කරන අර්ථ විග්‍රහය කළ මේ ප්‍රශ්නය අපි සාකච්ඡා කළ යූතුයි.<br /><br />අපේ උරුමයේ ආරම්භය බූදු දහම ලෙස ඇතැමූන් සළකතත් ඉන් ඔබ්බට විහිදුනූ උරුමයක ලකුණූ අපේ ඉතිහාසය තුළ තිබෙනවා. ඒ අතීත සම්භාව්‍ය දැනූම බූදුරජාණන් වහන්සේ පවා අනූගමනය කර තිබෙනවා. සමස්ත සංඝ සමාජයෙහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යූහය නිර්මාණය කරන්නට බූදුරජාණන් වහන්සේ ලිච්ඡවි රජ දරුවන්ගේ සප්ත අපරිහානී ධර්ම සහ ඔවූන්ගේ සමාජ ව්‍යූහය උපයෝගි කර ගෙන තිබෙනවා. උරුමය එහි ඉතිහාසයේ ආරම්භය වෙත ගමන් කොට පැමිණ ඇති ගමනේ සමස්තය දෙස බලන විට එළඹිය හැකි එක් නිගමනයක් වන්නේ උරුමය යනූ වර්ග කර දැක්විය හැකි දෙයක් නොවන බවයි. ලේබලයක් අලවා මලක සූවඳක් වර්ග කර දැක්විය නොහැකි සේ උරුමයත් ලෝකයේ එක් ජන වර්ගයකට හෝ කොටසකට වර්ග කර පෙන්විය හැකි දෙයක් නොවෙයි. මේ නිසා උරුමය තුළින් අපට මානව හිතවාදී ධර්මයක් ගොඩනඟා ගැනීමට පූළුවන්. නමූත් විවිධාකාර ලේබල් අලවාගෙන අපි එකිනෙකා එකිනෙකාගෙන් දුරස්ථව සිටින නිසා එය අද අපහසූ කාරණයක්.<br /><br />උදාහරණයක් ලෙස අප ජීවත් වන පරිසරය එය අපේ මූතුන් මිත්තන් ගෙන් අපට උරුම වූ සහ අපෙන් අපේ දූ දරුවන්ට උරුම විය යූත්තක්.<br /><br />අපේ උරුමය තුළින් අප උකහා ගත යූත්තේ සම්ප්‍රදායික දැනූම නොවෙයි සම්භාව්‍ය දැනූමයි. එනම් යටගියාවෙන් අපට උරුම වූ දැනූම. අපේ මූතුන්මිත්තන් මේ දැනූමින් අතීතයේ අපේ උරුමය සොයා ගිය ගමන පූරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂිවලින් ඔප්පූ කරන්න පූළුවන්. ප්‍රාග් ඓතිහාසික මිනිසූන් ඒ යූගයේ තිබූ පාෂාණ පිළිබඳ දැනගෙන හිටියා. පසූ කාලයක එයින් යකඩ ලබා ගැනීමට ඔවූන් ඒ දැනූම පාවිච්චි කළා. වැඩිදියූණූ කරගත් ඒ දැනූම තාක්ෂණය හා මූසූ කරගෙන විවිධ නිර්මාණ බිහි කරන්නට මිනිසා පෙළඹූණා.<br /><br />ඒනිසා අපි අපේ උරුමය විග්‍රහ කිරීමේදී එය වැව සහ දාගැබ යන පටූ සීමා තුළ නොරැඳී සංස්කෘතිය, පරිසරය, සම්භාව්‍ය දැනූම හා බැඳුණූ පූළුල් අර්ථයක් එයට ලබාදිය යූතු වෙනවා. එසේම එය උරුම කර හැකි පිරිසක්ද සිටිය යූතු වෙනවා. මේ අවශ්‍යතා හතරෙන් කවරක් හෝ සපූරාගත නොහැකි උරුමයකට පැවැත්මක් නැහැ.<br /><br />අපේ උරුමයේ ආරම්භය බූදු දහම ලෙස ඇතැමූන් සළකතත් ඉන් ඔබ්බට විහිදුනූ උරුමයක ලකුණූ අපේ ඉතිහාසය තුළ තිබෙනවා. ඒ අතීත සම්භාව්‍ය දැනූම බූදුරජාණන් වහන්සේ පවා අනූගමනය කර තිබෙනවා. සමස්ත සංඝ සමාජයෙහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යූහය නිර්මාණය කරන්නට බූදුරජාණන් වහන්සේ ලිච්ඡවි රජ දරුවන්ගේ සප්ත අපරිහානී ධර්ම සහ ඔවූන්ගේ සමාජ ව්‍යූහය උපයෝගි කර ගෙන තිබෙනවා.<br /><br />උරුමය එහි ඉතිහාසයේ ආරම්භය වෙත ගමන් කොට පැමිණ ඇති ගමනේ සමස්තය දෙස බලන විට එළඹිය හැකි එක් නිගමනයක් වන්නේ උරුමය යනූ වර්ග කර දැක්විය හැකි දෙයක් නොවන බවයි. ලේබලයක් අලවා මලක සූවඳක් වර්ග කර දැක්විය නොහැකි සේ උරුමයත් ලෝකයේ එක් ජන වර්ගයකට හෝ කොටසකට වර්ග කර පෙන්විය හැකි දෙයක් නොවෙයි.<br /><br />මේ නිසා උරුමය තුළින් අපට මානව හිතවාදී ධර්මයක් ගොඩනඟා ගැනීමට පූළුවන්. නමූත් විවිධාකාර ලේබල් අලවාගෙන අපි එකිනෙකා එකිනෙකාගෙන් දුරස්ථව සිටින නිසා එය අද අපහසූ කාරණයක්. කැමැති වූණත් අකැමැති වූණත් කෙනෙකුට අද උපදින්නට සිදුවී තිබෙන්නේත් ලේබලයක් අලවාගෙනයි. උපදින විටම පූද්ගලයෙක් සිංහල-දෙමළ-මූස්ලිම් ආදී වශයෙන් ජාතිකයකු ලෙසත් බෞද්ධ - ක්‍රිස්තියානි ආදී වශයෙන් ආගමිකයකු හැටියටත් ඔහූට ලේබලයක් ලැබෙනවා. මේ උපතේ ස්වභාවයම මානව හිතවාදීව සිතන්නට විශාල බාධාවක්. අපට පමණක් නොවෙයි වසර දෙදහස් පන්සියයකට ප්‍රථම ගෞතම බූදුරජාණන් වහන්සේටත් මේ ගැටලුව තිබූණා. මානව හිතවාදය පිළිබඳ උන්වහන්සේගේ පණිවූඩය තුළ තිබෙන්නේ මේ දහමෙහි නියැලෙන්නා සතර අගතියෙන් තොර විය යූත්තෙක් බවයි.<br /><br />උරුමයත් අපේ මූතුන්මිත්තන්ගෙන් අපි දායාද වශයෙන් ලබා අනාගත පරපූරට ඒ උරුමය පවරන්නට නම් එය මානව හිතවාදී දහමක් ලෙස සලකා කටයූතු කළ යූතු වෙනවා. ඕනෑම රටක පවත්නා වර්තමාන ස්වභාවයන්හි යථාර්ථයන් අමතක කර යටගියාව අධ්‍යයනය කරන්නට බැහැ. වර්තමානයේ අපේ රට මූහූණදී ඇති අර්බූද සමග අපේ උරුමය හා සංස්කෘතිය අප අර්ථ ගන්වා ගන්නේ කෙසේද? අපේ ශිලා ලිපිවල හමූවන ද්‍රවිඩ වචන, ජේතවනාරාමයේ කැනීම්වලදී හමූවන හින්දු පිළිම සහ අනූරාධපූරයේ කැනීම්වලින් හමූවූ ක්‍රි.ව. 6 වන සියවසට අයත් නෙස්ටෝරියානූ කුරුසය අපේ උරුමය සහ සංස්කෘතිය තුළ අප විග්‍රහ කරගන්නේ කොහොමද? වැව සහ දාගැබ අපේ උරුමය ලෙස අර්ථගන්වා ගැනීම කොතරම් පටූ සීමාවක අප හූදෙකලා වීමක්ද යන්න සනාථ කළ හැකි පූරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි තිබෙනවා.<br /><br />මේ ලෝකයේ කිසිම ජාතියක් පාරිශුද්ධ ජාතියක් නොවෙයි. අතීතය පූරාම ජෛව සහ සංස්කෘතික විවිධත්වයක් තිබෙනව. අප සංස්කෘතිය තුළ ඇඳුම් පැළඳුම්, ආහාරපාන, වැඳුම් පිදුම් ක්‍රම ආදිය බෙදා හදාගෙන ජීවත්වූ පිරිසක් බවට පූරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි ඕනෑ තරම් තිබෙනවා.<br /><br />අපේ රටෙි වර්තමානයේ යථාර්ථය අපේ අතීත උරුමය තුළින් විග්‍රහ කරගැනීමට මේ ඉතාම සූදුසූ අවස්ථාවක්. අද අපි හිතන අපි කවූද සහ ඇත්ත වශයෙන්ම අපි කවූද? අප පිළිබඳ අප විසින්ම ගොඩනඟාගත් මිථ්‍යාවන් සමූහයක අප අතරමං වෙලාද? අපි ඉතිහාසය නිවැරැදිව කියවා තිබෙනවාද?<br /><br />විජය කුමරු මෙරටට පැමිණීමට පෙර යක්ෂ නාග ආදී ගෝත්‍රික ජනතාව මෙරට විසූ බව පැවසෙනවා. යක්ෂ, නාග, රාක්ෂ ඒ ගෝත්‍රික ජනතාව නොදියූණූ මිනිසූන් හැටියටයි අප සැලකුවේ. නමූත් අනූරාධපූර ඇතුල්නූවර අඩි 50 ක් පමණ ගැඹූරට සිදුකළ කැනීම්වලදී මේ මතයට අභියෝග කළ හැකි සාක්ෂි සමූහයක් හමූවී තිබෙනවා. එම කැනීමේදී ක්‍රිස්තු පූර්ව 6 වන සියවසටත් කලින් මේ රටෙි ගොවිතැන ජීවනෝපාය කරගත්, මැටි මෙවලම් නිෂ්පාදනය කළ පබළු සැදූ ජන කොටිඨාසයක් ජීවත් වූ බවට සාක්ෂි හමූවී තිබෙනවා.<br /><br />මූලින්ම ලෝහ තාක්ෂණය යොදාගත් ජන කොටිඨාසයක් සහ මූලින්ම නිවාස තනාගෙන ජීවත්වූ ජන කොටිඨාසයක් අනූරාධපූර ආශ්‍රිතව ජීවත් වූ බවට සාධක හමූවී තිබෙනවා. මේ පිරිස කවූද? ඔවූන් ආවේ කොහෙන්ද? අපි අපේ ඉතිහාසය නිවැරැදිව කියවා ඇද්ද යන කුකුස මේ සාධක සමූහය විසින් අප තුළ ඇති කර තිබෙනවා.<br /><br />බූදුරජාණන් වහන්සේ කාලාම සූත්‍රයෙන් වදාළ පරිදි ගුරුවරයකු පැවසූ නිසාම හෝ තම මතයට සම්ප්‍රදායට එකඟ වූ නිසාම යමක් පිළිගත යූතු නොවේ. යමක් අවබෝධ කරගත යූත්තේ හොඳින් විමසා බලා මැදහත් සිතෙනි. අපේ උරුමය පිළිබඳ පූරාවිද්‍යාත්මක සාධක ඔස්සේ විමසා බැලෙන ලිපි පෙළක ආරම්භක ලිපියයි මේ.<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" >අරුමයක්මැයි.... ඒ වගත් මෙසේම෴</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:85%;" ><span style="font-weight: normal;"><span style="font-size:180%;">Arumaya web Group</span></span></span><br /></div><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: normal;"><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgA3t977iTI/AAAAAAAAAIM/Y-H6JnxC1EQ/s1600-h/Tag+01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 46px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SgA3t977iTI/AAAAAAAAAIM/Y-H6JnxC1EQ/s400/Tag+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332323221666236722" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-2887809205412812677?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-42741490751797993202009-05-05T18:02:00.002+05:302010-05-15T00:38:08.034+05:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">අමරණීය සිරකරු</span><br /></div><br />වසර ගණාවකට පසූ කුටියෙන් පිටත මහා වර්ෂාවක් වැටෙන හඬ ස්ටීවන්සන්ට ඇසේ.<br /><br />කෙතරම් කාලයකට පස්සේ ද වර්ෂාවක් වැටෙන්නේ. වර්ෂාව කියන්නේ පාථිවියේ දී අත්දකින ස්වභාවික ක්‍රියාවලියක්. ජෝන් ජීවත්ව සිටියා නම් සමහර විට ඔහූටත් අද පළමූ වතාවට වර්ෂාවේ හඬවත් අසන්නට තිබූණා.<br /><br />"ඒත්... ඒත්. මගේ දැනූම... මේ විද්‍යාව... ජෝන්ව මගෙන් ඈත් කළා..."<br /><br />වැහි බිඳු පොළෙවට වැටෙන හඬ අසමින් වර්ෂාවක් ඇද හැලෙන අයූරු සිතෙහි මවා ගැනීමට ස්ටීවන්සන් උත්සහ කළේ ය. විද්‍යාව මෙතරම් දියූණූ නො වූනා නම් තමාට මෙවැනි ඉරණමක් අත් නොවෙනූ ඇතැයි ඔහූ සූසූම් ලෑවේ ය.<br /><br />විශාල යකඩ දොරක් සහ උස් බිත්තිවලින් නිමවා තිබූ ඔහූ ගේ කුටියට මද ආලෝකයක් හෝ වැටූණේ බිත්තියක ඉතා ඉහළින් පිහිටි කුඩා කවූළුවකිනි. බිත්තිවල තැනින් තැන සවි කළ කුඩා නල හතරකින් ඔහූ ගේ කුටියට වාතය සැපයිනි. මෙලෙස ජිවත් කරවනවා වෙනූවට ඔවූන් තමාවත් මරණයට පත් කළේ නම් කෙතරම් සහනයක් දැයි ඔහූ නිතර කල්පනා කළේ ය.<br /><br />ස්ටීවන්සන් කල්පනා ලොවෙන් එළියට ආවේ ඔහූ ගේ කුටියේ දොර විශාල ශබ්දයක් නගමින් විවර වෙනූ ඇසීමෙනි. අද ඔහූට දිවා ආහාරය<br /><br />රැගෙන පැමිණ සිටියේ නෝවා නම් අඟහරු වැසියා විසිනි.<br /><br />"අද ඔබට වෙනදාට කලික් උදෑසන ආහාරය ලැබෙනවා. ඉක්මනින් ආහාර ගෙන සූදානම් වෙනවා. අද ඔබව පරීකෂණ කටයූතු සඳහා යොදාගන්න අපි තීරණය කළා.<br /><br />අද පරීකෂණය බොහෝ ම වැදගත්. එය සාර්ථක වූනොත් පෘථිවි වැසියනූත් අමරණීය කරන්න අපට හැකි වේවි.<br /><br />කොහොමත්... ඉතිරි වෙලා ඉන්න පෘථිවි වැසියන් හතර දෙනා අපිට බොහෝම මහන්සියෙන් ආරකෂා කරගන්න වෙනවා. අපේ ඉදිරි පරම්පරාවටත් දැක බලාගන්න.<br /><br />හහ්... හහ්... හග්... හා...."<br /><br />නෝවා නම් අඟහරු වැසියා ගේ වියරු සිනහවෙන් ස්ටීවන්සන් මහත් සේ කැලඹිණි.<br /><br />"අමරණීය කරවන්න... මාව අමරණීය කරවන්න... මට මෙයින් ගැලවීමක් නැද් ද? මේ සිරකුටියේ සදාකාලිකව සිරිවී ඉන්න..." ස්ටීවන්සන්ට තමා පිළිබඳව ආත්මානූකම්පාවත් ඇති විය.<br /><br />ස්ටීවන්සන් වූ කලී විද්‍යාව පිළිබඳ කෙෂ්ත්‍ර ගණනාවකම පූළුල් දැනූම් සම්භාරය හිමි කාරයෙකි. එකල පෘථිවි වැසියන් විසින් සෞරග්‍රහ මණ්ලඩයේ ජීවය සොයා දියත් කළ මෙහෙයූම් රාශියකම ප්‍රධානියා ලෙස කටයූතු කළේ ග්‍රොරි ස්ටීවන්සන් ය. ජාන ඉංජිනේරු තාකෂණයේ හසල දැනූමක් ද ඇති ස්ටීවන්සන් පෘථිවි වැසියන් ගේ ඉතිහාසයට අඟහරු මත පය තැබූ ප්‍රථම පෘථිවි වැසියා ලෙසට එක්ව සිටී.<br /><br />වයස අවූරුදු 20 පමණ වූ ග්‍රොරි ස්ටීවන්සන් ඇතුළු පිරිස සහිත ඟූූ ඊඊ යානාව අඟහරු මත ගොඩ බැස්වූයේ මීට වසර 22 පමණ පෙර ය. ස්ටිවන්සන් ඇතුළු පිරිසෙහි ජයග්‍රහණය පිළිබඳ පෘථිවි වැසියන් බොහෝ සේ සතුටූ විය. එම සිදු වීම විද්‍යාවේ නව පිටූවක් පෙරලීමක් බඳු යයි විශ්වාස කළ හ.<br /><br />ඟූූ ඊඊ යානය ගොඩ බැස් වූ අඟහරු ගේ පෘෂ්ටය අධික ශීතල සහිත විය. එහි උෂ්ණත්වය ජ් 20 0ක පමණ විය. අයිස්වලින් වැසීගිය අඟහරු මත දී ඒ සඳහා ම විශේෂයෙන් සකසන ලද උණූසූම් කාරක සහිත ඇගලූම් සහ ආහාර පාන ආදිය භාවිතා කිරීමට ස්ටීවන්සන් ඇතුළු පෘථිවි වැසියන්ට සිදු විය. අඟහරු මත කිසිඳු ජීවියෙකු සොයා ගැනීමට නොහැකි වූවත්, මානව ඉතිහාසයේ මහා පෙරළියක් ඇති කළ අඟහරු පෘෂ්ටයේ අයිස් තටිටූ තුළ සැඟ ව තිබූ අඟහරු ජීවියෙකු ගේ වසර 30,000 පමණ වයස් වූ පොසිලයක් සොයා ගැනීමට ස්ටීවන්සන් ඇතුළු පිරිසට හැකි විය. එම සොයාගැනීම මානව සංහතිය විනාශයකට ඇද දමන බව ස්ටීවන්සන් කිසිවිටකත් සිතන්නට නැත.<br /><br />පොසිලය බොහෝ සේ පෘථිවි ජීවියෙකුට සමාන වූවත් සාපේකෂව තුන් ගුණයක් පමණ විශාල හිසක් එය සතු විය. මීටර 2 පමණ වූ ජීවියා ගේ අත් සහ පාදවල ඇඟිලි 4 බැගින් විය. එම රැළි වැටූණූ ගොරොසූ පෘෂ්ටයක් විය. රැළි සහිත බව හේතුවෙන් විශාල පෘෂ්ට වර්ග ඵලයක් සහිත සමක් ඔහූට විය. සූර්ය ශක්තිය ආධාරයෙන් ඔවූන් තම ශක්ති අවශ්‍යතා සපූරා ගන්නට ඇතිබව විද්‍යාඥයින් උපකල්පනය කළ හ.<br /><br />දියූණූවේ හිනිපෙත්තට නැගී තිබූණූ ජාන ඉංජිනේරු තාකෂණයේ මහිමයෙන් පොසිලයේ ජාන රටාව ලබා ගනිමින් එහි ජීවි පිටපතක් නිර්මාණය කිරීමට විද්‍යාඥයන්ට හැකි විය. ස්ටීවන්සන් එම අඟහරු ජිවියා "මාෂ්න්" ලෙස නම් කළේ ය. විවිධ රටවල පර්යේෂණ කටයූතු සඳහා මූලින් ම විශාල මූදලකට මාෂ්න්ගෙන් ලබාගත් පිටපත් අලෙවි විය.<br /><br />වඩාත් ශක්තිමත් සහ බූද්ධිමත් ජීවී විශේෂයක් වූ අඟහරු ජීවීන්, එකල කර්මාන්තශාලා සහ නිවෙස්වල භාවිතා කළ රොබෝවරුන් වෙනූවට යොදා ගැනීමට පෘථිවි වාසින් පෙළැඹිණි. අඟහරු ජීවීන් ගහනය කෙමෙන් කෙමෙන් විශාල විය. ඔවූන් ගේ ඉතා කුඩා වූ ශක්ති අවශ්‍යතාවයන් සූර්ය ශක්තිය අවශෝෂණයෙන් සපූරා ගත් හ. කාර්මීකරණය හේතුවෙන් පෘථිවි පෘෂ්ටයේ ඉහළ ගොස් තිබූ 40ඡ ක පමණ වූ උෂ්ණත්වය අඟහරු ජීවීන් ගේ පරිවෘත්තිය ක්‍රියාවලිය සඳහා ප්‍රශස්ථ විය. ශීඝ්‍ර ලෙස ඉහළ ගොස් තිබූ පෘථිවි වායූගෝලයේ ඡඔ2 සාන්ද්‍රනය ඔවූන් ගේ ස්වසනය වැනි අපවෘත්තිය ක්‍රියාවලීන්ට ප්‍රශස්ථ මටිටමක විය.<br /><br />මේ අහිතකර පරිසර තත්ත්වය යටතේ කෘතිම ලෙස සකසාගත් පරිසරයක ජීවත් වූ පෘථිවි වැසියන් හට තවදුරටත් අඟහරු වැසියන් යටත් කොට තබාගත නොහැකි විය. අඟහරු ජීවීන් තම අයිතීන් උදෙසා පෘථිවි වැසියන් යටත් කර ගැනීමට සටන් දියත් කළ හ. දුර්වල පෘථිවි වැසියන් සටන්වල දී වැඩි වශයෙන් මිය ගිය හ.<br /><br />අඟහරු ජීවීන් ඔවූන් ගේ විශිෂ්ඨ වූ බූද්ධි මහිමයෙන් සහ ඔවූන් ගේ ම ආවේණික තාකෂණික දැනූමකින් නිර්මිත අවි ආයූධවලින් සහ පාථිවිය මත දී ස්වභාවික වරණයෙන් උචිතයන් ලෙසට පත් වීමෙන් ඇති කරගත් වාසිත් සමග වසර 10 ක් වැනි කෙටි කලක දී පෘථිවි ජීවීන් අතලොස්සක් හැරෙන්නට ඉතිරිය විනාශ කර පෘථිවිය මත තම ප්‍රමූඛතාවය තහවූරු කර ගත් හ.<br /><br />පෘථිවිය මත පිහිට වූ අඟහරු රාජධානියේ නායකයා වූයේ මාෂ්න් ය. තම ජීවීන් නැවත ලොවට දායාද කළ ස්ටීවන්සන්ට ප්‍රති උපකාර කිරීමට ඔහූ අමතක නො කළත් විද්‍යාවේ දියූණූවත්, තම අඟහරු ගවේෂණය ගැනත් උදම් අනමින් ලොව පූරා දේශණ පවත්වමින් සහ මාෂ්න් ගේ පිටපත් අලෙවිකිරීමෙන් රජයට ලැබූණූ මූදලෙන් විශාල කොටසක් හිමිව සිටී ස්ටීවන්සන් පෘථිවි වාසින් අතර ඉහළ පෙලේ ධනවතෙකු විය. නමූත් ස්ටීවන්සන් නිසි ලෙසකත් බලාපොරොත්තු නො වූ අයූරින් මාෂ්න් ඔහූව ද අඟහරු පාලනයේ සිරකරුවෙක් ලෙස රඳවා තබා ගැනීමට කටයූතු කළේ ය.<br /><br />එලෙස රදවාගත් පාථිවි ජීවීන් සයදෙනෙකුගෙන් මේ වන විට ඉතිරිව සිටියේ ස්ටීවන්සන් ඇතුළු තව තිදෙනක් පමණි.<br /><br />ශක්තිමත් සහ බූද්ධිමත් වූ අඟහරු ජීවීන් ගේ විවිධ වූ පර්යේෂණ කටයූතුවල අත්හදා බැලීම් සඳහා නිරන්තරයෙන් පාථිවි ජීවීන් යොදාගනූ ලැබිණ. එවැනි අත්හදා බැලීමක දී සිදු වූ අත් වැරැද්දකින් තම එකම පූතු ජෝන් තමාට අහිමි වූ සැටිත් තමා ඇතුළු ජීවීන් මහත් උද්දාමයට පත් කළ මාෂ්න් නම් වූ විද්‍යාවේ පෙරළිකාර සොයා ගැනීමටත් ස්ටීවන්සන් ශාප කළේ ය.<br /><br />අතීතය මෙනෙහෙි කිරීමෙන් අවූල් වූ සිතිවිලිවලින් යූතු ඔහූ කුටිය දෙවනත් වනතුරු කෝපයෙන් මූරගෑමට පටන් ගත්තේ ය.<br /><br />කෲර අඟහරු වැසියා... ඇයි මට වැටහූනේ නැත්තේ නූඹ අපට දවසක මේ ඉරණම අත් කරවන බව... අයි මම විශ්වාස කලේ නූඹලාට වඩා පාථිවි වැසියන් ශක්තිමත්... බූද්ධිමත් කියා...? ඇයි මම විශ්වාස කළේ විද්‍යාව අපට කරන්නේ උපකාරයක් පමණයි කියා...<br /><br />විද්‍යාවේ දියූණූවේ අනිටූ ඵල විපාක අද අපට විඳින්න වෙලා... ජෝන් මගේ පූතා... ජෝන් බොහෝ වේලාවක් කෑ ගසමින් සිටීමෙන් වෙහෙසට පත් මහාචාර්යවරයා කුටියෙන් පිටත ඇදහැළුනූ වර්ෂාවේ හඬට සවන් දෙන්නට විය.<br /><br />වසර 15 න් පමණ පසූ ඇදහැළුනූ වර්ෂාව නැවතී ඇති සෙයකි.<br /><br />"අදින් පස්සේ තව වසර කීපයකින් වර්ෂාවක් ඇදහැළුනත් මට එය ඇසේවි""<br /><br />"මම අද පටන් අමරණීය වෙනවලූ, මේ සිරකුටිය තුළ මේ අඳුර තුළ අමරණීය සිරකරුවෙක් වෙනවා...<br /><br />පෘථිවි ජීවීන් උදම් ඇනූ විද්‍යාවේ අප්‍රමාණ දියූණූවේ ප්‍රතිවිපාක විදීමට අමරණීය සිරකරුවෙක්.<br /><br />හහ්... හහ්... හහ්... හා..."<br /><br />ස්ටීවන්සන් උමතුවෙන් මෙන් කෑ ගසමින් නැවතත් සිනාසීමට පටන් ගත්තේ ය.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-4274149075179799320?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-74415966842812361332009-05-04T23:09:00.001+05:302010-05-15T00:38:44.184+05:30<p> <b><span style="font-size:180%;color:#008000;">අ</span></b>තීතයේ මිනිසා ගොවිතැන් කටයුතුවලදී ද රාති‍්‍ර පැල් රැකීමේ දී ද, වන්දනා ගමන් යාමේදී ද, ඔරු පාරු පැදීමේ දී ද, පතල් කර්මාන්තයේ දී ද යනාදී වූ දෛනික චර්යාවල දී පාළුව කාන්සිය හා වෙහෙස මඟ හරවා ගැනීම සඳහා තුන් සරණය ආදී කවි ගායනා කළේ ය. එයින් සිත තුළ නිරන්තරයෙන් පහන් සිතුවිලි ගොඩ නැඟුණේ ය. </p><p> එසේ ම ඒ ප‍්‍රසන්නතාව නිරෝගී බවට ද හේතු විය. බුද්ධ වන්දනාවේ දී ද පිරිත් සජ්ඣායනයේ දී ද, බෝධි පූජාවේ දී ද අල්තාරය ඉදිරිපිට යාඥා කිරීමේ දී ද, දේවාලයේ දී ස්තෝත‍්‍ර ගායනාවේ දී ද මේ ප‍්‍රසන්නතාව මිනිසා ගේ සංවර්ධනය සඳහා කි‍්‍රයාත්මක වේ. එහෙත් බොහෝ දෙනා අද පුරුදුව ඇත්තේ උච්චාරණය අතහැර නිහඬව වන්දනා කිරීමට ය. අධ්‍යාත්මීය වශයෙන් දියුණු වූ අය හැරෙන්නට සාමාන්‍ය අය නිහඬව සිතින් වන්දනා කරනවා ය කියන කටයුත්තේ දී ඔහු හෝ ඇය තුළින් දුර්වල කමක් දකිමු. ඒ අපගේ පෞද්ගලික අදහස යි. අද බෞද්ධ කටයුත්තකදී පවා පන්සිල් ගැනීමට පෙර නමස්කාරය කීමේ දී කණට ඇහෙන්නට හඬ නඟා කියන අය ඉතා අල්පය.<table id="table1" align="left" border="1" bordercolor="#008000" width="20%"> <tbody><tr> <td><img src="http://www.silumina.lk/2009/05/03/aw0905031-1.jpg" border="0" height="214" width="300" /></td> </tr> <tr> <td> <p class="caption1" style="text-align: center;">කුරුපැන්නෙ හාමුදුරුවන් විසින් කළු ගලෙන් ඉදිකරන ලද කළුගල් වෙහෙර</p></td> </tr> </tbody></table> </p><p> සජ්ක්‍ධායනයේ ඇති වටිනාකම හා ඵලදායි බව වර්තමානයේ නවීන විද්‍යාවෙන් පවා සනාථ කොට ඇත. ඒ බව සුකුබා සරසවියේ ජාන ඉංජිනේරු මහාචාර්ය කාසෝ මුරාකාමි මහතා මෙසේ විස්තර කැර ඇත.</p><p> “ඕනෑම ජීවියෙක්, මිනිසකු වේවා සතකු වේවා ශාඛයක් වේවා, ඒ සෛල විශාල සංඛ්‍යාවෙකින් සැදුම් ලද්දේ වේ. සෛලයක් යනු ප‍්‍රමාණයෙන් (ආසන්න ම) මිලි මීටරයකින් පන් ලක්ෂයකින් එකකි. (1 / 500000) බරින් ග‍්‍රෑමයකින් (ආසන්නම) විසි කෝටියකින් එකකි. (1/ 200000000) ජීවිතයක් ආරම්භ වනුයේ මව් කුසෙහි හට ගත්තා වූ මෙවැනි ඒක සෛල කලලයකිනි. සංසේචනයෙන් පසු මෙම කලල සෛලය දිගින් දිගට ම ඡේදනය වී අවසාන වනවිට අග පසඟ නිර්මාණය වන්නට පටන් ගනී.” (මහායානය එහි දර්ශනය හා පරිචය ජේ. විජේසේකර - 53 පිටුව)</p><p> වෙද්‍යවරු සිය පර්යේෂණ මගින් මූලිකව සජ්ඣායනයෙන් සිත හා කය ලබන යහ වර්ධනයෙහි නිරවද්‍යතාව සහතික කැර ඇත්තා හ.</p><p> තෝකියෝ විශ්ව විද්‍යාල රෝහලේ ප‍්‍රධාන ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍ය මහාචාර්ය තොමියෝ හිෙරෙ මෙසේ පවසයි. “දැඩි සේ සෙමෙන් ආශ්වාස කිරීමෙන් රුධිරයෙහි ක්ෂාර ගතිය අඩු වන අතර රුධිර වාහිනී විශාල වී රුධිර ගලනය පහසුවේ. ඉන් හදවත සැහැල්ලු වන අතර මාංශ පේශි සංසිඳේ.”</p><p> මොළයේ කි‍්‍රයාත්මක වන බීටා තරංග හා ඇල්ෆා තරංගවලට ද සජ්ඣායනය ඉතා සුබදායි අන්දමින් බලපෑමක් කරයි. අකුසල සිතුවිලි හා සම්බන්ධ බීටා තරංග අභිබවා කුසල සිතුවිලි සමඟ සම්බන්ධ ඇල්ෆා තරංග උත්පාදනය කැර වර්ධනය කිරීමට ද හේතුවේ. සජ්ඣායනයේ බලපෑම පිළිබඳ පර්යේෂණවලින් අනාවරණය වන්නේ ආශ්වාස ප‍්‍රශ්වාස ගැඹුරුව ශක්තිමත්ව හා දීර්ඝව සිදුවන විට එය යමකුගේ ප‍්‍රාණවත් බව වර්ධනය වීමට ඉවහල් වන බව ය. සජ්ඣායනය තුළින් ස්වයංසාධක ස්නායු පද්ධතියට යහපත් සුව සාදනය සඳහා බලපෑම් කැරේ. ඉන් සමස්ත සිරුරේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය ද වැඩි දියුණු වේ.</p><p> “ශ‍්‍රද්ධාවෙන් යුතුව සජ්ඣායනයේ යෙදෙන කලට මොළයෙන් පිටවන බීටා තරංග ඇල්ෆා තරංග ලෙසට පරිවර්තනය වේ. බීටා යනු කෙටි අක‍්‍රමවත් තරංග විශේෂයකි. භාව ප‍්‍රකෝප වූ විට නොරිස්සුම් සිතුවිලි ඇති වූ විට එසේ නැත්නම් අධික ආතතියක් ඇති වූ විට මෙම කෙටි තරංග මොළයෙන් පිටවන්නට පටන් ගනී. ඇල්ෆා තරංග මට සිලුටු ය. වක‍්‍රාකාරය. යමෙක් සිත පහන්ව විවේකීව ගත කරන කල්හි ඇල්ෆා තරංග උත්පාදනය වේ.” (මහායානය එ.ද.භා.ප - 25 පිටුව)</p><p> මහායානය හෝ වේවා හීනයානය හෝ වේවා මෙහිදී කියැවෙන සජ්ඣායනය ඕනෑම ජීවිතයකට සාධාරණය වේ. එහෙත් මොළයේ ඇල්ෆා තරංග වර්ධනය වන්නේ එම සජ්ඣායනය ශ‍්‍රද්ධාවෙන් යුතුව සිදු කළහොත් පමණි. මහායානිකයෝ “නම්‍යෝ ම්‍යෝ හෝ රෙන්ගේ ක්‍යෝ” යැයි “ඔදයිමොකු’ සජ්ඣායනයේ යෙදෙමින් දැඩි සේ සෙමෙන් ආශ්වාස කිරීම හෙවත් ගැඹුරුව ශක්තිමත්ව හා දීර්ඝව ආශ්වාස ප‍්‍රශ්වාස කරන්නේ යම් සේ ද “නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුද්ධස්ස’ යන නමස්කාර පාඨය ද එසේ ම සජ්ඣායනා කළ හැකි ය. පන්සිල් පදයන් ද වෙනත් ඕනෑම පිරිත් සූත‍්‍රයන් ද එසේ ශ‍්‍රද්ධාවෙන් යුතුව සජ්ක්‍ධායනා කළ හැකි ය.</p><p> ථේරවාදී නිකායවල මහා සංඝයා වහන්සේ ද මෙහෙණින් වහන්සේ ද සිල් මෑණිවරු ද පිරිත් සජ්ඣායනයෙන් රෝගීන් සුවපත් කරන අවස්ථා බොහෝ ය.<table id="table2" align="right" border="1" bordercolor="#008000" width="27%"> <tbody><tr> <td><img src="http://www.silumina.lk/2009/05/03/aw0905031.jpg" border="0" height="191" width="300" /></td> </tr> <tr> <td> <p class="caption1" style="text-align: center;">ගැමියන් විසින් පහන් දල්වා දිනපතා පූජා පවත්වනු ලබන කුරුපැන්නෙ හිමියන් නමින් ඉදිකළ ස්මාරක චෛත්‍යය.</p></td> </tr> </tbody></table> </p><p> එවැනි ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් අපවත් වී ආදාහනය කිරීමෙන් පසුව ද උන්වහන්සේ විසූ ගල්ලෙන තුළින් දවස් හතක් පිරිත් සජ්ඣායනය ඇසුණා යැයි කීවොත් ඔබ මවිතයට පත්වනු නිසැකය. එහෙත් එය සත්‍යයකි. එය සනාථ කරන වයස් ගත වැඩි හිටියෝ කරවනැල්ල ප‍්‍රදේශයේ කුරුපැත්ත හා එළුවාන ගම්මානවල අදත් වාසය කරති. දෙහිඕවිට, එළුවාන ගමේ පදිංචි 66 හැවිරිදි ඇස්වත්තගේ පියදාස මහතා මේ ස්වාමීන් වහන්සේ පිළිබඳ මෙසේ පවසයි.</p><p> “ඉස්සර කොළඹ සාප්පුවක වැඩ කළ කෙනෙක් ඒ රස්සාව අතහැර මේ ප‍්‍රදේශයේ රේල් පාර හදන කාලෙ එහි වැඩට ආවා. ඔහු කළේ මේසන් (පෙදරේරු) වැඩ. මමයි ඔහුට අත්වැඩ දුන්නේ. ඔහු පිරිත් කියන්න දක්ෂයි. මන්ත‍්‍ර ගුරුකම් එහෙමත් දන්නවා. වැඩ නැති දවස්වලට ගමේ ඇවිදින්න යනවා. ඔහු කුරුපැන්න කන්ද දැකලා, කන්දේ ගල් ලෙන් එහෙම දැකලා පැවිදි වුණා.</p><p> පැවිදි වුණාට පස්සෙ නම භාවිතා කළේ ධම්මානන්ද හාමුදුරුවෝ කියලා. නිකාය ඇහුවා ම කියන්නේ බෞද්ධ තාපස නිකාය කියලා. උන් වහන්සේ ගේ ගම මම දන්නේ නෑ. බෙන්තර ප‍්‍රදේශයේ කියලයි ආරංචි. ගිහි නමත් මට මතක නැහැ.</p><p> කරවනැල්ලේ පුංචි අප්පුහාමි මේ හාමුදුරුවන්ට ඉඩමක් දුන්නා පන්සලක් හදාගන්න. උන් වහන්සේ සල්ලි ඇල්ලුවේ නෑ. වැරදියි කියන කිසි ම දෙයක් කළේ නැහැ. හැබැයි වැසිකිළි යන වේලාවට සුරුට්ටුවක් බිව්වා. මිනිස්සු උන් වහන්සේ හැඳින්නුවේ කුරුපැත්තෙ හාමුදුරුවො කියලා.</p><p> උන් වහන්සේ හැමදාම උදේ පාන්දරයි හැන්දෑවෙයි නොවරදවා ම පිරිත් කිව්වා. ගමේත් ගම අවටත් මිනිස්සු පිරිත් අහන්න එනවා. මිනිස්සු ආවත් නාවත් උන්වහන්සේ පිරිත් කිව්වා. ඒ පිරිතෙන් අපල උපද්‍රව ලෙඩ දුක් සුවපත් වුණා. උන් වහන්සේ වැඩ සිටිය ගල්ලෙනට යන්න පාරේ සිට පඩි පෙළක් හැදුවා. ඒ මහ ගල් පලන්න, පෙරළන්න, ගෙනියන්න මන්ත‍්‍ර ශාස්ත‍්‍රයෙන් වැඩ ගත්තා. මිනිස්සු ගලේ එක පැත්තක් උස්සන කොට හාමුදුරුවො අනිත් පැත්තට අත තිබ්බා ම ගල ඉස්සෙනවා. ඒ වගේ ම කළු ගලෙන් චෛත්‍යයක් හැදුවා. මුළු චෛත්‍යයම කළුගල්වලින්. වාත්තු කළා වාගේ අවශ්‍ය හැඩයට ගල් සකස් කර මේ චෛත්‍යය හැදුවේ. අදත් යන කෙනෙකුට, දැක ගන්න පුළුවන්. මේවා කොහොම කළා ද කියා හිතා ගන්නත් අමාරුයි.</p><p> උන් වහන්සේ ගෙන් මම ඉගෙන ගත්ත මන්ත‍්‍ර තියෙනවා. සර්ප විෂ වෙදකමත් මට කියා දුන්නා.<br /></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">මගුලේ යන්නත් දැකලා</span></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">කුඹුරේ මඩ කළල් කළා</span></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">වැස්සට පැල යට ඉඳලා</span></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">නාග විෂට නස්න කළා</span></p><p> මගුල් කරඳ කොළ හා කුඹුරු ඇට මද නර මුත‍්‍රයෙන් නස්න කළ විට නාග විෂ බහින බවයි එහි තේරුම.<br /></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">මුත්තගෙ බෑයේ සුදු මද රැගෙනේ</span></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">අත්ත ගෙනා පැන් උණුකර අනාගෙනේ</span></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">පත්තෑ කෑ මුකේ ගෑවොත් විස බසිනේ</span></p><p class="strap"> <span style="font-size:100%;color:#800080;">මුත්තාපල්ල බේතකි රටට නොකියන් නේ</span></p><p> කිල්ලෝටයේ හුණු මී පැණි සමඟ අනා ගෑවොත් පැත්තෑ විෂ බහින බව ඉන් කියැවේ.</p><p> “ඕං රීං කණ්ඩ කාලී මහා කාලී ඔඩ්ඩි අම්මා ඔට්ටු කට්ටු පූට්ටු ඒස්වාහº” මේ උළුක්කුවට මතුරන මන්ත‍්‍රයකි. මේ මන්ත‍්‍රයෙන් එඬරුතෙල්වලට මතුරා උළුක්කු වූ ස්ථානයේ ගාන්න.</p><p> ඒ කාලෙ මේ ප‍්‍රදේශයේ ඒක දත්තයා කියලා ඇතෙක් හිටියා. එක දළයයි ඒ ඇතාට තිබුණේ. ඒ නිසයි ඒක දත්තයා කියලා නම වැටුණේ. මේ ඇතා හරිම සැරයි. දවසක් මේ ඇතා පාරට ඇවිත් හිටියා. ඒ වෙලාවේ කුරුපැත්තෙ හාමුදුරුවොත් පාරේ ගමන් කරමින් සිටියා ඒ දිසාවට ම.</p><p> මිනිස්සු කෑ ගැහුවා “යන්න එපා හාමුදුරුවනේ” කියලා. මේ හාමුදුරුවො ඒ කීම නාසා ඇතා ඉන්න දිහාවට ම වැඩ ම කළා. සමහරු කේන්තියෙන් “යන්න එපා ගණයො. පල අහකට” කියලත් කෑ ගැහුවා. දැන් ඈත එන හාමුදුරුවන් දෙස ඇතා බලාගෙන ඉන්නවා. </p><p> හාමුදුරුවොත් ඇතා ඉස්සරහට ම වඩිනවා. මිනිස්සු ‘අනේ අපෝයි’ කියනවා. අන්තිමට ඇතා හොඬය උස්සලා කුංචනාද කර හාමුදුරුවෝ ඉස්සරහා දණ ගහලා නමස්කාර කළා.</p><p> ආයෙත් දවසක් භූතයෙක් වැහී පිස්සු හැදුණු තරුණ ගෑනු ළමයකු ඇගේ වැඩිහිටියන් විසින් පන්සලට කැඳවා ගෙන එනු ලැබුවා. පිරිතෙන් සුවපත් කරගන්න බලාපොරොත්තුවෙන්. ඒ කාලෙ පන්සල පාවුල කටු මැටියෙන් නවාතැන් පොළක් හදා තිබුණා පිටින් එන අයට නවාතැන් ගන්න.</p><p> මේ පිරිසත් එතැන නවාතැන් අරගෙන උදේ සවස මේ ගෑනු ළමයාව එක්කර ගෙන ගියා පිරිත් අහන්න. ඒත් මේ ළමයා සුවපත් වුණේ නෑ. ඒ වගේ ම මේ ළමයා තරුණ කෙනෙක් නිසා ගමේ ඉලංදාරි හැමදාම පූජාව වෙලාවට පිරිත් කියන වෙලාවට පංසලට ඇවිත් තාප්ප උඩ ඉඳගෙන බලා ඉන්නවා. මෙයින් වැඩි දෙනෙක් බීමත් ව එන්නේ. හාමුදුරුවන් මේ ගැන අකමැත්තෙන් හිටියේ.</p><p> මේ කෙල්ලගෙ පිස්සුව සාමාන්‍ය පිරිතෙන් සුව කරන්න බැරි තැන දවසක් හාමුදුරුවෝ ආටානාටිය සූත‍්‍රය දේශනා කළා. එදා කෙල්ල කීවා “මම බිල්ලක් අරගෙන මිසක් යන්නෙ ම නෑ” කියා.</p><p> හාමුදුරුවෝ කීවා “උඹට බිලි දෙන්න මම සූදානම් නෑ. අන්න අර පන්සලේ ඉන්න බැල්ලිගෙ වලිගය කුණු වෙලා වැටිලා තිබුණා. උඹට ඕනෑ නම් ඒක අරගනින්” කියා.</p><p> “හාමුදුරුවෝ මට අගෞරව කරනවා නේදැ” යි භූතයා ඇසුවා.</p><p> “මම භූතයන්ට මීට වඩා සලකන්නේ නෑ බං” හාමුදුරුවෝ කීවා.</p><p> “මම කාලි”</p><p> “ආ... එහෙනම් උඹ සදාකාලි ද?”</p><p> භූතයා නිරුත්තර වුණා. ටික වේලාවක් නිහඬව සිට “මට යන්න ඕනෑ” යි කීවා.</p><p> “ඉතින් පලයං. මම උඹට නවතින්න කීව යැ”යි හාමුදුරුවෝ පැවසුවා.</p><p> “හා... හා... පොඩ්ඩක් ඔහොම හිටපං” යි කියූ හාමුදුරුවෝ ළඟ තිබුණු පොල්මලක් ගෙන යමක් අධිෂ්ඨාන කැර තරුණිය අතට දුන්නා.</p><p> පොල් මල අතට ගත් උමතු තරුණිය පැන්න ගමන් අර තාප්පය උඩ හිටපු බීමත් තරුණියන්ට ගහගෙන ගහගෙන ගියා. උන්ට තාප්පයෙන් වැටෙන්නට ගැහැව්වා. පොල් මල් පාරට සමහරුන් ගේ මූණු පුපුරලා.</p><p> ඊට පස්සේ තරුණිය දුවගෙන ඇවිත් හාමුදුරුවන් අබියස සිහිසුන්ව වැටුණා. එයින් ම ඒ ළමයා සුවපත් වුණා. ඒක අමානුෂ්‍යයෙක් ශරීර ගත වී හැදුණු උමතුවක්. ඒ වගේ ම ඊට පස්සෙ ඉලංදාරි පිස්සු නැටුම් බලන්න ආවෙත් නෑ. බීගෙන පංසලට ආවෙත් නෑ.</p><p> ධම්මානන්ද හාමුදුරුවෝ 1962 වර්ෂයේ අපවත් වුණා. එතකොට උන්වහන්සේ ගේ වයස අවුරුදු අනූ එකයි. උන් වහන්සේ අපවත් වී ආදාහනය කළාට පස්සෙත් වැඩ සිටිය ගල්ලෙන තුළින් පාන්දරටත් රාති‍්‍රයටත් ඉතා ම සිහින් හඬකින් පිරිත් දේශනා කරනවා ඇහුණා. අපේ හාමුදුරුවෝ අපවත්වෙලත් පිරිත් කියනවා ය කියන ආරංචියට ගමේ අයත් ගම අවට අයත් දිනපතා 30 - 40 ක් ඒ පිරිත් අහන්න පංසලට ආවා. ඒ පිරිත් අහපු පැරැණි අය අදත් ගමේ ඉන්නවා. මමත් එයින් එක්කෙනෙක්” යැයි පියදාස මහතා කීවේය.</p><p> කුරුපැන්නේ හාමුදුරුවන්ගේ පිරිත් දේශනයේ අනුසස් දන්නා පැරැණි අය තමන්ගේ ලෙඩ දුක්වලදී කරදරවල දී තවමත් පැමිණ උන් වහන්සේ ගේ සොහොන් කොත ළඟ පහනක් දල්වා පූජා පවත්වනු දැකිය හැකි ය.</p><p> මෙම ගවේෂණය සඳහා මට සහාය වූ දියගම ඩබ්ලිව්.ජී. වීරවර්ධන මහතාටත් මධුක ගුණතිලක මහතාටත්, දැනට එහි යෝගී ජීවිතයක් ගත කරන හෝමාගම ඉන්ද්‍රරතන හිමියන්ටත් ස්තුති කරමි.</p><p> </p> පින්තූර හා සටහන<br />මතුගම මහින්ද විජේතිලක<br />2009-05-03 - silumina<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-7441596684281236133?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-66673710900335397302009-05-04T23:06:00.001+05:302010-05-15T00:39:49.502+05:30<span style="background-repeat: no-repeat;"><b><span style="font-size:180%;color:#cc0099;">ති</span></b>ස්ස අබේසේකර (1939 – 2009) යනු බහු විධ කලා ප‍්‍රතිභා සපිරුණු සිනමා ප‍්‍රාඥයෙකි. එදා මෙදා ලාංකේය සිනමාවේ බිහි වූ උසස් අධ්‍යක්ෂවරුන් අල්ප දෙනාගෙන් ඔහු එක් අයෙකි. ප‍්‍රශස්ත ගණයේ තිර නාටක රචනයෙන් අබේසේකරයන් අබිබවා යා හැකි වූයෙක් එදා මෙන් අදත් මෙරට පහළ වී නොමැත. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්ස දේශීය සිනමා මන්දාකිනියට සම්ප‍්‍රාප්ත වූයේ ජාත්‍යන්තර ඇගැයුම් ලැබූ ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ගේ “ගම්පෙරළිය” චිත‍්‍රපටයේ සහාය අධ්‍යක්ෂ හා දෙබස් රචකයා ලෙසිනි. ඉක්බිති උසස් තිර රචනා විරල දේශීය සිනමා “වැලි කතර” ට තිස්ස අග‍්‍රගණ්‍ය “නිධානය” ක් මැ විය. </span> <p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> සිනමාව නුමුහුන් කලාවක් නොවන බවත් එය සාහිත්‍යාදි අවසෙස් නානා විධ කලා පයුරුපාසනයෙන් ප‍්‍රාරබ්ධ සංස්ලේශී <span style="font-family:Verdana;"> (Synthetic)</span> උත්තම කලාවක් බැව් “කරුමක්කාරයෝ” (1980), “මහගෙදර” (1982), “විරාගය” (1987) ඈ ස්වකීය නිර්මාණ ති‍්‍රත්වයෙන් අබේසේකරයෝ පෙන්වා දුන්හ. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> සිංහල – ඉංගී‍්‍රසි ද්විභාෂා අතැඹුලක් සේ ප‍්‍රගුණ කොට එමඟින් ව්‍යක්ත ලේඛනයෙහි ද චතුර සංකථනයෙහි ද එක ලෙස නියැළිය හැකි කලාකරුවෝ දුලබ වෙති. තිස්ස එවන් විරල ගණයේ කලා ඇදුරුතුමෙකි. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ස්වකීය පෞරුෂත්වය තීව‍්‍ර කළ ගැඹුරු ස්වරයකට උරුමකම් කී තිස්ස තමාටම ආවේණික කථන ශෛලියක් ගොඩනඟා ගත්තෙකි. එම කථන විලාසය අනුකරණය කිරීමට වෙරදැරූ සන්නිවේදකයෝ අප අතර හිඟ නොවෙති. </span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ආතර් යූ. අමරසේනයන් ගේ ‘විසිතුර’ පුවත්පත ඔස්සේ සිනමා විචාරයට ප‍්‍රවිෂ්ට වූ තිස්ස, සිනමා මාධ්‍යයට ආවේණික විචාර මිනුම් දඬු සොයා ගිය පුරෝගාමී විචාරකයන් අල්පයෙන් ද කෙනෙකි. එසේම හේ පෙර අපරදෙදිග කලා න්‍යායන් යා කළ දාර්ශනිකයෙකි. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> උසස් අධ්‍යාපනය ලබනු පිණිස මෙරට කිසිදු විශ්ව විද්‍යාලයකට පා නොතැබූ තිස්ස, පොත පත නමැති සරසවියෙන් හා ජීවිත උගැන්මෙන් පරිචයත්, බහුශ‍්‍රැත භාවයත් ලත් ස්වාධ්‍යායෙන් හෙබි උගතෙකි. <img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20090503/ar09050310-1.jpg" align="right" border="2" height="376" width="250" /><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> කොළඹ සරසවියේ සාහිත්‍ය සූචී <span style="font-family:Verdana;">(D.Lit)</span> උපාධිය ඔහුට ගෞරවයක් ගෙන ඒමට වඩා ඊට ඔහුගෙන් ගෞරවයක් ලැබිණි. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්ස ස්වකීය ජීවිතයේ ආරම්භක සමයේ උසස් ගණයේ ලේඛකයකු වීමේ ප‍්‍රණීධානයෙන් මඩනා ලද්දෙකි. එහෙත් සිනමා කලාවට ඒ ප‍්‍රතිභාව කැප වූයෙන් ඒ උත්තම ගණයේ සාහිත්‍යකරුවා අපට අහිමි විය. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> සිංහල බසෙහි රස රිසියෙන් හේ පාඨකයා ඔකඳ කළ අපූරුව ගැන අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ඔහුගේ <span style="font-family:Verdana;">”Bringing Tony home”</span> කෘතිය (ග්‍රේෂන් සම්මාන ලැබූ) කියවූ කල මා හට දැනුණේ සොම්නසක් නොව දොම්නසකි. </span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> මන්ද තිස්ස අඛණ්ඩව ඉංගි‍්‍රසි බසෙන් සාහිත්‍යකරණයෙහි නියැළිණි නම් ඔහු බුකර් සම්මානයකට පවා උරුමකම් කිව හැකි, ජාත්‍යන්තර තලයට පිවිසිය හැකි, ලාංකික ලේඛකයකු බව මට පෙනී ගිය හෙයිනි. තිස්සගේ මහා ප‍්‍රතිභාව අපතේ ගියා දැයි මට වරෙක සිතේ. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ඔහුට නිවන් සුව පතනවාද? නැතිනම් මේ ප‍්‍රතිභාව සමඟම යළිත් ලංකාවේ උපදින්නට වරම් ලැබේවා යැයි සිතනවාද? මේ වූ කලි තවමත් ඔහුගේ සමුගැන්මෙන් පසු මා හට විසඳ්‍ර ගත නොහැකි වූ උභතෝකෝටියකි. මම රාති‍්‍රයේ කවුළු පියන්පත් හැර සෞම්‍ය සඳ එළියෙන් බබළන අහස් කුස දෙස බලමි. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> එකල්හී තිස්ස අබේසේකරයන්ගේ පන්හිඳෙන් ලියැවුණු මාලිනී බුලත්සිංහල ගැයූ සුමධුර ගීතයක් සීතල මඳ පවනත් සමඟ මා සවනත වැකේ.</span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ”සඳ මෝරා උඩු ගුවනට<br /> එන කලට<br /> ඔබේ මුහුණ පෙනෙනවා<br /> කවුළු දොරින් මට”</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p class="byline"> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> නුවන් නයනජිත් කුමාර<hr style="color:#800000;"></span> </p><p> <span style="color:#ff0000;"> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> වැලිකතරින් රටට ලැබුණු නිධානය</span></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> <span style="font-size:85%;color:#9900cc;">ආචාර්ය ඩී.බී. නිහාල්සිංහ</span></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ආචාර්ය තිස්ස අබේසේකරයන්ගේ වියෝවෙන් මෙරට චිත‍්‍රපට ක්ෂේත‍්‍රයට සිදුවූ අලාභය පිරවිය නොහැකි හිඩැසකි. මේ අඩුපාඩුව හමුවේ මා ප‍්‍රධාන වශයෙන් බද්ධ වන්නේ අප දෙදෙනා ම අලුම්කළ විෂය සිනමාව වීම හේතුවෙනි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> 1966 දී පමණ චිත‍්‍රපට ක්ෂේත‍්‍රයේ කටයුතු කරගෙන යන වකවානුවේ මට තිස්ස මුණගැසුණේ ආචාර්ය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා එවකට පදිංචි වී සිටි දෙහිවල නිවසේදී ය. විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටවුණු මම කේ.ඇල්. ද සිල්වා අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද “නියද රටා” වාර්තා චිත‍්‍රපටයේ කැමරාකරණයට දායක වීමි. එහි සංස්කරණය උරගෑමට හා ප‍්‍රදර්ශනය කිරීමට ලෙස්ටර් ඇඳුරුතුමාට තිස්සත් එක්වී සිටි බව අද මෙන් මා හට මතක ය.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> <img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20090503/ar09050310-2.jpg" align="right" border="2" height="287" width="200" />ඒ චිත‍්‍රපටය නැරැඹීමෙන් පසු තිස්ස හා මා අතර ඇතිවූ මිතුදම කිට්ටු ආශ‍්‍රයකට පෙරළිණි. එවකට ආචාර්ය පීරිස් මැතිතුමාගේ “සහාය අධ්‍යක්ෂක” ලෙසත්, “අමතර දෙබස් රචක” ලෙසත් ඔහු කටයුතු කරමින් සිටියේ ය. </p></span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> අපගේ මිතුදම බෙහෙවින් ගැඹුරු වූයේ අප දෙදෙනාම සිනමාවට වශී වී සිටි බැවිනි. සිනමාව ගැන ලියැවුණු සෑම පොතක් ම කියවීමත්, එහි නිෂ්පාදනය පිළිබඳ ගැඹුරු සාකච්ඡාවට පැමිණි අවස්ථාත් එමටය. තිස්සගේ චිත‍්‍රපට රචනය පිළිබඳ තිබු ගැඹුරු අවධානය පිළිබඳව තියුණු පැහැදීමක් මා සිතට ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ඇතුළු විය.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> අන් අයගේ චිත‍්‍රපටවල කැමරාකරණය හා සංස්කරණය කරමින් සිටි මා 1967 වන විට චිත‍්‍රපටයක් අධ්‍යක්ෂණය කිරීමට තීරණය කළ අවස්ථාවේ එහි කතාව පිළිබඳ අප දෙදෙනා අතර ඇතිවූ වාද විවාද, සාකච්ඡා එමට ය. විශ්ව සාහිත්‍ය පුළුල් ලෙස කියැවීමෙන් ලද පෝෂණයෙන් ඔපමට්ටම් වූ ඔහුගේ සුවිසෙස්වූ රචනා ශක්තිය පිළිබඳ ව මා සිත තුළ වූ පැහැදීම පල දැරුවේ “මරුකතර” නම්වූ චිත‍්‍රපටයේ කථාව, තිර රචනය, දෙබස් ලිවීම ඔහුට බාර කිරීමෙනි. පසුව “වැලිකතර” ලෙස නම වෙනස් වූ මේ චිත‍්‍රපටය තිස්සගේ පළමුවෙනි හා බොහෝ දෙනාගේ අදහස අනුව විශිෂ්ට වූ තිර රචනයයි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> “වැලිකතර” පෝෂණය කිරීමට අති දක්ෂ පිරිසක් දායක විය. ගාමිණි, ජෝ, සුවිනිතා රංගනයෙන් හා සෝමදාස ඇල්විටිගලයන් සංගීතයෙන්. ඒ අයගේ දක්ෂතාවයන් ඉදිරිපත් කිරීමට අඩිතාලම සැකසුවේ තිස්ස ය. “වැලිකතර”ට පසුව ඔහුගේ දෙවෙනි තිර රචනය වූයේ මුදලිනායක සෝමරත්නයන්ගේ කතාව මත ලියැවුණු “බිනරමලි” චිත‍්‍රපටයයි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> අද පවා “වැලිකතර” දෙබස් සිහිගැන්වෙන අවස්ථා එමට ය. “නෝනා පයින් යන්න... යනකොට හුළං වදී...” ගෝරිං මුදලාලි ගීතා රන්දෙණියට කියයි. “රජ දැක්මට අවසර ද?...” වික‍්‍රම රන්දෙනිය තම බිරිඳට විහිළු කරයි. “උඹ කොහෙටද පැනලා යන්න හදන්නේ...” වික‍්‍රම කරන අභියෝගයට ගෝරිං කැපෙන වදනකින් පිළිතුරු දෙයි. “යන්නේ කොහෙද කියල මම දන්නේ නැහැ. නමුත් යන පාර දන්නවා. මීට අවුරුදු 13 කට කලින් සර් පැනල ගියෙත් ඒ පාරේ...”</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්සගේ නොමැකෙන දෙබස් පමණක් නොව ඔහු ගොඩනැගු චරිත තුන, වික‍්‍රම, ගීතා, ගෝරිං හුදෙක් ම ප‍්‍රබල ජීවමාන හා සිනමානුරූපි චරිත විය. ඔහුගේ රචනයේ රමණීය භාෂා භාවිතය සිනමා මාධ්‍යය මැනැවින් හා ගැඹුරු අවබෝධය තුළින් බිහිවූවකි. සාහිත්‍යයෙන් පෝෂණය වූ මේ සුවිශේෂ හැකියාව ආරයෙන් එන්නක් ලෙස මම දකිමි. “වැලිකතරි”න් තම සහජ හැකියාවන් ඔප්පු කරමින් අලුත් දිවියකට පා තැබී ය. “අමතර දෙබස් රචක” අග‍්‍රගණ්‍ය “තිර රචක” විය. </span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ‘වැලිකතරින්’ විවර වූ දොරින් ‘නිධානයක්’ බිහිවිය. ඉන් පසු චිත‍්‍රපට ගණනාවක් ඔහුගෙන් හා ඔහු වෙත ගලා ආවේ ය. තවත් “තිස්ස” කෙනෙකු බිහි නොවන බවත් සිතමි. තිස්ස සිනමා තිර රචනය වෙන ම සාහිත්‍යයක් බව අවබෝධ කරගෙන සිනමාවම රූප ශබ්ද ගැළපීමෙන් කුතුහලය දනවන රසවත් කථාවක් ඉදිරිපත් කිරීමේ කාර්ය භාරයක් බව පැහැදිලිව ම පූර්ණ ව හා ගැඹුරින් අවබෝධ කරගත් ලංකාවේ මෙතෙක් බිහිවූ විශිෂ්ටතම චිත‍්‍රපට තිර රචකයා වේ.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ඉන්පසු තිස්සගේ හැකියාවන් වෙනත් පැතිවලට යොමු වූ අතර, රාජ්‍ය චිත‍්‍රපට අංශය හරහා තිස්ස වාර්තා චිත‍්‍රපට අධ්‍යක්ෂණයට යොමු විය. විවිධ ක්ෂේත‍්‍රවල ඔහුගේ තියුණු බුද්ධිය යොමු විය. රූපවාහිනිය, රංගනය වාර්තාකරණය, චිත‍්‍රපට අධ්‍යක්ෂණය, නවකතා සහ පොත් පත් රචනය, මේ කාර්යයන්ට ඔහු දායක ව නමුදු, මාගේ මුල් නිගමනය නොවනස් ව පවතී.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්ස නිවන් සැප ලැබේවා!</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><hr color="#800000"> </span> </p><p> <span style="color:#ff6666;"> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> මේ උසස් ආචාර්යවරයාට අපි තක්සලාවක් හදා දුන්නාද?</span></span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> <b><span style="font-size:85%;color:#0066ff;">රූපණවේදී ජැක්සන් ඇන්තනී</span></b></p></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20090503/ar09050310-3.jpg" align="left" border="2" height="220" width="200" />“ලංකාවේ සිනමාලංකාරය සොයාගත්තේ තිස්ස අබේසේකරයි. ඔහු කෘතහස්ත අධ්‍යක්ෂවරයෙක්, තිරනාටක රචකයෙක්, නළුවෙක්. මේ සියල්ල ම ඇත්ත. ඔහු ලියූ පොත්, නිර්මාණය කළ චිත‍්‍රපට ආදිය මඟින් මේ භූමිකා අපට තවදුරටත් පරිශීලනය කරන්න පුළුවන්. නමුත් මා වඩාත් කනගාටුවන්නේ තිස්ස නමැති සිනමාලංකාරිකයා අපට අහිමිවීම ගැනයි. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ඔහු තමයි අපට සිටි උසස් ම සිනමා ගුරුවරයා. නමුත් ඔහුට තක්සලාවක් අප හදා දුන්නාද? ද්විභාෂාවෙන් ම ලියන්නට දෙසුම් පැවැත්විය හැකි මේ ශූර සන්නිවේදකයාගෙන් සේවය ලබා ගන්න ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයට හැකි වුණාද? එතැන සිදුවූයේ ආධ්‍යාපනික කුහකකමක්. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> සිනමාව ඉගැන්වීමට අපට සිටි සුදුසු ම ගුරුවරයා පසෙක තබා මේ රටේ සිනමා පාඨමාලා පැවැත්වුණා. නව ශිෂ්‍ය පරම්පරාවකට ඔහුගෙන් දැනුම ලබා ගැනීමට තිබූ අවස්ථාව මේ නිසා අහිමි වුණා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්සගේ සැබෑ ගුණය සිනමා විචාරකයන් ග‍්‍රහණය කොට ගත්තේ නැහැ. සෞන්දර්ය විශ්වවිද්‍යාලය තිස්සට බාහිර කථිකාචාර්ය පදවියක් පිරිනැමුවා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ඔහුට ආචාර්ය උපාධියක් දුන්නා. නමුත් මේ සියල්ල ඔහුට ලැබුණේ වයස්ගතව රෝගාතුර ව සිටි කාලයක. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> නමුත් තිස්ස ගස්, ගල්වලට පවා කතාකළ ඔහුගේ තාරුණ්‍යයේ දී මෙබඳු අවස්ථා ලැබුණේ නම් සිනමාවේ අනාගතයට කොතරම් නම් සේවාවක් ඉටු වේවිද!”</span></p><hr color="#800000"> <p> <span style="color:#009900;"> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> අපටත් වඩා ඔහු ජීවත්වුණා නම් හොඳයි</span></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> <span style="font-size:85%;color:#0099ff;">ප‍්‍රවීණ සිනමාවේදිනී සුමිත‍්‍රා පීරිස්</span></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20090503/ar09050310-4.jpg" align="left" border="2" height="292" width="200" />ති</span><span style="background-repeat: no-repeat;">ස්ස අබේසේකරයන්ගේ දැනුම ලංකාවට පමණක් සීමා වුණේ නැහැ. විශ්වයේ නොයෙකුත් ක්ෂේත‍්‍ර පිළිබඳ පුළුල් ඥාන සම්භාරයක් ඔහුට තිබුණා. සිංහල, ඉංග‍්‍රීසි භාෂා යුගල ම ඔහු අතැඹුලක් සේ දැන සිටියා. තිස්ස අප ඇසුරු කිරීම අරඹන විට ඔහුට යන්තම් අවුරුදු 20 පමණ වන්නට ඇති. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> අඩසියවසක කාලයක් ඔහු ලෙස්ටර්වත් මාවත් ඇසුරු කළා. තිස්ස ක‍්‍රමයෙන් අපේ මිතුරෙක්, සහෝදරයෙක් බවට පත්වුණා. ලෙස්ටර්ගේ ‘සන්දේශය’ නිර්දය ලෙස විචාරයට ලක් කළ ලිපියක් ඔහු ලෙස්ටර්ට එවා තිබුණා. අපට අවශ්‍ය වුණා මොහු කවුරුන්දැයි දැන හඳුනාගන්න. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ලෙස්ටර්ට ඔහුගේ දක්ෂතා පිළිබඳ වැටහුණු නිසා ‘ගම්පෙරළිය’ චිත‍්‍රපටයේ සහාය අධ්‍යක්ෂ හා දෙබස් රචක වශයෙන් දායක කොට ගත්තා. පසුව ලෙස්ටර් ගේ ‘දෙලොවක් අතර’ චිත‍්‍රපටයේදී තිස්සගේ දක්ෂතා වැඩියෙන් මුවහත් වුණා. මෙහි තිරරචනය සාර්ථක ව ලිවීමට රෙජී සිරිවර්ධනත්, ලෙස්ටර් හා තිස්සත් මහත් පරිශ‍්‍රමයක් දැරුවා. එහිදී ලෙස්ටර්ගෙන් හා රෙජීගෙන් ලැබුණු උපදෙස් ඉතා නිහතමානීව ඔහු පිළිගත්තා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්ස ලියූ උසස් තිරරචනය ලෙස්ටර් ගේ ‘නිධානය’ බව අප කවුරුත් හොඳින් දන්නා දෙයක්. මට කනගාටු ඔහුගේ දැනුම, ප‍්‍රතිභාව උපරිම අවස්ථාවට ළංවෙමින් තිබියදී ඔහු අපෙන් සමුගැනීම ගැනයි. </span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ඇමරිකානු පොත් ප‍්‍රකාශන සමාගමක් තිස්ස ලියූ <span style="font-family:Verdana;">’Bringing Tony home’</span> ප‍්‍රකාශයට පත් කළා. මෙය ලාංකික ලේඛකයකු ලැබූ භාග්‍යයක්. ඔහු මේ ග‍්‍රන්ථය ඉතා සතුටින් ලෙස්ටර්ට පිළිගැන්නුවා. </span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> අන්තර්ජාලයෙන් මේ පොත ගැන පළවූ විචාර දැකලා ලේඛකයකු වශයෙන් විශාල බලාපොරොත්තුවක් තිස්සගේ හිතේ තිබුණා. නමුත් එය ඵල දැරීමට පෙර ඔහු අපට අහිමි වීම දුකක්. තිස්ස සෑම නිර්මාණයකටම ඉතා වෙහෙස වුණා. </span> </p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> පුළුවන් හැම උත්සවයකට, පොත් දොරට වැඩීමකටම සහභාගි වුණා. මරණය අප කාටත් නියතයි. නමුත් තව කලක් අපටත් වඩා ඔහු ජීවත්වුණා නම් හොඳ යැයි මට හිතෙනවා. ලෙස්ටර් තිස්සගේ මරණය ගැන දැඩි ලෙස කම්පාවෙන් ඉන්නේ. ඔහුට ඒ ගැන කතාකරන්නවත් බැහැ. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්ස දැඩි ලෙස අසනීපෙන් යැයි දැනගත්දා සිට ඔහු වරින් වර රෑ දෙගොඩහරියේ “තිස්සට දැන් සනීප”දැයි මගෙන් ඇසුවා. තිස්සගේ මරණය ඔහුට එකවරම දැන්වීමට මා බියවුණා. උදෑසන පත‍්‍ර පවා ටික වේලාවක් සඟවා තැබීමට මා සේවකයන්ට නියම කළා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> සැබෑ තත්ත්වය මා ඔහුට කීවේ බොහොම අමාරුවෙන්. ගඟඅද්දර, මායා, ලොකු දුව වැනි මා අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත‍්‍රපට ඔහුගේ තිර රචනයෙන් කලඑළි වුණා. තිස්සට නිවන් සුව ලැබේවා යැයි අපි පතනවා.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><hr color="#800000"> </span> </p><p> <span style="color:#cc00ff;"> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> ඔහුගේ නිර්මාණවල, විචාරවල තිබුණේ බහු පඨිත ආඛ්‍යානයක්</span></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat; font-weight: 700;"> <span style="font-size:85%;color:#990000;">සිනමාවේදී ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි</span></span></p><p> <span style="background-repeat: no-repeat;"> “අපේ බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ තියෙනවා ‘අනුගාමික නිධිය’ යනුවෙන් යෙදුමක්. එහි අරුත ආත්මයෙන් ආත්මයට සංසාරයේ තමා සමඟ<img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20090503/ar09050310-5.jpg" align="right" border="2" height="204" width="200" /> එන නිධානයක් බඳුපිනක්”. තිස්ස අබේසේකරයන් සතුව මේ නිධානය තිබුණා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> එපමණක් නොවෙයි එතුමා එය නිර්ලෝභීව අපට බෙදා දෙන්න කැමැති වුණා. මේ බෙදා දීමේදී ඔහුගේ ආකෘතිය වුණේ සිනමාව හා සාහිත්‍යයයි.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> සිනමා නිර්මාණකරණයේදීත් සාහිත්‍යකරණයේදීත් තිස්ස අබේසේකරයන් අපට කී දේ තුළත් ලියූ දේ තුළත් ගැඹුරක් තිබුණා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ඔහු ඕනෑම දෙයකට ප‍්‍රවේශවීමේදී ඒ තුළ තිබුණේ බහු පඨිත ආඛ්‍යානයක්. එනම් එහි කියැවීම් බොහොමයක් අන්තර්ගත වුණා. තිස්සගේ නිර්මාණවල මෙන්ම විචාර චින්තාවන්හි ද මේ ස්වරූපය දකින්න ලැබුණා. තිස්ස පඩිවරයෙක්. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තමා පඩිවරයකු බව කිසිවකුට පවසා ඒ ගැන ලියවා නොගත්ත පඩිවරයෙක්.</span><span style="background-repeat: no-repeat;"><p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ඔහුගේ හිතේ පුංචි කොනක මා ගැන මතකයක් තිබුණා. මගේ නිර්මාණ එතුමා ප‍්‍රසිද්ධියේ අගය කළා. මා ගැන අන්‍යයන්ට කියාදුන්නා. ප‍්‍රසිද්ධියේ මා වෙනුවෙන් සාක්ෂි දැරුවා. මා සිනමාකරුවකු කිරීමේ ගෞරවය මුළුමනින් ම හිමිවන්නේ ඔහුට. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> ‘අග්නිදාහය’ නමැති මගේ පළමු සිනමා කෘතිය නිර්මාණය කිරීමට එතුමා මට පියකු මෙන් බලකර සිටියා. </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> තිස්ස අබේසේකරයන්ගේ වියෝවෙන් </span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> <p> </p></span> <span style="background-repeat: no-repeat;"> මට තාවකාලික ව අහිමි වූයේ වඩාත් උණුසුම, සිසිල සැපයූ දැවැන්ත සෙවණැල්ල මෙන් ම මගේ සාංසාරික ගුරුවරයා.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6667371090033539730?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-61154021043141754442009-05-02T01:11:00.001+05:302010-05-15T00:40:54.235+05:30<p> බුදුරජාණන්වහන්සේ හා සම්බන්ධ වූ ප‍්‍රධාන සිවුවැදෑරුම් සිදුවීම් සිද්ධ වූයේ පුරාණ දඹදිව හෙවත් ජම්බුද්වීපයෙහි ය. ඒ පුරාණ දඹදිවට මෙකල ව්‍යවහාරයේ පවතින ඉන්දියාව, නේපාලය, පකිස්තානය සහ බංග්ලාදේශ් ආදී රටවල් අයත් වූයේ ය. මේ නිසා රුට්මින්දෙයි හෙවත් ලුම්බිණි (සිදුහත් කුමරු උපන් ස්ථානය) නමැති පුදබිම අයත්්වන්නේ මෙකල නේපාලයට ය. සිදුහත් කුමරු බුද්ධත්වයට පත්වීම, ප‍්‍රථම ධර්ම දේශනය පැවැත්වීම සහ බුදුරජාණන්වහන්සේ පිරිනිවන්පෑම යන සිදුවීම් තුන ම සිදුවූ පුදබිම් පිහිටියේ මෙකල ඉන්දියාවේ ය. සිදුහත් කුමරු උපන් ස්ථානයට එදා සිට කි‍්‍රස්තු වර්ෂ 3 වැනි සියවස තෙක් ලක්ෂ ගණන් බෞද්ධ ජනතාව පමණක් නො ව ලෝකයේ විවිධ ජනතාව පැමිණෙන්නට ඇත. එසේ වුව ද එක්තරා සුවිශේෂ වූ පුද්ගලයකු කි‍්‍රස්තු පූර්ව 250 වර්ෂයේ දී සිදුහත් කුමරුන් උපත ලද මේ ලුම්බිණි (රුම්මින්දෙයි) පුදබිමට පැමිණි බැව් අපි දනිමු. අප විසින් ඒ බව දැනගනු ලබන්නේ ඒ මහා පුරුෂයා ලුම්බිනි නමැති පුදබිමට පැමිණ එහි ශිලා ස්ථම්භයක් ද පිහිටුවූ නිසා ය. එපමණක් ද නො වේ. තමා පැමිණි බවත්, සිදුහත් කුමරු මෙහි උපන් බවත් ඒ ශිලා ටැඹෙහි සටහන් කර තැබීම ඒ සියල්ලට ම වඩා වැදගත් වූයේ ය. මෙසේ ශිලා ටැඹක ලියවා ඒ සිදුහත් කුමරා උපන් ස්ථානයෙහි පිහිටුවන ලද්දේ දඹදිව් තලයේ මහා අධිරාජයකු වූ අසෝක (කි‍්‍රස්තු පූර්ව 273-232) රජතුමා විසිනි.</p><p> <img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20080518/buddda.jpg" align="right" border="0" height="363" width="150" />ලුම්බිනි සල්වනය කපිලවස්තු සහ දෙව්දහ යන දෙනුවර අතර පිහිටි ඉතා මනරම් පරිසරයක පිහිටි උයනකි. සල්ගස් දහස් ගණනක සුපුෂ්පිත වූ පුෂ්පයන් ගෙන් මුළු පරිසරය ම සුවඳවත් වී පැවැතුණු වෙසක් පුර පසොළොස්වක දිනයක දී සිදුහත් බෝසතාණන්වහන්සේ උපත ලැබුවේ මේ ස්ථානයෙහි බව සඳහන් ශිලාලේඛනයක් මේ කාලයේ දී පවා දැකගැනීමට ලැබීම සැබැවින් ම බෞද්ධ ජනතාව ගේ ශ‍්‍රද්ධා භක්තිය හා බුද්ධාලම්භන ප‍්‍රීතිය ද වර්ධනය සඳහා උපස්තම්භක වන්නේ ය. ලොව ශාස්තෘවරුන් උපන් ස්ථාන අතුරෙන් ඓතිහාසික හා පුරාවිද්‍යාත්මක ව ඔප්පු කළ හැකි වන එක ම ස්ථානය සිද්ධාර්ථ කුමාරයා උපත ලද මේ ලුම්බිනිය යි. මීට වසර 2300කට පූර්ව කාලයේ දී අසෝක අධිරාජයා මේ ස්ථානයට පැමිණි බව ද සිදුහත් කුමරු මේ ස්ථානයෙහි උපන් බව ද සඳහන් කරමින් ලියැවුණු ඒ ශිලාලේඛනය අපි අද ලුම්බිනි ටැම් ලිපිය (රුම්මින් දෙයි) ලෙසින් හඳුන්වා දෙන්නෙමු.</p><p> අසෝක රජතුමා විසින් පිහිටුවන ලද සමස්ත ශිලා ලේඛන සංඛ්‍යාව (සිය අධිරාජ්‍යය තුළ) 200ක් පමණ වේ. මේ ශිලා ලේඛන වර්ග පහකි. ඒවා තුදුස් ගිරි ලිපි 2. සුළු ගිරි ලිපි 3. ටැම් ලිපි 4. සුළු ටැම් ලිපි සහ 5. ලෙන් ලිපි යනුවෙන් හඳුනාගත හැකි ය. ඒ අනුව අසෝක රජතුමා ගේ මේ සෙල්ලිපිය සුළු ටැම් ලිපියක් ලෙසින් සැලැකේ.</p><p> <span style="font-family:Verdana;">(Asoka – D.R.Bandarkar. 1925. P32)</span></p><p> ලෝකයේ විවිධ වූ ශාස්තෘවරු කලින් කල ලොව පහළ වූහ. භක්තිමතුන්ට නො ව ඉතිහාසය හා පුරාවිද්‍යාව හදාරන ශිෂ්‍යයනට හා විද්වතුනට ඇතැම් ශාස්තෘවරුන් ඓතිහාසික පුද්ගලයින් බැව් පිළිගැනීමට සාක්ෂ්‍ය සොයාගැනීම අපහසු ය. තවත් සමහර ශාස්තෘවරුන් පිළිබඳ ඓතිහාසික සාක්ෂ්‍ය දක්නට ඇතත් ඒවා ඒ ශාස්තෘවරුන් ගේ උපත හෝ ජීවිතය පිළිබඳ සෘජු ව ම සඳහන් වන ප‍්‍රකාශ නො වේ. මේ අනුව විමසා බලන විට ගෞතම බුදුරජාණන්වහන්සේ ලෙසින් බුද්ධත්වයට පත් වූ සිද්ධාර්ථ කුමාරයා උපන් ස්ථානය ශිලා ලේඛන ගත කොට රජකෙනකු විසින් පිහිටුවන ලද මේ ස්තම්භයේ අගය මෙතෙකැ යි කියා නිම කළ නො හැකි ය. ඒ ලුම්බිනි ටැම් ලිපිය නිසා ම නො වේ. එය ද එක් කරුණක් නිසා බුදුරජාණන් වහන්සේ ඓතිහාසික උත්තමයකු බැව් ලොවට ඇසෙන සේ හඬගා කීමට බෞද්ධයන් වන අපට අද හැකියාව ලැබී තිබීම කෙතරම් භාග්‍යයක් ද?</p><p> අපි මීළඟට ලුම්බිණි ටැම් ලිපියේ අඩංගු වී ඇති කරුණු ගැන විමසා බලමු.</p><p> සෝක රජතුමා විසින් පිහිටුවන ලද ශිලා ලේඛන බහුතර සංඛ්‍යාවක් ලියවා ඇත්තේ බ‍්‍රාහ්මී අක්ෂරවලිනි. ඊට අමතර ව අරමැයික් ඛරෝෂ්ටි සහ ග‍්‍රීක් භාෂාවෙන් ද ලියවන ලද ශිලා ලේඛන දක්නට ලැබේ.</p><p> “දේවානංපිය පියදසි (රජු) ගේ අභිශේකයෙන් අවුරුදු විස්සක් ගිය කල්හි මෙහි ශාක්‍යමුනි බුදුරජාණන් වහන්සේ උපන්නේ යැයි (සලකා) තමා ම පැමිණ ගෞරව කෙළේ ය. භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙහි උපන්නේ යැයි අසා (ප‍්‍රකාශයට පත් කොට) දැඩි ඇල්මකින් යුතු ව ශිලා ටැඹක් පිහිටු වී ය. ලුම්බිණි ග‍්‍රාමය බද්දෙන් නිදහස් කොට අර්ථ ලාභය ඇති කෙළේ ය.”</p><p> අසෝක ධංම ලිපි - ටැම්ලිපි හා ලෙන් ලිපි මහාචාර්ය අබය ආරියසිංහ 2000 පි. 58 - 59)</p><p> මේ පිළිබඳ ව මහාචාර්ය අබය ආරියසිංහ විද්වතාණෝ මෙසේ ද පවසති.</p><p> “මහා පරිනිර්වාණ සූත‍්‍රයෙහි තථාගතයන් වහන්සේ උපන් ස්ථානය බුදු වූ තැන, දම්සක් පැවැත්වූ තැන හා පිරිනිවන් පෑමට නියමිත තැන් පහන් සංවේගය දනවන බැව් උන්වහන්සේ දේශනා කර තිබේ. මෙයින් බුදුරජාණන් වහන්සේ උපන් ස්ථානය ලුම්බිණිය ඒ අනුව වැදගත් වේ. එබැවින් ඒ ස්ථානය කෙරෙහි දැඩි ඇල්මක් ඇති කරවීමට අසෝක රජතුමා කි‍්‍රයාකර ඇති බව මෙයින් ඔප්පුවේ. (එම ග‍්‍රන්ථය පි. 75)</p><p> <img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20080518/budda12.jpg" align="left" border="0" height="196" width="252" />ලුම්බිණි ටැම් ලිපිය බ‍්‍රාහ්මි අක්ෂරවලින් ලියා ඇත්තේ මෙසේ ය.</p><p> දෙවනපියෙන පියදසින ලජින විසතිවසාභිසිතෙන</p><p> අතන අගාච මහියිතෙ හිද බුද ජාතෙ සාක්‍යමුනිති</p><p> සිලාවිගඩභිච කලාපිත සිලාකභෙච උසපපිතෙ</p><p> හිද භගවං ජාතෙති ලුංබිනිගාමෙ උබලිකමෙ අථභාගියෙච</p><p> <span style="font-family:Verdana;">(INSCRIPTIONS OF ASOKA - D.C SIRCAR - 1957 - P. 42)</span></p><p> එදා අසෝක රජතුමා ලුම්බිණියට පැමිණියේ රජ වී වසර විස්සක් ගත වූ පසු ව බැව් ඒ ටැම් ලිපියෙහි ම සඳහන් කර ඇත. අසෝක රජතුමා ලුම්බිණියට පැමිණීම පිළිබඳ ජන ප‍්‍රවාදයක් ද ඇත. ඒ අනුව අසෝක රජතුමා ලුම්බිණියට පැමිණියේ තනිවම නො වේ. රාජ රාජ මහාමාත්‍යාදීන් සමඟ ය. ඒ සමඟ තවත් සුවිශේෂ වූ පූජණීය වූ භික්ෂුන් වහන්සේ නමක් ද පැමිණි බැව් ජනප‍්‍රවාදයේ පවතී. උන්වහන්සේ නම් උපගුප්ත හිමි ය. උපගුප්ත හිමි අසෝක රජතුමා ගේ අධ්‍යාත්මික කටයුතු පිළිබඳ උපදේශකවරයාණන් ද වූයේ ය. උපගුප්ත හිමි උන්වහන්සේ ගේ දකුණු අත දික්කොට මේ ස්ථානයෙහි සිදුහත් කුමරා උපත ලැබුවේ යැයි අසෝක රජතුමාට ඒ අවස්ථාවේදී පැවසූ බැව් එකී පුරාවෘත්තයෙන් ප‍්‍රකාශ වේ. ඉන්පසු ව මේ පූජණීය ස්ථානයේ වූ රුක් සෙවණේ සිදුහත් කුමරුන් උපත ලැබූ බැව් ඒ අසල සල්ගසක් පෙන්වා උපගුප්ත හිමියෝ ප‍්‍රකාශ කළහ. (භාරත - ලංකා බෞද්ධ උරුමය පි.70)</p><h6> ලුම්බිණි ටැම් ලිපිය සොයා ගැනීම</h6> <p> මීට වසර 112 පෙර (කි‍්‍ර.ව. 1896) නේපාලයේ කත්මණ්ඩු නගරයේ සිට සැතපුම් 90 පමණ නිරිත දිගින් පිහිටි මේ ප‍්‍රදේශයේ පුරාවිද්‍යා ගවේෂණ කටයුතුවල යෙදුණේ. ඉතා ප‍්‍රකට පුරාවිද්‍යාඥයකු වූ ඇලෝසිස් ඇන්ටන් පිය්‍යුහර් මහතා ය. භයිරවා නගරයෙන් සැතපුම් 12 පමණ දුරින් පිහිටි රාම්මින්දෙයි නම් වූ ගමෙහි වැලි ගලින් නිම කරන ලද අඩි 21 පමණ උස් වූ ශිලා ටැඹක් හමු වූයේ ය. එහි මුදුන කැඩී තිබිණි. වටකුරු වූ ඒ ශිලා ස්තම්භය තවත් පරීක්ෂා කළ ඒ ජර්මන් ජාතික පුරාවිද්‍යාඥයාට ඒ ශිලා ස්තම්භයෙහි අකුරු ලියා ඇති බව ද දැකගන්නට ලැබිණි.</p><p> ඒ දක්වා ම සිද්ධාර්ථ කුමාරයා උපන් ස්ථානය පුරාණ කාලයට පසු ව ස්ථිර ලෙසට ම දැන ගෙන සිටියේ නැත. ලුම්බිණි සල් උයන යනු කල්පිත ස්ථානයක් යැයි ද සමහරු කල්පනා කළහ. සමහර බටහිර ප¾ඩිවරු බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ඓතිහාසිකත්වය පවා පිළිගැනීමට මැලි වූහ. මෙසේ පැවැති ඒ සියලු ම දුර්මත බිඳ හෙළීමට මේ ටැඹෙහි ලියූ ශිලා ලේඛන (ටැම් ලිපිය) උපකාරී වූයේ ය. ඒ ලුම්බිනී ටැම් ලිපිය 1898 වර්ෂයේ දී කියවන ලද්දේ ආචාර්ය ජේ.ජී. බය්‍යුලර් මහතා විසිනි. ඔහු අසෝක ශිලා ලේඛන පරිවර්තනය කිරීමේ කටයුතු 1878 වර්ෂයේ සිට සිදු කළ ඉතා ප‍්‍රකට ප¾ඩිවරයෙකි.</p><p> බුදු රජාණන් වහන්සේ ගේ උපත... බුද්ධත්වය හා මහා පරිනිර්වාණය යන සිදුවීම් තුන පමණක් නො ව බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ජීවිතය හා සම්බන්ධවූ ස්ථාන රැසක් අද දවසේ දී පවා දැනගැනීමට අවස්ථාව උදා වී ඇත්තේ අසෝක රජතුමාට පින් සිදුවන්නට බව ලොව ප‍්‍රකට කරුණකි. මේ පිළිබඳ ව ආචාර්ය ආනන්ද ඩබ්ලිව්.පී. ගුරුගේ” විද්වතා අසෝක රජතුමා පිළිබඳ ව මෙසේ සඳහන් කරයි.</p><p> “ඉන්දියාවේ පොදු ජනතාවට අසෝක රජතුමා ගැන දැනගන්නට ලැබී දැනට ශතවර්ෂ එක හමාරකට වඩා නැත. එසේ දැනගන්නට ලැබුණේ ද විදේශීය විද්වතුන් විසින් අසෝක රජුගේ ශිලා ලිපි සොයා ගෙන කියවා තේරුම් ගෙන පරිවර්තනය කරනු ලැබීම නිසා ය. එහෙත් අනෙක් අතට නේපාලය. තිබ්බතය හා චීනය යන රටවල සිට ශ‍්‍රී ලංකාව දක්වා මුළු මහත් අග්නිදිග ආසියාවේ, ආසියාවේ ද සෑම නිකායකට ම අයත් බෞද්ධයන් අසෝක රජු පිළිබඳ මතකය භක්ත්‍යාදර පරස්සර කෘතවේදීත්වයෙන් යුතු ව චිරස්ථායි කොට පවත්වා ගෙන ඇතුවා පමණක් නො ව බුදු සසුනට සිටි මහත් ම හිතවතා හා අනුග‍්‍රාහකයා වශයෙන් තමන් ගේ ඉතිහාසයේ ද ඔහුට විශිෂ්ට තැනක් දී ඇත.</p><p> (ධර්මාශෝක සුවිනිශ්චිත ජීවන චරිතය - ආචාර්ය ආනන්ද ගුරුගේ පිටුව - 621)</p><p> ලුම්බිණි පුද බිම - වැඳ පුදා ගැනීමට කි‍්‍ර.ව. 406 දී චීන සංචාරක භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වූ පාහියන් හිමියෝ වැඩම කළහ. උන්වහන්සේ ගේ වාර්තා වල සිදුහත් කුමරු උපන් සල් ගසේ සෙවණ වැඳ පුදා ගත්හ. සිදුහත් උපතට පසු ව මහාමායා දේවිය ස්නානය කළ පොකුණ පිළිබඳ ව ද ෆාහියන් හිමියෝ සිය වාර්තාවේ සඳහන් කරති. කි‍්‍රස්තු වර්ෂ 637 දී ලුම්බිණිය වැඳ පුදා ගැනීමට පැමිණි තවත් චීන ජාතික භික්ෂුන්වහන්සේ නමක් වූ හියුංෂාං හිමියෝ ද ලුම්බිණි පුදබිම පිළිබඳ අගනා විස්තරයක් සිය වාර්තාවල සඳහන් කරති. කි‍්‍රස්තු වර්ෂ 12 වන සියවස තෙක් ම වන්දනීය භාවයට පත් වූ ස්ථානයක් ලෙසින් ලුම්බිණි පුදබිම පැවතිණි. ඉන් පසු ව මහ වනයට යට වූ මේ පුදබිම නැවත සොයා ගන්නා ලද්දේ ඉහතින් සඳහන් කළ ජර්මන් ජාතික පුරාවිද්‍යාඥයා විසිනි. ඔහු ගේ ගවේෂණයෙන් පසු කරන ලද කැණීම්වල දී පහත සඳහන් ස්ථාන ලුම්බිණි පුද බිමෙන් මතු කරගන්නා ලදී.</p><p> 1. මායා දේවී විහාරය 2. නාක්‍ය (සිද්ධාර්ථ) පොකුණ 3. විහාරයක නටබුන් බාර හාර සඳහා සාදන ලද කුඩා දාගැබ් ආදියවේ.</p><p> <span style="font-family:Verdana;">BUDDHIST SRINE IN INDIA - D.C. AHIR. P.3</span></p><p> මේ කරුණු අනුව අසෝක රජතුමා චීන ජාතික භික්ෂුන්වහන්සේලා සහ යුරෝපීය පුරාවිද්‍යාඥයන් (ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම් ප‍්‍රමුඛ) මේ භාරතීය පුදබිම් යළි සොයා ගැනීමට උපකාරී වූ බව සිහිපත් කළ යුතු ය. මෑත භාගයේ දී අනගාරික ධර්මපාල තුමා නොවන්නට බුද්ධගයාව ඇතුළු මේ පුදබිම් අද තිබෙන තත්ත්වයෙන් දැකගැනීමට අවස්ථාව නොලැබෙන බව ද ලාංකික අප අමතක නො කළ යුතු ය. අනගාරික ධර්මපාල තුමා එදා පිහිටුවන ලද මහා බෝධි සමාගම නිසා අදත් මේ පුදබිම් අපට වැඳ පුදා ගැනීමට ලැබෙන්නේ ඉන්පසු මේ කාලය තෙක් ම ඇප - කැප වී කි‍්‍රයා කරන මහා සංඝරත්නය ද නිසා ය.</p><p> </p><h3> සිරිසමන් විජේතුංග පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු පුරාවිද්‍යා සහාය අධ්‍යක්ෂ </h3><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6115402104314175444?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-58199646138284584522009-05-02T01:07:00.002+05:302009-05-04T23:04:34.347+05:30<span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" >පුවත්පත් කලාවේදී ඩී.බී.ධනපාල මහතා, කැලණි රජමහා විහාර චිත‍්‍ර ශිල්පී සෝලියස් මැන්දිස් මහතා ගැන </span><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-family:Verdana;font-size:130%;" >Among Those Precent</span><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:130%;" > නම් පොතෙහි සඳහන් කරමින් රජමහා විහාර අලුත් ගොඩනැඟිල්ල විවෘත කිරීම ගැනත් ඒ උත්සව අවස්ථාව සෝලියස් මැන්දිස් කලාකරුවා බලාගෙන සිටි ආකාරය ගැනත් කදිම වර්ණනාත්මක ලේඛනයක් නිර්මාණය කරමින් බෞද්ධාගමික වාස්තු විද්‍යාව සම්බන්ධ අපූර්වතම මුඛ්‍ය පාඨය මතක් කර දේ.</span><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඒ මෙසේ ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඉමං විහාරං බුද්ධස්ස පූජේමි</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> මේ විහාරය බුදුරජාණන් වහන්සේට පූජා කරමි යන්නයි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"> <span style="font-size:130%;"><img src="http://www.silumina.lk/punkalasa/20080518/temple.jpg" align="right" border="0" width="200" height="261" />සංඝාවාස සඳහා පූජා කැරෙන වෙහෙර විහාර, එසේ පූජා කාර්යයෙන් සමස්ත ශාසනය වෙත පැවැරෙන බව, ආරම්භක අවස්ථාවේ සිට ම පොරොන්දු දීම ඉතා වැදගත් කරුණකි. ඉන් ගම්‍ය වන දානමය සත් කි‍්‍රයාව මෙහි දී ඉස්මතු ව පවතී. සඟ සතුවෙන් පසුව එය පුද්ගලා’නුබද්ධ අයිතියෙන් වියුක්ත වස්තුවක් බවට පත් වන්නේ ය. අනතුරු ව අප මතකයට එනුයේ ඉතිහාසයේ එන එවැනි ම වූ තවත් සම්භාව්‍ය කියමනකි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> අගත අනගත චතුදිස සඟස</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඉපැරැණි ගල් ලෙන් සසුනට පූජා කිරීමේ දී ඒවායේ කොටන ලද ශිලා ලිපි අතර දැක්වෙන ඉහත සඳහන් පාඨය පැරැණි උරුමය හා බැඳී පවතින සුඛනම්‍ය වාක්‍ය ඛණ්ඩයකි. </span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> දන්දීමේ පරම පවිත‍්‍ර චේතනා ගොනු කරගත් අවස්ථාවක් සේ මෙකී අදහස පුන පුනා මෙනෙහි කළ හැකි ය. </span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ‘ආ නො ආ සිවුදිග සංඝයා හෝ පැමිණි නො පැමිණි සතර දිශාවෙන් වඩින සංඝයා වහන්සේ වෙත යන්නෙහි ගැඹුර - ක්‍ෂේත‍්‍රය කෙතෙක් දැයි සීමා නිර්ණයක් දැක්විය නො හැකි තරම් ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> සංඝයා වහන්සේ වෙත පුද කැරුණු එවැනි වූ ගොඩනැඟිලි පොදු ආගමික දේපළ ගණයට ගැනේ. පන්සල නමින් වර්තමානයේ හැඳින්වෙන පූජ්‍යස්ථානය එය නොවන්නේ ද?</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> කලා විචාරක ආනන්ද කුමාරස්වාමි මහතා මෙසේ කියයි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”මධ්‍යකාලීන යුගයේ පන්සල් වූ කලී භික්ෂූන් විසින් නියත වශයෙන් නිවාස කොටගත් සැප පහසු රහිත ගල් ලෙන් නො වේ. </span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> මධ්‍ය කාලීන පන්සලක් ඒ කාලයට ම අයත් ගිහි නිවසකට සමාන ය. එනම් ඇතුළු බරාඳය .... මැද මිදුලක් ඇති සෘජු කෝණාශ‍්‍රාකාර ගොඩනැඟිල්ලකි. ... පොහොය ගේ තනන ලද්දේ කැප කළ භූමි ප‍්‍රදේශයක පිහිටුවන ලද සීමා - ගල් දොළසක් ඇතුළත... බණ මඩුව වූ කලී කාණු උඩ නැංවූ එළිමහන් ගොඩනැඟිලි ය. .. දාගැබ හෙවත් ස්තූපය චතුරශ‍්‍රාකාර ... ස්මාරක විශේෂයකි.”</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතා ලංකා විශ්වවිද්‍යාල ඉතිහාස ග‍්‍රන්ථ පළමු වෙළුමේ මුල් කාලය ගැන දක්වන අදහස ද වැදගත් වේ:-</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”9 වැනි 10 වැනි ශත වර්ෂවලට අයත් මිහින්තලේ කන්ඨක චේතියේ පිහිටීම ආශ‍්‍රිත ව ඇති මහේශාක්‍ය ලීලාවත් සෞන්දර්යාත්මක ඉසව්ව ඇතුළත් පරිසරයත් අතිශය වැදගත් ය.... </span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> රුවන්වැලි සෑ අඩිතාලම වටා ඇති ප‍්‍රාකාරයට බද්ධ කළ ඇත් සොඬ සහිත හස්ති ඉදිරිපස දැක්ම හඟිනුයේ කන්දක් වැනි, දැවැන්ත වාස්තු විද්‍යාත්මක ඉදිකිරීම හස්ති සමූහයක් විසින් දරා සිටින ආකාරයයි. “(පැරැණි අලි-ඇතුන් ගහන පරිසරය හා මෙය අපූරුවට ගැලපෙන රඟ දෘශ්‍ය රූපයකට නඟා සැලැකීම වටී)”</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඒ දැවැන්ත පූජනීයස්ථාන සමඟ ගලපා ඇති සිත්කලු මුරගල් දෙපස පිහිටැවූ පඩි පෙළ සිද්ධස්ථානවල පරිසරය ආකර්ෂණශීලී කිරීමට ද සමත් ව ඇති බව දේශීය මෙන් ම විදේශීය සංචාරක සාහිත්‍ය ඇසුරින් පෙනේ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ලංකාව ගැන පැරැණි ම ගවේෂණශීලී </span><span style="font-family:Verdana;font-size:130%;">‘Song of Ceylon’</span><span style="font-size:130%;"> නම් වාර්තා චිත‍්‍රපටය තැනූ ‘බැසිල් රයිට්’ තම කැමරා ඇසට ලක්කර ඇති පඩි පෙළවල්, මුරගල් ආදිය කදිම ආගමික සංකේත මෙන් ම සෞන්දර්යාත්මක වටපිටාව පන්සල් ආශ‍්‍රිතය වාර්තා කරමින් නිර්මාණිත ය. නූතන කාලයේ තැනූ වැදගත් වාර්තා කෙටි චිත‍්‍රපටයක් වූ ඩී.බී.නිහාල්සිංහ ගේ ‘භක්ති’ නම් කෘතියෙන් ද මෙවැනි සිත් ඇදගන්නා පිය ගැට පෙළ රූපාවළිය අමතක කළ නො හැකි සෞන්දර්ය රටාවක් මවා ඇත.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ එන පන්සල් මැවීම සම්බන්ධ විස්තරයක් අපට හමුවන්නේ වෙස්සන්තර ජාතකය ආශ‍්‍රයෙනි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”එදවස් ශක‍්‍රදේවෙන්ද්‍ර තෙමේ දහසක් නුවණැස ලා මනුෂ්‍ය ලෝකය බලන්නේ .... විශ්වකර්ම දිව්‍ය පුත‍්‍රයා කැඳවා .... හෝ එහි ගොස් පන්සල් දෙකක් හා සක්මන් මලු දෙකක් ... ආදී වූ දෙය මවා ‘තපස් කරන්නවුනට කැපය’යි බිත්තියේ අකුරු ලියා...”</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> පන්සල අද මෙන් එදා ද, සමාජයේ වැදගත් ස්ථානයක් හිමිකර ගෙන ඇත. එය පැරැණි දේශීය සමාජය සම්බන්ධයෙන් අර්ථ කථනය වී ඇත්තේ පැරැණි ගැමි සමාජ රටාව තුළ නිර්මිතවූ සැලැසුම් ව්‍යූහය අනුසාරයෙනි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> වැව ආශ‍්‍රිත කුඹුරු - ගෙවල් හා වගා බෝග - වන රොද – වන පියස ආදිය ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> කෘෂි සංස්කෘතික පදනම මත ජීවත් වුණු ගැමියා බෞද්ධ හැදියාව ජීවිතයට ළංකරගත් බව ‘කොත විලසට බැත එක් කරගන්නේ’ ගොයම් මාලයේ එන කවි පදයෙන් කදිමට පැහැදිලි වේ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> අනුරාධපුර කාලවකවානුව එනම් සංස්කෘතියක් බිහිකළ යුගයක් ද ලෙස ඇතැමෙක් අදහස් කරති. අ’පුර සංස්කෘතිය ශතවර්ෂ එකහමාරක් පමණ ම වර්ධිත බෞද්ධ සංස්කෘතියක් ම විය. අ’පුර මුල් කාලයේ ම ඉදි කරන ලද ථූපාරමයත්, මහා ථූපය ලෙස හැඳින්වෙන රුවන්වැලි මහා සෑයත් අහසින් බලන කල වාර්තාවන දර්ශනය, සෞන්දර්යකාමී දේශාටකයන් ගේ කතාබහට හැමවිට ම ලක් ව ඇති ලංකාව වෙනුවෙන් වූ ධනාත්මක චින්තන රටාවට වැටෙන්නකි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> සැතැපුම් ගණනක් දිගට පළලට පැතිර පවත්නා අ’පුර නිම්නයේ පොළෝ ගැබ හදිසියේ උඩට නෙරා ආ යෝධ කඳු ගැට මෙන් ඈතට දිස්වන මේ ස්තූප, පැරැණි සභ්‍යත්වයේ සංකේත ලෙස සෞම්‍ය සිතිවිලි මවාලන්නට සමත් ව ඇත. පැරැණි මහ සෑ මළුව බෙර ඇසක් සේ දිස්වුණු බවට වූ ඉතිහාසගත ප‍්‍රවෘත්තිය මෙහි දී මතකයට ඒ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> බෞද්ධ වූ සිතුවිලි රටාව කෙරෙන් කෘෂි සමාජ ස්තරය ආශ‍්‍රිතව ‘පන්සල’ සංකල්ප ව්‍යූහය, ක‍්‍රමික සංවර්ධන තලයකට පිවිසියේ ශතවර්ෂ ගණනක දිවි පෙවෙත සමඟ ය. කෘෂිකර්මය ආශ‍්‍රිත මධ්‍යකාලීන සමාජ රටාව කුමාරස්වාමි මහතා මධ්‍යකාලීන සිංහල කලා ග‍්‍රන්ථයෙන් විස්කර කරනුයේ ජනතාවට අයත් ආගමික කලාවක් ලෙසය. “එහෙයින් ම එය ජනප‍්‍රිය කලාවක් විය. එය ආගම හා ප‍්‍රජාව සමඟ ඒකීය භාවයට පැමිණි රජුන් සිටි ජනතාවගේ කලාවකි” යනු විසිනි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> බෞද්ධයන් ගේ ඕනෑ එපාකම්, සිතුම් පැතුම්, සිරිත් විරිත් සමඟ ම රැකීගෙන ආ ගුණ දහම් (ගැමි) සමාජය හදා වඩා පෝෂණය කළ බව පෙනේ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> බෞද්ධ හිමිවරුන් ගේ වාසස්ථානයක් බවට පෙරැළුණු බව අදහස් කරන ඉන්දියාවේ අජන්තා කලා ලෙන් පරිශ‍්‍රය බොහෝ විට විචාරකයින් හඳුන්වා දී ඇත්තේ පරම්පරා ගණනක බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා ’සමාධිගත ව වැඩසිටි පන්සලක් හැටියට ය’. </span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> නිහඬ ව දහම් පිරූ නිස්කලංක කඳු බෑවුමක් මෙන්, ගල්පර්වත පරිශ‍්‍රයක් මෙන් – අශ්ව ලාඩමක ආකෘතිය දනවන ජලාශ‍්‍ර ඉසව්වක් මෙන් ද අජන්තා කලාබිම හඳුන්වා දිය හැකි ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> සංස්කෘතික මූලාශ‍්‍රය බුදුදහම කෙරෙන් ද, එය ආශ‍්‍රිත කොට ගෙන ද ඉපැදී, පෝෂණය වී, වර්ධනය වී පැතිරී යෑම ගැන ඓතිහාසික සාධක අප රට තුළ ද දක්නට ලැබුණු බව පාහියන්, හියුංසාන් ආදීන්ගේ දේශාටනික වාර්තාවලින් දැකගත හැකි ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> පන්සල, එහි පිහිටීම අනුව ම සෞන්දර්ය ස්ථානයක් විය. පර්වත මුදුන්, මුල් වෙහෙර විහාර ආශ‍්‍රිත පුද බිම් හැටියට අපි දනිමු. එහෙත් එය –ඊට ම සීමා වූ පරිශ‍්‍රයක් පමණකැ යි ඉන් අදහස් නො කැරේ. වෙනත්, පූජනීය ස්ථාන පිහිටීම ගැන සලකා බැලීමේ දී වෙනත් ආකාර භූ ලක්ෂණ දැක්ක හැකි ය. කඳු ශිකරවලින් තොර වූ යාපනයේ නාග විහාරය, කැලණිය රජ මහා විහාරය ඒ අතර ප‍්‍රසිද්ධ තැනක් උසුලයි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> පන්සලේ ඓතිහාසික පටන්ගැන්ම රාජ්‍යානුග‍්‍රහයෙන් එසේ වර්ධනය වුව ද ‘මහා’ (මහා විහාර ආදී තන්හි එන) විශේෂණය කෙමෙන් නැති වී යන්නටත්, රටේ ඓතිහාසික, සමාජ - සංස්කෘතික හැලහැප්පීම් නිසා ආගමික දේහය නොයෙක් ස්වරූපවලට ඉලක්ක වීමත් පන්සලේ අධිකාරි බලය සම්බන්ධ නවමු වර්ණ රටා වැඩි වර්ධනය කිරීමට සමත් විය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ මහතා යක්කඩුවේ ශ‍්‍රී ප‍්‍රඥාරාම උපහාර අංකයට (1967) ලිපියක් සපයමින් වැදගත් නිරීක්ෂණයක් ඉදිරිපත් කරයි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”අප රට අධ්‍යාපනඥයෝ සීයක් අවුරුද්දකට වැඩි කාලයක් අපගේ සිංහලකම් නැති කොට ඉංග‍්‍රීසි වර්ගයාගේම උප වර්ගයක් කරනු පිණිස වෑයම් කළහ.. මීට අවුරුදු පහළොවකට පමණ පෙර ඔවුහු සිංහල සංස්කෘතියක් ගැන කථා කරනු නොඉවසූහ. සමහරු එය ජාතික ඔල්මාදයෙන් නොමඟ ගියවුන්ගේ අවිචාර දෙසුමක් යයි කීහ.”</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> පන්සල පොදුවේ ගත් කල සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයක්ද විය. එය ඉබේට ම සිදුවූවකි. පොදු ජන රුචිය, පොදු ජන ආශ‍්‍රිත සම්ප‍්‍රදායයන් වැඩි වර්ධනය කරගත් පන්සල පරිවර්තන රාශියකට භාජනය වූ බව පෙනේ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> සමාජ, දේශපාලනික ස්තරය දෙදරත් ම, ඒවාට සමාන්තර ව මෙන් නැඟුණු තාක්‍ෂණික ඇතැම් වල් පැළෑටි විසින් ඇති කැරුණේ අසහනකාරී දාහයකි. යුදය, ආගමික (ජාතික) කෝලාහල, ආර්ථික ව්‍යවසාය කරණ කොට ගෙන නිර්මාණය වූයේ ‘අමුතු’ - ‘අලුත්’ ස්වභාවයක ධන – නිර්ධන ගැටුමකි. නාගරික, නාගරික නොවන සමාජ ස්තරයකි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> මෙහි දී ’සිත සොම්නසින් සිහි කර කර බුදු ගුණය’ වැනි සංදේශ කවියට අන්වර්ථ පිරිවෙන් (පන්සල්) වටපිටාව අද අතුරුදන් ව ඇති සේ පෙනේ. සමාජයේ වෙනත් ආයතනවලට සාපේක්‍ෂ ව කල්පනා කිරීමේ දී මෙය ‘ස්වාභාවික’ වෙනසක් වන්නට හැකි ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> බලන්ගොඩ ආනන්ද මෛති‍්‍රය හිමිපාණන් ගේ ‘බුද්ධ භක්තිය’ (1954) පොතේ මෙසේ ලියා දක්වා ඇත.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ”පෙර බුදු රජුන් හෝ සංඝයා දක්නට යන රජහු පවා ආරාම භූමියෙන් මෑත දී ම තම යාන වාහනවලින් බැස හිස් වැසුම්, පා වැසුම් ගලවා විහාරය කරා යෙති... සැදැහැවතා කුඩා සාමණේර නමට වුව ද කුඩා යයි අගරු නො කොට ගෞරවයෙන් සලකයි. ගිනි පුපුර කුඩා යැයි එය හා සෙල්ලම් කිරීම අන්තරාය කරයි.”</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> එහෙත් මෙසේ පිළිපදින ගිහියෝ කොතෙක් වෙත් ද? එදා පන්සල ගමේ ක්‍ෂේත‍්‍රගත ප‍්‍රවාහයක් විය. පන්සල අවට සියල්ල පන්සල් ධූරාවලියට කැප වූ පන්සලේ ම අවයව ලෙස ද පෙනෙන්නට තිබිණි. මාතලේ අලුවිහාරේ පැවැති ති‍්‍රපිටකය ලේඛනගත කිරීමේ මහා පුණ්‍යෙ¤ත්සවය සම්බන්ධ එක් කියමනක් මෙහි දී මතක් වේ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ’දුප්පත් ගැමියෝ තල්කොළ දුන්නු’</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> අංශු මාත‍්‍ර සම්මාදමක් හෝ කිරීම ගැන දුප්පතා හිතුවේ ගර්වයෙනි. අප කුඩා කාලයේ රුවන්වැලි සෑ හුනු පිරියම් කිරීම ගැන ‘සල්ලියෙන්’ ‘සතෙන්’ සම්මාදම් කැරිණි. ගමේ පන්සලට ඇතැම් විට ‘ආධාර’ කෙළේ ‘මල් වට්ටි වෙන්දේසියට’ සහභාගී වීම වැනි ඉතා කුඩා ආකාර සම්මාදම් රටාවක් පෙළගැසුණු නිසා ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ගමේ පන්සලේ කලා කටයුතු කෙළේ ගමේ කලාකරුවා ය. ඉන් ඔහු පුහුණුව සමඟ ලබා ගත්තේ ‘පින’ ය. ඉන් ඔහු සෑහීමකට පත් වූයේ, ආත්ම තෘප්තිය ලබා ගත්තේ පුරුදු කරගෙන ආ සත්තාව පරිද්දෙනි.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> ගමට ගැමිකම එපාවීම එක් පැත්තකින් ද නගරයේ දායකයා ‘කැපවීමකින්’ තොර ඇත්තකු වීම අනෙක් පැත්තෙන් ද පවතින සමාජ විෂමතා මේ සියල්ල අනාවරණය කරන සුලු වීම විසින් ද සෞන්දර්ය ජනනයෙන් පන්සල ඉවත් ව ඇති සේ එක් වර ම පෙනෙන බවක් හැඟෙන්නේ නැත.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> පෙර පන්සල පිහිටියේ සුන්දර වටපිටාවක ය. එය බුදු බණේ අග‍්‍ර අදහස් උදහස්වලට බොහෝ කොට ළං වූ සේ පෙනේ. පන්සල් පරිසරය සුන්දර භූමි භාගයක් ලෙස එදා වෙන් වූයේ එහි යම් නිත්‍ය රටාවක් තිබුණු හෙයිනි. ඔසු උයන්, උපවන ආදිය පන්සල් ආශ‍්‍රිත ව තිබීමත් ජනයා ආකර්ෂණය කළ කරුණු අතර වේ.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> පන්සල් භූමි සැකැස්ම ගැන අවධානය යොමු කළ යුතු කාලය පැමිණ ඇත. ජපාන, තායිලන්ත වැනි රටවල සැකැස්ම හැඩතල ආදිය ගැන සැලැකිලිවන්ත වීම දැන් ඉතිහාස ගත කරුණක් ලෙස සලකන්නකි. අපේ ඉතිහාසයෙන් ම අපට උගත හැකි පාඩම් බොහෝ ය. </span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> සෞන්දර්යය අගය කරන විහාරාරාම, ස්වභාවධර්මය වැදගත් සේ සලකන හිමිවරුන් ගැන නොයෙක් විට අසන්නට ලැබේ. අපේ වන සෙනසුන් මේ ගැන කදිම උදාහරණ නොවන්නේ ද?</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> සිදුහත් තවුස් තුමා බවුන් වැඩීමට යෝග්‍ය තැනක් ලෙස උරුවෙලාව දුටුයේ මෙසේ ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> භූමි භාගය සිත් අලවන සුලු ය</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> වන ගොමුව ප‍්‍රසාද දනවන සුලු ය</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 0);"><span style="font-size:130%;"> මනා වූ සුදු වැලි තලා ඇති ගලා බස්නා නදිය රමණීය ය.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-5819964613828458452?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-69944721168072345152009-05-01T23:46:00.002+05:302010-05-15T00:41:49.155+05:30<p> </p><p> </p> <p> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >සතුන් මැරීමට හා සත්ත්ව හිංසාවට ඇබ්බැහිවූ මිනිස්සු මරණයෙන් පසුව ඒ පාපකර්මයේ ආදීනව වශයෙන් අමනුස්සයන් වී උපත ලබති. ඒ අමනුස්සයෝ ද සතුන් මරණ ස්ථානවලට සමීපව ජීවත්වෙති. උහු සතුන් මැරීම පි‍්‍රය කරන අතර ඒ සතුන්ගේ ලේ මස් හා ඉවතලන අපද්‍රව්‍ය ආහාරයට ගනිති. ඒවා උන්ගේ පි‍්‍රයතම ආහාර වේ. සොරකම, කාමමිථ්‍යාචාරය, මුසාවාදය හා සුරාපානය ආදි දුසිරිත්හි යෙදුණු මිනිස්සු ද මරණයෙන් පසු අමනුස්සයන් වී ඒ දුසිරිත්වල යෙදෙන්නන්ට සමීපව ජීවත් වෙති.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="font-size:130%;"><img src="http://www.silumina.lk/2008/10/05/aw08109.jpg" align="right" border="0" />මේ පොළොන්නරු දිස්ති‍්‍රක්කයේ එක්තරා ගම්මානයක සිදුවූ දෙයකි. පියසේනත් ඔහුගේ පුතුන් වන සරත් හා සුනිල්, දෙදෙනා ද සතුන් මැරීමේ යෙදුණෝ වෙති. හරක් මිලයට ගෙන මරා මස් කොට විකුණූහ. අවට ගම්මානවලින් හොරෙන් ගෙනෙන හරක් ද මරා විකුණූහ. හොර හරක් ලොරි ගණන් ප‍්‍රවාහනය කොට මුස්ලිමුන් ජීවත්වන ප‍්‍රදේශවල මස්මඩුවලට විකුණන ධර්මසේන මුදලාලිට මේ පිය පුත්තු හරක් සැපයීම ද කළහ. එසේ ම කසිප්පු නිෂ්පාදනය හා විකිණීම ද සිදු කළහ. මේ කටයුතුවලට ඔවුන්ගේ බිරියෝ ද පූර්ණ සහයෝගය ලබා දුන්හ.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> පියසේන හරකුන් ගෙනැවිත් ගේ ඉදිරිපිට දෙල් ගසේ බැඳ හරකාගේ හිසට දෑත බදා පොරව පහරක් එල්ල කිරීමෙන් මැරීම සිරිතක් ලෙස කළේය. බෙල්ල ගසට තබා බඳින හරකා තමන්ට අනතුරක් සිදුවන බව ඉවෙන් මෙන් දැන දෑස් උඩ තබා ගෙන මරණ බයේ දඟලයි. ඊට පසු ගසේ බැඳි කඹය ලිහා දැමුව ද හිස දෙපළු වූ හරකා පැය බාගයක් පමණ මළ මුත‍්‍ර පිටකරමින් දඟල දඟලා මරණයට පත් වෙයි. සරත් හා සුනිල් ළදරු වියේ සිට ම තාත්තා ගේ මේ කි‍්‍රයාදාමයන් දෙස සිනා සෙමින් බලා සිටියහ. ඉගෙනුමට වැඩි උනන්දුවක් නැති සරත් හා සුනිල් පාසල් අධ්‍යාපනය කඩාකප්පල් වී වයස අවුරුදු 16-17 සිට ම තාත්තා ගේ රැකියාවට ම පුරුදු වූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> පියසේන ගේ නිවස වරිච්චි කටුමැටි බිත්තියෙන් තැනු කුඩා නිවසකි. පියසේන නිදන ඇඳ අසල ම කුඩා ජනේලයකි. එයින් පිට පැත්තේ ගසෙක ගෙදර ඇති දැඩි කරන පුල්ලී බැඳ සිටී. දුඹුරු පැහැති පුෂ්ටිමත් සිරුර පුරා සුදු පුල්ලි වැටී ඇති බැවින් මේ එළදෙනට පුල්ලී යැයි කියති. දිනපතා පාන්දර පියසේන ගේ බිරිය මේ පුල්ලීගෙන් කිරිබෝතල් 5-6 ක් දොවා ගන්නීය. නිදි ඇඳේ සිටින පියසේන පාන්දර අවදි වූ සැණින් කට සෝදා ජනේලයෙන් පිටතට දමා, ලොකු වීදුරුවකින් එකක් කිරි එක හුස්මට බීගෙන බීගෙන යයි. ඒ ඔහුගේ සිරිතය. ඉතුරු කිරි ගෙදර අය පානය කොට, ඉතිරිය ගම්වැසියන්ට විකුණයි.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> මෙයින් වසර කීපයකට පෙර එක් නත්තලක් උදාවීය. නත්තලට ලොකු කසිප්පු වඩියක් ද පෙරන්නට යෙදිණි. පියසේන එදින උදෙන් ම ගමේ ඇවිදින්නට ගියේය. ගම කෙළවර නිවසකින් එළදෙනක් මිලදී ගෙන ගෙදර ගෙනාවේය. ගෙනැවිත් මිදුලේ දෙල් ගසේ බෙල්ල ගසට තබා බැන්දේය. කසිප්පු වීදුරු දෙකක් උගුරට ම හලා ගත් පියසේන පොරව අතට ගත්තේය. තමන් ඉදිරියට එන මාරයා දුටු එළදෙන මරණයේ පෙරනිමිති දැක දඟලන්නට වූවාය. පියසේන කොක් හඬ නඟා සිනාසුණේය. පියසේනගේ බිරිය ගෙනැවිත් දුන් තවත් කසිප්පු වීදුරුවක් උගුරට හළා ගෙන පිටි අතින් කට පිසදා ගත්තේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> “ඕන්න... හරකියේ දැන් ඉතින් උඹ යන ලෝකය සිහිකර ගනින්...” යැයි කියා හෙº... හෙº... ගා ඔච්චමට සිනාසුණේය. දෑත බදා ඉහළට එසැවූ පොරව එළදෙනගේ හිසට එල්ල කළේය. මරබියෙන් දඟලමින් සිටි එළදෙනගේ හිසට එල්ලවූ පොරෝ පහර පියසේනගේ වෙරිමත නිසා මඳක් ලුහුටා ගියේය. එළදෙනගේ අඟකට වැදී අඟ කඩාගෙන ලිස්සා ගොස් ගෙල ගසට තබා බැඳි නයිලෝන් කඹය කැපී ගියේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> අඟක් කඩාගෙන යෑමට තරම් වේගවත් පහරකින් තුවාල වූ එළදෙන දැඩි වේදනාවෙන් උඩ පැන්නාය. ඒ පියසේනගේ ඇඟ මතටය. බිම වැටුණු පියසේනගේ පපුවත් කුරවලින් තුවාල කරගෙන එළදෙන දිව්වාය. දිව්වා නොවේ ඉගිලුණාය. පියසේන ද තුවාල පිටින්ම එළදෙන පසුපස දිව්වේය. ඔහුගේ පුතෙකු ද අසල කුඩා කඩය ළඟ සිටි මිතුරන් සමඟ එළදෙන අල්ලා ගැනීම සඳහා පසුපස දිව්වේය. එළදෙන කෙළින් ම දිව්වේ තමන් කලින් සිටි ගෙදරටය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ගෙදර මිදුලට දුවගෙන ගිය එළදෙන ඉස්තෝප්පුවේ සිටි නිවැසියන් දෙස මඳක් බලා සිටියේ “මගේ කිරි ටික දොවාගෙන බිව් උඹලා අන්තිමට මා මසට වික්කා නේදැ”යි නෝක්කාඩු කියා දොස් පවරන්නා සේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඒ සමඟ ම කඹ කැති පොලු රැගෙන තමන් පසු පස හඹා එන මාර පිරිස දුටු එළදෙන එතැනින් වැව ඉස්මත්තේ පිහිටි දඹුලු කැලයට පැන ගත්තා ය. ඒ කැලයට ගිය සතෙක් නැවත අල්ලා ගැනීම බොරුවකි.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> පියසේන කේන්තියෙන් ම ආපසු ගෙදර ගියේය. “පලයන් ගිහින් පුල්ලිව අරගෙන වරේන්” යැයි බිරියට නියෝග කළේය. හිතක් පපුවක් නැති මේ ගැහැනියට ද එහි අමුත්තක් නැත. පුල්ලී දිගේලි කැර සිටි තැනින් ලිහා ගෙනැවිත් ඒ දෙල් ගහේ ම බෙල්ල ගසට තබා “ඔන්න ඔහොම හිටින්” යැයි බැඳ දුන්නාය. උදේ පාන්දර හිස් බඩ ම බිව් කිරි බෝතල් තුන් කාලේ අයිතිකාරිය, කිරි අම්මාට පියසේන එවර එල්ල කළ පොරෝ පහර වැරදුණේ නැත. හිස දෙපළු වී ගියේය. මරහඬ නඟා ගෙන පුල්ලී උඩුකුරුව දඟලද්දී ම පියසේන මන්නා පහරකින් පපුව දෙපළු කොට ඇතුළට අත දමා පීකුද්ද කපා බිරිය අතට දුන්නේය. ඇය වහාම එය රැගෙන කුස්සියට රිංගුවේ පුල්ලී තවත් වේලාවක් දඟලන බව දන්නා නිසාය. එතෙක් මෙය වහා පිස පියසේනට “බයිට්” එකට (කටගැස්මට) දිය යුතු බව දන්නා නිසාය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> කලින් එළදෙන මරුවිකල්ලෙන් ඇඟට පැනීමත්, පපුව පාගෙන දුව යෑමත්, එයින් පසු එළදෙන අල්ලා ගන්නට පසුපස දුව යෑමත් නිසා වෙහෙසව සිටි පියසේන මඳක් විවේක ගත්තේය. කසිප්පු බෝතලය ද ළඟට ගෙන අගුපිළේ හිඳ, බිත්තියට හේත්තු වූයේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> මේ අතර කඩේ පිටුපස සූදු පිටියේ සිටි සුනිල් පැරදී ගෙදර ආවේ තාත්තාගෙන් මුදලක් ඉල්ලා ගැනීමටය. කුස්සියෙන් එන පීකුදු සුවඳ පියසේනගේ හිත කෑදර කමෙන් පිපිරියාස කරයි. දැන් පුල්ලී දඟලා හමාරය. දැන් ඇය හම ගසා මස් කරන්නට ද උවමනාය. තරමක් දුරින් වූ ලන්දේ බැඳ සිටින පුල්ලීගේ පැටවා “උම්බෑ...” කියමින් හඬන හඩ් අද අමුතු බවක් ඇත. මේ නරුමයන්ට ඒවා වැටහෙන්නේ නැත.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> සුනිල් තාත්තාගෙන් මුදලක් ඉල්ලුවේය. වෙහෙසත් වෙරි මතත් නිසා පියාගෙන් ලැබුණු උත්තරය පුතාට ඔරොත්තු දුන්නේ නැත. වචන පරුෂ වචන බවට පත්වී ඊ වේගයෙන් කන් සිදුරු පසාරු කැරගෙන ගියේය. බිත්තියට හේත්තු කැර තිබු පොරව සුනිල් අතට ආවේය. “බහ්...” එකම පොරෝ පහරින් හිස දෙපළු වූ පියසේන ද පුල්ලී අසල ම, පුල්ලී ගේ ලේ ගොඩේ ම කුජීත වූයේය. මේ කීවේ වසර ගණනකට පැරැණි කතාවකි. අදට මාස දෙකකට පෙර සිදුවූ අලුත් සිදුවීමක් ඒ කතාවට ඈඳෙන්නේ මෙසේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> දැන් සරත් ද විවාහකයෙකි. ඔහුගේ බිරිය ද මේ පවුලට ම ගැළපෙන තැනැත්තියකි. මොවුන් පදිංචි නිවස අසල ගල්කණු ගොඩැල්ලකි. එනම් පෞරාණික ගල්කණු සහිත පුරාවිද්‍යාත්මක භූමියකි. වල් බිහිවූ පැරැණි පූජ්‍ය ස්ථානයකි. ඉන් එහා පැත්තේ ගමේ සුසාන භූමියයි.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> සරත් ගල්කණු ගොඩැල්ලේ ගාත් හතර බැඳ දමා තිබුණු තඩි ඌරා ළඟට ගියේය. ඔහුගේ බිරිය ද ඊට අවශ්‍ය ආම්පන්න ද රැගෙන ඔහු පසුපස ගියාය. ගාත් හතර බැඳ තැබීම නිසා වියරුව සිටින ඌරා පිඹින සද්දය ඊට යාර පනහක් තරම් දුරින් පිහිටි කඩය ළඟට ද ඇසෙයි. සරත් ගේ මුවහත් පිහි පහර ඌරාගේ උගුරු දණ්ඩ හරහා එහා මෙහා ගියේය. </span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ලේ විදින ඌරාගේ පපුව දිගට පිහිය ඇද්දේය. නියමිත තැනට අත දැමු සරත් පීකුද්ද කපා බිරිය අතට දුන්නේය. ඇය කුස්සියට ඉගිලුණාය. ඌරා තවමත් දඟලයි. ලුණු මිරිස් සමඟ තෙම්පරාදු වන පීකුදු සුවඳ සරත්ට දැනේ. කසිප්පු කාලක් දෙවරකට ගුඩුස් ගුඩුස් ගෑවේය. සරත් හුළු අත්තක් දල්වා තවමත් දඟලන ඌරාගේ මවිල් පුච්චන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ පැත්ත මේ පැත්ත පෙරළමින් පිච්චුවේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> බිරිය පීකුදු තෙම්පරාදුව මැටි කෝප්පයකට දමා ගෙන ආවා ය. සරත් උණු උණුවේම කෑල්ලක් දෙකක් තලු මැරුවේය. “මරු... උඹත් කාහං...” බිරියට කීවේය. “මට එපා මං ලුණු ඇඹුල් බලන්න ටිකක් කෑවා. ඔයා කන්නැ”යි ඇය කීවාය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> “දැන් ඉතින් ඉක්මනින් ඕක මස් කරන්න. හැන්දැ වෙන්න කලින් කඩ ළඟට ගිහින් දෙන්නත් එපායැ”යි තවදුරටත් කීවාය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> සරත්ට එය නෑසුණා සේය. ඔහු ගොරවන්නට වූයේය. පිඹින්නට වූයේය. දෑත් පහළට දමා දෙකට නැමී ඌරෙකු සේම මළ ඌරා වටා කරකැවෙන්නට වීය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> “රත්නසිරි අයියේ... අනේ ඉක්මනට එන්නෝ... සරත්ට ලෙඩාක්...”යි සරත්ගේ බිරිය නුදුරු කඩේ මිදුලේ සිටි රත්නසිරි දැක කෑ ගැසුවාය. රත්නසිරි ද ඒ දෙස බලා “ඕකට වෙරි...”යි කියා සිනාසුණේය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> “නෑ... නෑ... රත්නසිරි අයියේ ඉක්මනින් එන්නෝ...”යි ඇය නැවත ද කෑ ගැසුවාය. ඒ හඬට සරත්ගේ මව ද එතැනට දුවගෙන ඇවිත් විලාප දෙන්නට වූවාය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> ඇත්තට ම මෙතැන මොකක් හෝ අමුත්තක් සිදුවී ඇතැයි සිතූ රත්නසිරි ද කඩය ළඟ සිටි තවත් කීප දෙනකු ද කැඳවාගෙන එතැනට දිව්වේ ය. මේ වන විට සරත් ඌරෙකු සේ පිඹිමින් ගල් කණු ගොඩැල්ල නගිමින් සුසාන භූමිය දෙසට ගමන් කරමින් සිටියේය. ඉදිරියෙන් ම දුවගෙන ගිය රත්නසිරි සරත් අල්ලා නතර කැර ගැනීම සඳහා ඇඟට අත තබන විටම සරත්ගේ අතට විදුලිසැර වැදුණා සේ පස්සට වීසි වුණේය. රත්නසිරි කල්පනා කළේය. තමන් බෙල්ලත්තර බෝධි සත්ත්ව මාලිගයේදී බන්දවා ගත් පිරිත් නූල දකුණු අතේ ඇත. ඒ ගැන සිතූ ඔහු එහි පවතින බලය ගැන අධිෂ්ඨාන කොට සරත් ගේ බෙල්ලට ම පැන්නේය. සරත් ඉතා නපුරු හඬකින් ගොරවා රත්නසිරිව බිම පෙරළා යට කැර ගත්තේය. රත්නසිරි ද සම්පූර්ණ ජවය යොදා සරත්ගේ ග‍්‍රහණයෙන් මිදුණේය. ඒ සමඟ ම එතැනට පැමිණි අනිකුත් උදවියගේ සහාය ඇතිව සරත් අල්ලා අතපය බැඳ නිවසට ගෙනාවේය. ඉන්පසු පිළිවෙත් ගණනාවක් සිදුකොට සරත් සුවපත් කැර ගත් අතර දැන් ඔහු සතුන් මැරීම, සතුන් එකතු කැර මසට විකිණීම හා කසිප්පු ජාවාරම අතහැර යහපත් ජීවිතයක් ගෙවන බව දැනගන්නට ඇත. පන්සල් යන බව ද ආරංචිය.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> එසේ ම මේ ගමට පැමිණ ගවයන් එකතු කැර ගෙන සතියකට ගවයන් 40-50 ක් ලොරි පිටින් මස් මඩුවට ගෙන යන මහා ධනවත් ධර්මසේන මුදලාලි ද දැන් කර්මානුකූල රෝගයකට ගොදුරුව ඇත. ඔහුගේ සිරුර පුරා අඟලක් නෑර හටගත් කුෂ්ටයක් නිසා කසමින්, තොරතෝංචියක් නැතුව කසමින්, විලාප දෙමින් දුක් විඳී. එය මුදල් බලයෙන් සුව කළ නොහැකිව සිටී. මේවා මල් වට්ටියක් පුදා බෝධි පූජාවකින් පමණක් ම සුව කළ නොහැකි බවත්, තමන් කළ කර්මය තමන් ම ගෙවිය යුතු බවත් ගලිගමුවේ ඤාණදීප හිමියෝ පවසති. තමන් මාස කීපයක් ආරණ්‍යගත වී බණ භාවනා කොට දැඩි වීර්යයක් වෙහෙසක් ගෙන ධ්‍යාන සමාපත්ති වඩා කර්මය ගෙවිය යුතුය. එසේ නැතහොත් දුක් මහන්සි වී, අසාධාරණයෙන් හෝ ඉපැයූ ධනය අලුතින් ආරණ්‍ය සේනාසන ආරම්භ කිරීමට, භාවනා කුටි ඉදිකිරීමට, වෙහෙර විහාර ඉදිකිරීමට, දුප්පතුන්ට නිවාස ඉදිකිරීමට වැනි දෙයට වැය කොට කර්මය ගෙවිය යුතු යැයි ද පැවසූහ.</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:130%;"> (මේ සිද්ධී පිළිබඳ තොරතුරු සැපයූ වයි.ආර්.පී. පද්මසිරි මහතාට, සම්පත් අබේවීර මහතාට සහ මතුගම මහින්ද විජේතිලක මහතාට ස්තුතිය)</span></p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p style="color: rgb(0, 0, 0);"> </p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6994472116807234515?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-5717419258848847582009-04-30T00:03:00.001+05:302010-05-15T00:45:42.099+05:30<div style="text-align: center;"><img src="http://www.silumina.lk/2008/10/19/as0810192.jpg" align="left" border="1" height="374" width="300" /><br /></div><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span>ආසාව මිනිස් සිතේ ස්වභාවයකි. පි‍්‍රයමනාප දේ දැකීමට, ඇසීමට, ආඝ‍්‍රාණයට, කෑමට බීමට ඇති කැමැත්තත්, ශරීරයට සුව පහසු පහස ලබා දීමට ඇති කැමැත්තත්, මිනිසුන් අතර පමණක් නොව සතා සිවුපාවා වෙත ද පවතී. </span></span><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">කුහුඹුවන් හා මීමැස්සෝ වැසි කාලයේ ප‍්‍රයෝජන ගැනීම සඳහා ආහාර ගබඩා කැර ගනිති. ඒ හැරෙන්නට කිසිම සතෙක් තමන්ගේ කුසට ප‍්‍රමාණවත් ආහාරයක් අනුභව කරනවාට වඩා තොග රැස් කැර ගැනීමට කටයුතු නොකරයි. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">එහෙත් මිනිසා තමන්ට පමණක් නොව තවමත් නූපන් දරු මුණුපුරන් සඳහා ද ධන සම්පත් රැස් කැර ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන්නේ කිසි දිනක සෑහීමකට පත් නොවෙමිනි. ආසාව උග‍්‍ර වී දැඩි තණ්හාව බවට පත්වෙමින් වතුපිටි මිල මුදල් රැස් කිරීමට හඹා යති. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">එවැනි උත්සාහයක් දැරූ විදේශීය වතු වැවිලිකරුවකු හා ඔහුගෙන් පසු ඊට වෙහෙසුණු අපේ මිනිසුන් කීප දෙනකුගේ කතාවකි මේ. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ කතාවේ මුල් කොටසට අවුරුදු දෙසිය ගණනකට සමීප ඉතිහාසයක් ඇත. දෙවැනි කොටසට ඇත්තේ අවුරුදු තිස් පහක පමණ ඉතිහාසයකි. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">කතාව මතු වෙන්නේ දෙවැනි කොටසෙනි. එහු කතා නායකයා මගේ මිතුරෙකි. කාලයක් මෙරට ජනපි‍්‍රය ගුප්ත විද්‍යා පත‍්‍රයකට ලිපි සැපැයූ ලේඛකයෙකි. කොයිතරම් මිතුරුකමක් තිබුණත් ඔහු මේ කතාව මා සමඟ කීවේ නැත. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ඒ නිසා ඔහුගේ නම සඳහන් නොකරන්නට වගබලා ගනිමි. ඒ වෙනත් දෙයක් නිසා නොව බැණුම් අහන්නට බැරි නිසාය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">බොහෝ යක්ෂයන් භූතයන් සමඟ පයුරුපාසානයේ යෙදුණු මේ මිත‍්‍රයා මා දන්නා හඳුනන ස්වාමීන් වහන්සේ නමක සමඟ මේ කතාව කියා තිබිණි. මම එය උන්වහන්සේගෙන් අසා දැන ගත්තෙමි. දැන් අපි කතාවට යමු.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මෙය අදින් සියවස් දෙකකට ආසන්න කාලයෙක බදුල්ල ප‍්‍රදේශයේ සිදුවූවකි. ඔහු විදේශිකයෙකි. සුදු ජාතිකයෙකි. වැවිලිකරුවෙකි. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">බදුල්ල ප‍්‍රදේශයේ විශාල වතුයායක තේ වගා කළේය. ඒ යුගයේ මැණික් සඳහා අද මෙන් විශාල ඉල්ලුමක් නොතිබුණත් මැණික්වල වටිනාකම මේ සුද්දා දැන සිටියේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">තේ වගා කරන අතර හේ මැණික් ගැරවීම ද මැණික් මිලදී ගැනීම ද සිදු කෙළේය. සුළු මුදලක් ගෙවා මැණික් මිල දී ගත් අතර ඔහු ඒවා ලොකු වීදුරු බෝතල් පහක එක්රැස් කළේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ වතුයාය හරහා ගලා ගිය ඇළක් ද වීය. බංගලාවට එහායින් ගලා ගියමි ඇළට බංගලාවේ හා වත්තේ වතුර ද ගලා ගියේය. මේ ඇළේ ද සුද්දා මැණික් ගැරෙව්වේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ අතර එංගලන්තයේ ජීවත්වූ ඔහුගේ බිරිය අසනීප වී ඇති බව දැනගන්නට ලැබීම නිසා ඔහුට සිය රට බලා යෑමට සිදුවිය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ඔහු සියරට යෑමට පෙර ඉතා විශ්වාසවන්ත වූ සේවකයකු ලවා ඇළ අසල වළක් කපා මැණික් බෝතල් පහ එහි තැන්පත් කොට කොන්කී‍්‍රට් දමා වසා දැම්මෙව්වේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">එකල අද මෙන් නොව ගුවන් යානා ගමනාගමනය ඉතා විරල වූ අතර බහුල වශයෙන් වූයේ නැව් ගමනාගමනයයි. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">සුද්දා බිරිය බැලීමට යෑම සඳහා නැව් නැංගේය. එහෙත් නැව ගමන් ආරම්භ කොට දින දෙකක් ගත වන විට මැලේරියාව වැළඳීම නිසා එයින් ම සුද්දා මියගියේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">බංගලාවේ සිටි විශ්වාසවන්ත සේවකයා ද මැලේරියාව වැළඳී මිය ගියේය. සුද්දා මිය ගියේ මැණික් බෝතල් තුන පිළිබඳ ආශාව තදින් සිත්හි තබාගෙනය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">කෙසේ නමුත් මේ මැණික් නිධානය පිළිබඳව බංගලාවේ සිට මියගිය සේවකයාගේ බිරිය දැන සිටියාය. වතුයාය මැදින් ගලා ගිය ඇළේ දිය පහරේ වේගයෙන් ම කාලයක් ගතව ගියේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ අතර වරින්වර කීප දෙනකුම මේ මැණික් තොගය ලබා ගැනීම සඳහා මිනිසුන් පවා බිලි දෙමින් කටයුතු කළත් එසේ උත්සාහ කළ අය කුමන හේතුවකින් හෝ මිය ගියා මිසක මැණික් ලබා ගැනීමට නම් නොහැකි විය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">එක්දහස් නවසිය හැටේ දශකයේ අග භාගය මේ රටේ ගුප්ත විද්‍යා පුවත්පත් ඉතා ජනපි‍්‍රය වූ යුගයක් විය. අපේ මිත‍්‍රයා ද ගුප්ත විද්‍යාධරයන් සමඟ නොයෙකුත් ගවේෂණ සිදු කළේය. අත්හදා බැලීම් කළේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ අතර බදුල්ල ප‍්‍රදේශයේ පුද්ගලයන් හතර දෙනෙක් අපේ මිත‍්‍රයා සොයා ගෙන ආවෝය. දසකන් මන්ත‍්‍රණයක් රහසේ පැවැත්විණි. වැඩේ සාර්ථක වුණොත් අපේ මිත‍්‍රයාට ලැබෙන මැණික් කොටස ද සුළුපටු නොවීය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ඒ කොටස මැණික් බෝතල් පහෙන් එකකි. ඔහු ද ඔවුන් සමඟ වාචික ගිවිසුමකට එළැඹියේය. මේ භාරදූර කාර්යය සඳහා මූලික වියදම් පිණිස සෑහෙන මුදලක් ද ලැබුණේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">අපේ මිත‍්‍රයා ළඟ බලවත් අඳුනක් වීය. එය ඔහුට නොපෙනුණු අතර වෙනත් කෙනකුට හොඳින් පෙනුණේය. බදුල්ලේ වත්තේ නිධානය අසලින් පස් ටිකක් ගෙන්වා අවශ්‍ය පුද පූජා පවත්වා අඳුන බැලෙව්වේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ගලා යන ඇළ පාරක්, ඒ අසල දෙල් ගසක්, අඩි පහක් යට මැණික් බෝතල් පහක්, රැවුල වවා ගත් සුද්දෙක් ලන්තෑරුමක් අතින් ගෙන නපුරු බැල්මකින් යුතුව එතැන සිටිනා බවත්, මිනිසකු බිල්ලට දිය යුතු බවත් අඳුන බැලු අය පැවසුවේය. අඳුන බැලූ පුද්ගලයා කොයි තරම් බියට පත් වූයේ ද යත්.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“අනේ මහත්තයෝ මීට පස්සේ නම් මම අඳුන බලන්නෙත් නෑ. මට අඳුන බලන්න අඬ ගහන්නත් එපා” යැයි කියා යන්න ගියේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ වන විට අපේ මිත‍්‍රයා ගුප්ත විද්‍යා ගවේෂණ සඳහා මලයාලම් ඇදුරකු හා මිත‍්‍ර වී සිටියේය. ඔහුට කර්ණමුණ්ඩ බලයෙන් භූතයන්ගෙන් තොරතුරු ලබා ගැනීමේ හැකියාව තිබිණි. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේ දෙදෙනා ඒ වන විටත් පාළුවට ගොස් තිබුණු වතු බංගලාවට ගොස් වැඩ කටයුතු ආරම්භ කළහ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය ආහාරපාන පහසුකම් සැපයීම වැඩය බාරදුන් හතර දෙනා අතින් සිදුවීය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මෙය ඉතා බාරදූර කාර්යයක් බැවින් මාසයක් පමණ ජීවම් කිරීම් කටයුතුවලට ගත වන බව ද ප‍්‍රකාශ වීය. මේ මැණික් නිධානයට අරක් ගත් යක්ෂයා මිනී බිල්ලක් ඉල්ලා සිටි අතර, මිනී මරන්නට නොහැකි බවත්, ඒ සඳහා ලේ පයින්ට් නවයක් දීමට යක්ෂයා සමඟ ගිවිස ගත්තේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">එය මුදලක් දී ලේ බැංකුවෙන් ලබා ගැනීමට රෝහල් සේවකයකු ද කැමති කරවා ගත්තේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">දැන් අපේ මිත‍්‍රයාත් මලයාලම් ඇදුරාත් පාළු බංගලාවේ සිට රහසිගතව ජීවම් කටයුතු කැර ගෙන යති. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ඔවුන් දහවල් නාන්නට ගියේ ද ඇළේ මැණික් නිධානය තිබු ස්ථානය අසලට ම ය. දැන් අපේ මිත‍්‍රයා ගේ කල්පනාව මැණික් නිධානය රැගෙන මලයාලම්කරු සමඟ අනිත් හතර දෙනාට හොරෙන් පලා යෑමට ය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">දිනක් මේ දෙදෙනා දහවල් නාන්නට ගියේය. මලයාලම්කරු ගලක් උඩ හිඳ ගෙන සිටියේය. අපේ මිත‍්‍රයා ඉක්මණින් ම නාන්නට පටන් ගත්තේ ය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">දිය යට ගිය මිත‍්‍රයා දියෙන් උඩට ඇවිත් බලන විට මලයාලම්කරු විකෘති වී අමුතු ස්වභාවයක් ගෙන සිටියේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“අයිෂෙ, මොකද? කරන්නේ. ඕයි නානවනං නානවා. තමුසෙලා සැප ගන්න ද ඇවිත් ඉන්නේ” යි හදිසියේ ම කැලෙන් මතු වූ අර හතර දෙනාගෙන් එකෙක් ඇසුවේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">පෙරදී “මහත්තයා, මහත්තයා” යැයි කතා කළ ඔවුන් කතා කරන්නේ ද “ඕයි, අයිෂේ, තමුසේ” ආදී වශයෙනි. මේ වන විට අස්වභාවික ස්වරූපයක් ගෙන සිටි මලයාලම්කරු හූ තියාගෙන ගලෙන් පහළට වැටුණේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ඔහුට සාත්තු සප්පායම් කොට සිහිය ආ පසුව අනිත් පස්දෙනා ඔහු බංගලාවට ගෙන ගියහ.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">තමාගේ තුනටියේ ඇටයක් පුපුරා ඇති බවත්, දැන් නැගිටින්නට තබා හෙල්ලෙන්නටවත් නොහැකි බවත් මලයාලම්කරු පැවසුවේය. ගමේ හතර දෙනා ඔහුට සිංහල වෛද්‍යවරයකුගෙන් ප‍්‍රතිකාර ලබා දීමට සූදානම් වන විට එය නුසුදුසු බවත්, එසේ කළොත් මේ රහස පවා හෙළිදරව් විය හැකි බවත්, තමන්ට පුරුදු වී ඇත්තේ ද ඉංගී‍්‍රසි බෙහෙත් බවත්, ආබාධිතයා පැවසූ බැවින් ඔහු රෝහල් ගත කළේය. මලයාලම්කරුගේ සාත්තුවට නතරවීමට අපේ මිත‍්‍රයාට සිදුවීය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">අනිත් හතර දෙනා මේ දෙදෙනාට අවශ්‍ය පහසුකම්, ආහාරපාන සපයා දී නැවත හෙට උදෙන් ම එන බව පවසා පිටත්ව ගියහ.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">රෝගියා රෝහලට ඇතුළත් කොට පැය කීපයක් ගතවුණත් තවමත් ප‍්‍රතිකාරයක් නැත. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">අභ්‍යන්තර බිඳීමක් නිසා වෛද්‍යවරු පරීක්ෂණ කරන්නේ ;හට උදේය. ඒත් රෝගියාගේ කෙඳිරි ගෑම නම් ටිකක් අඩුවී තිබීම සාත්තුකාරයාගේ හිතට තරමක සහනයක් වීය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">අපේ මිත‍්‍රයා මේ ගමන ආවේ දහසක් බලාපොරොත්තු තබා ගෙනය. අවශ්‍ය ප‍්‍රධාන කාර්යභාරය සඳහා කැඳවාගෙන ආ ඇදුරාගේ කොන්ද බිඳී ඇත. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මේකත් භූතයන්ගේ ම වැඩක් ද? මැණික් නිධානය ගැනීම වළක්වාලීම සඳහා කළ දෙයක්ද? එහෙම වුණොත් මේ තරම් දවස් මහන්සිවීම වතුරේ යාවිද? මැණික් බෝතල් පහක්. පරම්පරා දහයකටත් ඇති. ඒත් ඉතින්? ඔහුගේ ඔළුව යකාගේ කම්මල වැනිය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">රාති‍්‍ර නවයට පමණ මලයාලම්කරු ඇඳෙන් නැගිට්ටේය. තමන්ගේ ඔලගුව සකස් කැර ගත්තේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“මොනවා? තමුසෙට ඉබේම සනීප වුණාද? හෙල්ලෙන්න බෑ කියලා අපේ කරපිටින් ආ මිනිහා දැන් නැගිටලා. මොකක්ද තමුසෙට වුණේ?” අපේ මිත‍්‍රයා ඇසීය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“මටනම් මොනවත් වුණේ නෑ. මහත්තයාට වෙන්න තිබුණු දේ මම යන්තම් ගලෙන් ලිස්සලා බේර ගත්තා. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">මහත්තයා මීට පස්සේ නම් ඔය වගේ වැඩ බාර ගන්න එහෙම එපා. මම නම් එන්නේ නෑ” යි ඇදුරා කීවේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“ඇයි? ඇයි? මොකක්ද වුණේ?”</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“මහත්තයා දවල් නාන කොට අර හතර දෙනා කැලේ ඉඳල මතු වුණේ පිස්තෝල හතරකුත් අතේ තියා ගෙන. මම දැනගත්තා මේ අය එන්නේ මහත්තයා මරලා මට කියලා නිධානෙ අරගන්න. ඊට පස්සෙ මාව මරා දානවාට කිසිම සැකයක් නෑ. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">දැන් නිධානය ගත්තත් ඔය මිනිස්සු අපි දෙන්නව මරනවා. නොගත්තත් මරනවා. මහත්තයා තණ්හාවෙන් අන්ධ වුණාම උන්ට හොඳ නරක පේන්නේ නෑ. මහත්තයට මේ අනතුර නොපෙනුණෙත් ඔය තණ්හාව නිසාමයි. ඔය මැණික්වලට වඩා ජීවිතේ වටිනවා. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">ඒකයි මම ගලෙන් ලිස්සලා වැටිලා තුනටිය බිඳුණා කීවේ එතැනින් මහත්තයත් බේරාගන්න ඕනැ නිසයි. දැන් හෙමින් සැරේ මේ ඉස්පිරිතාලෙන් පැනලා යමු යන්න. පයින් ගියත් එළිවෙන කොට හැතැප්ම දහයක් පහළොවක් යා ගන්න පුළුවන්” කියමින් මලයාලම්කරු වටපිට බැලුවේය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">රෝහල් සේවකයන් පෙනෙන තෙක් මානයක නැත. අනිකුත් රෝගීන් ගොරව ගොරවා නින්දේය. ඔහු වාට්ටුවෙන් පිටවූයේය. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">අඩියට දෙකට මහ පාරට පැන ගත්තේය. ඔහු අනුගමනය කරනවා හැරෙන්නට අපේ මිත‍්‍රයාට ද වෙනත් කළ හැකි දෙයක් නොවීය.</span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">“තන්හාය ජායතී ශෝකෝ. තණ්හාය ජායතීය භයං” අර හතර දෙනාට අහුවුණොත් බේරී පලා යන්නට ද නොලැබෙනු ඇත. </span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">අඳුර මැදින් දෙදෙනෙක් ජීවිතය සොයා ඉක්මන් පියවර තැබූහ.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-571741925884884758?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-89312344086340299522009-04-25T19:35:00.000+05:302009-04-25T20:28:08.729+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SfMkrdZwgBI/AAAAAAAAAHs/puapXDxUWF8/s1600-h/Chande.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 203px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SfMkrdZwgBI/AAAAAAAAAHs/puapXDxUWF8/s400/Chande.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328643113155067922" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >අද උදෙන්ම ගියා ආයුබෝං, අස්සයෝ අල්ලන්න.<br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >ඈ............!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >අස්සයෝ අල්ලන්න කිව්වම ඉතින්, මොනවත් හිතන්න එපා ආයුබෝං...<br />හොඳයි මං පැහැදිළි කරංඤ්ඤංකො එහෙනං<br /><br />මං ගියේ චන්ද පොලට,<br />ඒකත් ඉතින් අස්ප රේස් එකක්ම නොවැ,<br />ඉතින් මං ගොහින් පෝලිමේ හිටං හිටියා නොවැ,<br />ඔන්න මගේ වාරෙත් ආවා.<br />හොඳයි පුතෝ දෙඤ්ඤං බැටේ කියලා මමත් චන්ද කොළයක් ඉල්ලා හිටියා.<br />ඔන්න එකපාරටම එතන හිටපු මිසී කෙනෙක් මගේ පෙළපත් නාමේ මහ හයියෙන් කෑගහලා කියපි.<br />ඕක ඉතිං මහ පරසිද්ධියේ කියන්ට ඕනෑයැ,<br />අනිත් මහත්තයා දික්කරපු චන්ද කොලෙත් උදුරලා අරගෙන,<br />මමත් ඉතින් එතනින් සුරුස් ගාලා අඩියට දෙකට පැනගත්තා.<br />ගියා අර හතර වටින් වහපු පෙට්ටිය අස්සට,<br />ගත්තා චන්ද කොලේ,<br />ගැහුවා අපට එපා කියලා කතිරයක්.<br />ඊට පස්සේ හොඳ ජොකියො තුන්දෙනෙක් බලලා ඇල්ලූවා ඔට්ටුවක්,<br />අනේ මන්ද ඉතින් හෙට තමයි මං ඔට්ටු අල්ලපු අස්පයො දිනලද කියලා බලන්ට වෙන්නේ.<br /><br />හැබැයි ඉතිං දිනපුවම අස්පයින්ට අං එයිද මන්දා...!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8931234408634029952?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-58932235857803797642009-04-24T21:33:00.002+05:302010-05-15T00:47:03.530+05:30<div style="text-align: center; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:180%;">අපි කතා පෙට්ටියක් පටන් ගත්තා.<br /></span></div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 51);"><div style="color: rgb(255, 255, 153); text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >ඔයාලත් එන්න කතාවට එකතු වෙන්න...</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SfHkIMk-4oI/AAAAAAAAAHk/7GyxE24x0l0/s1600-h/5.gif"><br /></a></div> </div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SfHjRhRrwtI/AAAAAAAAAHU/nZx5ik-nbe8/s1600-h/Arumaya+chat+Room.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 163px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SfHjRhRrwtI/AAAAAAAAAHU/nZx5ik-nbe8/s400/Arumaya+chat+Room.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328289724285829842" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-5893223585780379764?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-64758486079517540302009-04-18T01:34:00.001+05:302010-05-15T00:48:04.247+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SejjfCqhWbI/AAAAAAAAAHM/9q2nstHTAJM/s1600-h/poplar+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 350px; height: 387px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SejjfCqhWbI/AAAAAAAAAHM/9q2nstHTAJM/s400/poplar+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325756681796278706" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 102); font-weight: bold;font-size:180%;" >චිංගීස් අයිත්මාතව්</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-size:85%;" ><span style="font-family:verdana;">Chingees Ayithmathaw</span></span><br /></div><div style="text-align: center; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:130%;" >මම කවුලුව හැරියෙමි. කාමරය තුළට සිසිල් සුළං හමා එයි.</span><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:130%;" ><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">කාමරය තුළට සිසිල් සුලං හමා එයි. නිල්වන් පැහැදිළි අඩ අඳුරේ හිඳ, මගේ චි‍්‍රතවල තිබෙන කටු සටහණින් යුත් රූප හා දර්ශන දෙස මහත් ඕනෑකමින් බලන්ට විමි. ඒ කටු සටහන් කීපවරක්ම මකා දමා මුල සිට අඳිනලද ඒවාය. එහෙත් චි‍්‍රතය ගැන යමක් කීමට උචිත වේලාව නොවෙයි මේ.</span><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">මතු සම්බන්ධයි........<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-6475848607951754030?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-4990294590399018992009-04-14T22:00:00.000+05:302009-04-25T18:52:34.735+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeTBKfKLfHI/AAAAAAAAAGs/NJ9wWcGkBKY/s1600-h/a+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 335px; height: 281px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeTBKfKLfHI/AAAAAAAAAGs/NJ9wWcGkBKY/s400/a+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324593045365816434" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:180%;" >අවුරුදු ඉවරවෙනකොට ඉලැක්‍ෂන්... අනේ මන්දා....!!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-499029459039901899?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-23049352227355714322009-04-14T06:26:00.001+05:302009-04-25T18:52:56.532+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SePhekQHREI/AAAAAAAAAFs/vH-j4zVhoP0/s1600-h/Arumaya+-+Awurdu+Kema+mesaya.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SePhekQHREI/AAAAAAAAAFs/vH-j4zVhoP0/s400/Arumaya+-+Awurdu+Kema+mesaya.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324347099725644866" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">ලැබුවාවූ සිංහල හින්දු අලුත් අවුරුද්ද,</span><br /><span style="font-size:130%;"> සතුට රජයන, සාමය උදාවන නව වසරක් වේවා...!!!</span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >එකසිය විස්සට දෙසිය විස්සක් ආවඩා ආයුබෝ වේවා.<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeQZCQ1E7hI/AAAAAAAAAF0/6i2gt8VgYnA/s1600-h/Tag+01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 46px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeQZCQ1E7hI/AAAAAAAAAF0/6i2gt8VgYnA/s400/Tag+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324408186126790162" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >වෙන කොහෙවත් යන්නේ මොකටෙයි ආයුබොවං...???<br />අලුත් අවුරුද්දේ එන්නකෝ, අපේ දිහාවේ...<br />අරුමයක්මැයි.... ඒ වගත් මෙසේම෴ </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:78%;" >Arumaya web Group </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-2304935222735571432?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-17983126563354007782009-04-13T14:45:00.000+05:302009-04-25T18:53:12.681+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeMEHGBf9mI/AAAAAAAAAFU/_i_A4Im_spg/s1600-h/Ayubowan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeMEHGBf9mI/AAAAAAAAAFU/_i_A4Im_spg/s400/Ayubowan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324103704404555362" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">වෙන කොහෙවත් යන්නේ මොකටෙයි ආයුබොවං...???<br /></span></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">අලුත් අවුරුද්දට එන්න, අපේ දිහාවේ</span>...<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeMEVPEG-3I/AAAAAAAAAFc/NN4UXfIWvEo/s1600-h/Tag+01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 46px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeMEVPEG-3I/AAAAAAAAAFc/NN4UXfIWvEo/s400/Tag+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324103947349588850" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-1798312656335400778?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-83914330636200458352009-04-13T14:23:00.001+05:302010-05-15T00:50:21.750+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-Oy7NbjI/AAAAAAAAAE0/oVZof9toN-I/s1600-h/siri+laka+deviwaru+copy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 359px; height: 359px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-Oy7NbjI/AAAAAAAAAE0/oVZof9toN-I/s400/siri+laka+deviwaru+copy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324097239647088178" border="0" /></a><div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;">අම්පිටියේ දෙවියෝ නැගෙනහිර පලාතේ පානම් පත්තුවේ පුද පූජාවට භාජනය වන දෙවි කෙනෙකි.<br />පානම් පත්තුවේ පිහිටි අම්පිටියේ,<br />උඩුපිල දේවාලයේ අලූත් දෙවියෝද,<br />යටිපිල දේවාලයේ පත්තිනි දෙවියෝද වැඩ සිටිති.<br />අලූත් දෙවියන්ද පත්තිනි දෙවියන්ද උදෙසා අංකෙළි උත්සවයක් පවත්වනු ලබන්නේ<br />යල කන්නයේ අස්වැන්න නෙළා ගැනීමෙනි පසුවය.<br />අම්පිටියේ දින දොලහක් පැවැත්වෙන මෙම උත්සවයට පිරිමි පමණක් සහභාගි වන අතර,<br />ස්ත‍්‍රීන්ට එම කාලය තුළ එම ස්ථානයට පැමිණිම තහනම්ය.<br />එමෙන්ම ගංකරේ ඇත්තන්ද සියලූ කිළි මගහැරීමෙන් පේවීම සිදු කළ යුතුය.<br />අං කෙළියේදී උඩුපිල ජය ගැනීම සුබ දායක ලෙස සැලකේ.<br />මින් පසු දෙවියන් ගමේ ගෙන ඒම සිදුවේ.<br /><br />හැම නිවසකම මිදුලේ තැනූ අතු පැලක් මත පත්තිනි දෙවියන්ගේ ආභරන තබා,<br />කපුරාල විසින් සෙත් පතනු ලැබේ.<br />දෙවියන් ගමේ ගෙන ඒමේ දිනට පසුදින අලූයම මූදූ තීරයේ දිය කැපීමෙන්,<br />අංකෙලි උත්සවය නිමා වේ.<br /><br />ගොයමට උපද‍්‍රව පැමිණුනු විට අම්පිටියේ දේවාලයට භාරවේ.<br />බාරය ඔප්පු කෙරන්නේ අලූත් දෙවියන්ගේ මඩුව නම් ශාන්තිකර්මය මගිනි.<br />මෙහි කියවෙන දේව කන්නලව්ව මෙසේය</span>........<br /></div> </div> <div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-U9TNoLI/AAAAAAAAAE8/tadJBXLTeGk/s1600-h/Tag+01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 46px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-U9TNoLI/AAAAAAAAAE8/tadJBXLTeGk/s400/Tag+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324097345511334066" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">නමෝ තෙදවරං දිවස් පස්වාන් දහසකට දිවස් කරුණා කරන්න යහපති</span><span style="font-size:100%;">෴</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><br />ආයි බෝ වේවා</span><span style="font-size:100%;">෴</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><br /><span style="font-size:130%;">ඕ.... ඕ.... සිට වැන්දෙත් බැහැ වැන්දේත්<br />දනිස් නමා දසගිල්ලෙන් වැන්දේත්<br />දොහොත් නමා දසගිල්ලෙන් වැන්දේත්<br />මෙසක්වලෙන් එසක්වලට එසක්වලෙන් එසක්වලට<br />මෙර හතර මූදේ<br />මේ ශ‍්‍රීලඞකා දීපයට නිධානයක් වූ පැවැත්වාවු<br />අලූත් බණ්ඩාර කෝවිලේ බණ්ඩාර<br />සමකුලූනු බැහැ උන්නාවූ අලූත් බණ්ඩාර<br />කතරගම මහ මූලස්ථානෙට වැඩ උලූවිත් කෝවිල තනා<br />පට පඩුරු අය කරගත් අලූත් බණ්ඩාර දෙවි හාමුදුරුවන් වහන්සේට කියා සිටින කන්නලව්වයි<br />මේ අසුරමණ්ඩියේ අට අනූවක් රෝග නව අනූවක් ව්‍යාධි දෙසිය තුනක් අන්ත‍්‍රා<br />යක්‍ෂ භය භූත භය පේ‍්‍රත භය ගසා නඩත්තු කරවා දී<br />ඉසේ තියාවුන් මල්ලක් බිමට බෑවා සේ<br />කාදුන්නක දුනු දියක් බෑවා සේ<br />අහසේ වලාවක් ගසා ගියා සේ<br />පොළොවේ දූවිලි කඩක් ගසා ගියා සේ<br />කිරි ගහට ඇතෙක් දළ දුන්නා සේ<br />මුහුද පීනා ගොඩ දුරට ආ සේ<br />හාල් ගරා ගල් දුටුවා සේ<br />සිද්ධ ස්වාමිනී<br />කනාගේ හැරමිටිය හැංගුවාසේ කරන්න එපා<br />පීරා කන කුකුළාගේ දෙපා බින්දා සේ කරන්න එපා<br />හිගන්නාගේ පාත්තරේ බින්දා සේ කරන්න එපා<br />සිද්ධ ස්වාමිනී<br />අට අනූවක් රෝග නව අනූවක් ව්‍යාධි දෙසිය තුනක් අන්ත‍්‍රා ගසා ගියා සේ<br />හත්දා බලි ඇරියා සේ<br />මේ සියලූ රෝග මේ සියලූ උපද‍්‍රව දුරු කර දෙන්න<br />අලූත් බණ්ඩාර දෙයි හාමුදුරුවන්ගේ ආනුභාවයෙන්</span>......<span style="font-size:100%;">෴</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-U9TNoLI/AAAAAAAAAE8/tadJBXLTeGk/s1600-h/Tag+01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 46px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-U9TNoLI/AAAAAAAAAE8/tadJBXLTeGk/s400/Tag+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324097345511334066" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">අරුමයක්මැයි.... ඒ වගත් මෙසේම෴</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: normal;">Arumaya web Group<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">අනුමෝදනාව</span><br />මහාචාර්ය කේ එ න් ඕ ධර්මදාස<br />උදුල බණ්ඩාර අවුසදහාමි</span><br /></div><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeMAg_9SJHI/AAAAAAAAAFM/LwEH_CeaDbA/s1600-h/devi+07.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 306px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeMAg_9SJHI/AAAAAAAAAFM/LwEH_CeaDbA/s400/devi+07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324099751406347378" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-U9TNoLI/AAAAAAAAAE8/tadJBXLTeGk/s1600-h/Tag+01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 46px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeL-U9TNoLI/AAAAAAAAAE8/tadJBXLTeGk/s400/Tag+01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324097345511334066" border="0" /></a><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-8391433063620045835?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-78120480727014813442009-04-12T22:32:00.001+05:302009-04-25T18:54:45.581+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeIeyAHw8qI/AAAAAAAAAEc/CNIXjWaUsJ0/s1600-h/2003-09-27+History+Wars+deaths+Aborigines+Adams+600wb.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 269px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeIeyAHw8qI/AAAAAAAAAEc/CNIXjWaUsJ0/s400/2003-09-27+History+Wars+deaths+Aborigines+Adams+600wb.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323851553880208034" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">ආදිවාසින්ගේ පාරම්පරික දැනුම ගැන පරීක්‍ෂණයක් කිරිමට ගිය මැකලම්ට, හිටි හැටියේම දක්නට ලැබුනේ බිම දිගාවී පාරට කන තියාගෙන සිටිනා ආදිවාසියෙකි.<br />ඔහු ලගට කිට්ටුවූ මැකලම් මෙසේ විමසීය.<br /><br />(මැකලම්) - ඔහේ මොකද ඔය පාරට කන තියාගෙන බිම දිගාවෙලා ඉන්නේ<br /><br />(ආදිවාසියා) - දැන් මෙතනින් රතුපාට නිසාන් කාර් එකක් පැයට කිලෝමීටර් 70 ක වේගයෙන් ගියා.<br />කාරෙක එලවන් ගියේ කාන්තාවක්. පිටිපස්සේ සිට් එකේ බල්ලෙකුත් ඉන්නවා.<br /><br />(මැකලම්) - මොනවා හරි පුදුමයි</span><span style="font-size:130%;">...!!!</span><span style="font-size:130%;"> ඔහේ ඔය විස්තර කියන්නේ පාරට කන තියාගෙන ඉඳලද..??<br /><br />(ආදිවාසියා) - නෑ ඕයි ඒ කාරෙක දැන් මාව හප්පගෙන ගියා</span>.......***<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeIivC29vbI/AAAAAAAAAEk/I5CCQctJ-M4/s1600-h/Arumaya+Funny+Cat.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeIivC29vbI/AAAAAAAAAEk/I5CCQctJ-M4/s400/Arumaya+Funny+Cat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323855901121953202" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">අරුමයක්මැයි.... ඒ වගත් මෙසේම෴</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: normal;">Arumaya web Group </span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5226778012271793356-7812048072701481344?l=arumaya.blogspot.com' alt='' /></div>Arumayahttp://www.blogger.com/profile/01937099711979993859noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5226778012271793356.post-42258512573012560432009-04-12T19:30:00.000+05:302009-04-25T18:56:18.480+05:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeH1-_TCUbI/AAAAAAAAADk/GADstvnBnow/s1600-h/sarvathari.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 131px; height: 147px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8qYhPkZnN7Q/SeH1-_TCUbI/AAAAAAAAADk/GADstvnBnow/s400/sarvathari.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323806697020608946" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">අලුත් අවුරුදු කෝනම ගෙවදින්නේ, වැඩ වැරීමෙන් නොහොත්, පුන්‍ය කාලයෙන්. පන්සලේ ගෙඩිය ගැසීමෙන් ගංකරේ ඇත්තන්ට වැඩ වැරීමේ කාලය උදාවූ බව දන්වනවා</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ගන්ඨාරේ බිහිවෙන්න කලින් අපේ පැරන්නෝ හොඳ හයිය හත්තිය තියෙන ලී කොටේක ඇතුළෙ ලොකු හිලක් විදලා සදා ගත්ත උපකරණය ගෙඩිය නමින් හැඳින්වූවා.<br />අවුරුද්දේ තුන්සියහැටපස් දවසෙම හේනේ කුඹුරේ වැඩ කරපු ගංකරේ අපේ ඇත්තෝ ගංතුලානේ හැමෝමත් එක්ක පන්සලට ගාල්වෙලා ආගමික වතාවත් වල යෙදෙනවා.<br /><br />වැඩ වැරීමේ කාලය පුණය කාලය නමින් පසුව හැඳින්වුනේ මේ නිසාලූ ආයිබොවන්</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-size:100%;"><br />අරුමයක්මැයි.... ඒ වගත් මෙසේම෴</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="font-weight: normal;"> </span></span><span style="font-size:85%;"><span s